کتاب شهر و دیوارهای نامطمئنش

کنارت نشستم؛ حسش عجیب بود. گویی هزاران رشتهٔ پنهانِ بافته‌شده تَن تو را به قلبم پیوند زده بود. ریزترین لغزش پلکت یا لرز پنهان لبت کافی بود تا دل ببرد.

«ببین وقتی آدم احساس خالص و بی‌شائبهٔ عشق رو تجربه می‌کنه، انگار بخشی از بدنش تحت‌درخشش قرار می‌گیره؛ می‌سوزه. اون تیکه از قلبت تا ابد تحت‌تأثیر همون عشقه. به‌خصوص وقتی اون عشق ناگهان از دست می‌ره. آدمی که درگیر این قضیه می‌شه، همون عشق براش هم بهترین خوشبختیه، هم بدترین نفرین. متوجه حرفم می‌شی؟»

آنجاایستادن غمگینم کرد. این حس را سال‌های سال پیش تجربه کرده بودم. این غم را به‌خوبی یادم می‌آمد. غمی که نمی‌شد به کلام آورد. با گذر زمان هم محو نمی‌شد. غمی که زخمی‌های نامرئی باقی می‌گذارد در جایی ندیدنی. خب با چیزی ندیدنی چطور مواجهه می‌کنیم؟

غصهٔ خفیفِ صبحِ زمستان عبایی نامرئی شد و من را دورِ خودش پیچید.

در نهایت، زندگی جنگی بلندمدت است.

بله، بله... آنجا همه با سایه‌هایشان زندگی می‌کردند. من و تو هم سایه داشتیم.

یکی می‌گفت عشق یه نوع بیماریِ روانیه که تحت‌پوشش بیمهٔ درمانی قرار نمی‌گیره.»

تنها راه، پرکردن فضاهای خالی درونم بود، با هرچیزی که به چشمم می‌خورد. این کار برایم عین نیاز به نفس‌کشیدن بود؛ نفس‌کشیدنی که برای دیگران بی‌هیچ فکر و زحمتی صورت می‌گرفت و طبیعی بود.

«می‌خوام مال تو باشم. می‌خوام با تو یکی بشم. از سرتاپا مال تو باشم. جدی می‌گم.»

وقتی آدم احساس خالص و بی‌شائبهٔ عشق رو تجربه می‌کنه، انگار بخشی از بدنش تحت‌درخشش قرار می‌گیره؛ می‌سوزه. اون تیکه از قلبت تا ابد تحت‌تأثیر همون عشقه. به‌خصوص وقتی اون عشق ناگهان از دست می‌ره. آدمی که درگیر این قضیه می‌شه، همون عشق براش هم بهترین خوشبختیه، هم بدترین نفرین.

دیدن تو برایم زیباترین چیز بود!

بهترین امکان، بودن تو کنار من است. احساس گرمایت، احساس دستت و آن‌همه مهربانی دزدکی.

اندوه والدین را هرگز نمی‌شد اندازه گرفت. کودکی که در معرضِ محبت بی‌امان آن‌ها بود، ناگهان و بدون هیچ هشداری ناپدید شده بود. آن جان نوپا و سالم، آن موجود گرم و پُرلبخند و شاد عین شعله‌ای کوچک با طوفانی ناگهانی در یک لحظه خاموش شد

قلابِ فکرم را قفلِ حلقهٔ این جهان کردم.

شاید همین مسئله از ایرادهای ابدیت باشد؛ یعنی وقتی بهش رسیدی، ندانی کجا باید بروی. اما عشقی که دنبال این ابدیت نیست، چه ارزشی دارد؟