کتاب اشک

اشک ریختن بر سیّدالشهداء علیه‌السّلام، پُل زدن از درون خود به دریای نور سیّدالشهداء علیه‌السّلام است. سیّدالشهداء علیه‌السّلام همان‌طوری که کوهی از آتش عشق و محبّت و حزن و اندوه هستند (از آن آتش‌هایی که امیرالمؤمنین علیه‌السّلام فرمودند: «حُبُ اللَّهِ نَارٌ لَا یمُرُّ عَلَی شَی‌ءٍ إِلَّا احْتَرَق»؛ از آن آتش‌هایی که بدی‌ها را می‌سوزاند و تاریکی‌ها را از بین می‌برد)؛ در عین حال دریای رحمت واسعه الهی نیز هستند. وقتی دلِ انسان به آنجا گره می‌خورد نور می‌گیرد و رحمت در وجودش جاری می‌شود.

واقعیت این است که اوّل و آخر دین، دلدادگی است.

وقتی محبّت با درد همراه شد اشک جاری می‌گردد. همیشه در اشک، ریشه‌ای از محبّت و دلدادگی نهفته است که آن محبوب را از انسان می‌گیرند و اشک فرو می‌ریزد.

برخی گفته‌اند «قتیل العبرات» در زبان عرب قدیم به‌معنای کسی است که کشته می‌شود و دیگران به کمک او نمی‌آیند و فقط برای او گریه می‌کنند.

عمربن سعد لعنة‌الله‌علیه نیز در لحظات آخر زندگی سیّدالشهداء علیه‌السّلام وقتی شهادت حضرت را می‌دید، گریه می‌کرد؛ ولی این گریه مایهٔ نجات او نبود.

هزار جلد کتاب عرفانی قابل مقایسه با یک صفحه قرآن نیست

سرّ مسئله چیست که تا این حد در روایات نسبت به اشک‌ریختن سفارش شده است؟

خداوند در ازای شهادت سیدالشهداء علیه‌السّلام فوایدی را برای زائران حضرت قرار داده است. مانند شفاء در تربت، اجابت دعا تحت قبه، حساب نشدن ایام زیارت از عمر زائر و افزایش طول عمر زائر و دیگر برکاتی که برای زائرین حضرت سیدالشهداء علیه‌السّلام در روایت متعدد بیان شده است.

تنها راه درمان نفوس، دلدادگی است

«انسانی که ندار است، نمی‌تواند خودش را دارا کند».

حقیقت اشک، اتصال به امام است

همانا خداوند در عوض کشته شدن امام حسین علیه‌السّلام چهار خصلت به ایشان عطا کرد: شفا را در تربت او، اجابت دعا را زیر گنبد او و امامان را از ذریه او قرار داد و اینکه روزهای زائران او از عمر آنها حساب نمی‌شود.

برای تحصیل عشق خدا، باید در کنار یک عاشق قرار بگیریم

اگر حقیقت اشک ریختن بر سیّدالشهداء علیه‌السّلام یعنی گشودن وجود ما به‌سوی خورشید وجود امام علیه‌السّلام؛ به راحتی می‌توان نتیجه گرفت که اثر اشک‌ریختن بر سیّدالشهداء این است که وقتی نور وارد شود تاریکی‌ها را از بین می‌برد.