کتاب اسکار و لوسیندا

اسقفِ بزرگ، از بینی‌های بزرگ ما و بسیاری نکاتِ متناقضِ دیگرمان چشم‌پوشی کرد، و به شباهتِ ما به این روحانیِ پیشکسوت اشاره فرمود.

در نورِ صاعقه، دهانِ از شگفتی بازمانده‌ی خواهرم را دیدم.

هم‌چون طفلی خُرد، به راحتی فرومی‌ریخت و گریه می‌کرد، آن‌هم به دلایلی بی‌اهمیت: مثل لکه‌گیری و سرهم‌بندی دیوار نمور اتاق نشیمن.

قرن‌ها بود که مردهای ایرلندی از سربازهای انگلیسی کتک می‌خوردند و توسط آن‌ها تحقیر می‌شدند؛ آن‌ها هم مثل ماکیان دنبال ضعیف‌تر از خود می‌گشتند تا دقِ دل خود را بر سرشان خالی کنند.

هوا صاف و آفتابی بود، اما هیچ گرمایی در خود نداشت و تنها تیزیِ یک رویا را با خود به ارمغان می‌آورد.