کتاب فکرهای نیمه شبی

این‌قدر طوری رفتار نکن که انگار کافی نیستی. تو قوی و زیبایی و طرز لباس‌پوشیدنت و کسی که ازش خوشت می‌آد بزرگی قلبت رو تغییر نمی‌دن. تو مهمی، و موهات خوب وایساده، چشم‌هات هم قشنگه، نصفه‌نیمه خوردن یه ظرف بستنی‌ت هم خیلی جذابه. تو بی‌ارزش نیستی، و می‌تونی به هرچی می‌خوای برسی، و آدم‌ها بهت باور دارن. تو کسی هستی که لیاقت داری بقیه کنارت باشن و هرکسی که الان تو رو داره،

می‌گن عاشق نویسنده‌ها نشین چون شعرهاشون یه‌جوری‌ان و کلمات‌شون پوچه ولی یه‌جوری کنار هم می‌چینن‌شون که قشنگ به نظر بیاد. ولی من می‌گم عاشقم شو چون زیر این یه‌جوری بودن و بین خطوط نوشته‌هام قلبی سرشار از عشقه که هرجا بری دنبالت می‌آد.

تمام وسایلت رو جمع کردم و توی جعبه گذاشتم. می‌خواستم برات پس بفرستم‌شون؛ تمام چیزهایی که به من دادی وقتی قول دادی من تنها چیزی هستم که لازم داری. ولی بعد متوجه شدم نمی‌تونم تمام «دوستت دارم» ها رو توی جعبه بذارم. یا تمام نامه‌هایی رو که برات نوشتم ننویسم یا جوری که اسمم رو صدا می‌کردی نشنوم. نمی‌تونم همهٔ «تو خوشگلی» ها رو برگردونم چون اوضاع دیگه هیچ‌وقت مثِ قبل نمی‌شه.

خودت رو ببخش، حتی توی تاریک‌ترین روزهات. ***

فکر می‌کنم که اگه بهم اجازه می‌دادی، مثه آسمون باهات رفتار می‌کردم. همهٔ ناامنی‌های روانی‌ت رو جمع می‌کردم، تمام نقایصت رو می‌ذاشتم کنار هم و به‌شکل یه صورت فلکی جدید درمی‌آوردم و بی‌پایان دنبالش می‌گشتم. می‌دونم تو اون‌جوری که من می‌بینمت خودت رو نمی‌بینی و هنوز هم وقتی بهت می‌گم زیبایی با من بحث می‌کنی. اما تک‌تک چیزهایی که درمورد خودت دوست نداری تمام چیزهایی هستن که من یه روز هم نمی‌تونم بدون‌شون زندگی کنم.

اگه قرار بود خونه‌ای بسازم وجود تو دیوارهاش می‌شدن چشم‌هات پنجره‌هاش لبخندت درِ ورودی قلبت شومینه و روحت نوربخش خونه و توی این خونه من ایمانم رو می‌ذاشتم چون می‌دونستم که بالاخره خونه‌ای برای خودم پیدا کردم.

زندگی کنم. فکر کنم که اگه به من اجازه بدی، یه رصدخونه می‌سازم فقط برای‌اینکه نشونت بدم تمام ستاره‌های دنیا هیچ‌وقت به روشنایی تو نمی‌درخشن.

روزهایی هست که برانگیزنده‌ها همه‌جا هستن، توی سایه‌ها کمین کرده‌ن و باعث نفس‌تنگی و درد قفسهٔ سینه می‌شن. اضطراب چیز ویرانگریه؛ فرقی نداره چند بار بهت بگن «نفس عمیق بکش»، انگار که هوا رقیق شده و باوجود تمام دلایلی که باید به‌خاطرشون آروم باشی، حس می‌کنی یه کشتیِ بدون بادبان وسط طوفانی سهمگین هستی.

تو گلچینی از معجزاتی که نور آفتاب بهم پیوندشون داده. اما خیلی بیشتر از این‌ها هم هستی؛ تو یه داستانی، یه خونه، یه گرگ که شب‌ها زوزه می‌کشه.

قلبم توی بدنم نیست؛ زیر کاخی که ویروونش کردی دفن شده. بااین‌حال من اینجام یه جسم توخالی با چشم‌هایی که از گریه خون شده و لبخندی مصنوعی.

بادکنک من می‌شدی. نخت رو می‌بستم به انگشتم و هیچ‌وقت نمی‌ذاشتم بری. تا اینکه یه روز، هر روزی که تو خواستی، باهم می‌رفتیم.

غمی که می‌گن می‌تونه زیبا باشه، چطور غمیه؟ چون غمی که من دارم داره از درون من رو می‌خوره و هیچی‌ش زیبا نیست.

همش فکر می‌کنم چقدر باید ناراحت باشم تا هی نگن همه‌چی درست می‌شه؟

از بین تمام کارهای مهمی که امروز باید انجام بدی، هیچی مهم‌تر از مهربونی‌کردن با دلت نیست. چون حتی باهوش‌ترین آدم‌ها هم اشتباه می‌کنن و خردمندترین آدم‌ها گاهی حرفی برای گفتن ندارن. با خودت با ملایمت رفتار کن، خودت رو ببخش، حتی توی تاریک‌ترین روزهات.

امیدوارم کسی رو پیدا کنی که هرگز باعث نشه ارزشمندی خودت رو زیر سؤال ببری.

تو اون‌قدر آسیب دیدی که وقتی یکی می‌خواد چیزی که لیاقتش رو داری بهت بده اصلاً نمی‌دونی چه واکنشی باید نشون بدی.

دردی که هرکس احساس می‌کنه قابل اندازه‌گیری نیست چون توی اون لحظه بدترین دردِ روی زمین به نظر می‌رسه. ***

ولی اگه تلخی کنی نمی‌تونی رشد کنی.

کانون طوفانم و قلبم کمی شکسته. ولی اگه من رو بخوای، مال تو می‌شم.

آدم خیلی داغون می‌شه وقتی گیر فکرهای توی سرش می‌افته که زمین‌گیرش کردن.

روحم بی‌حس شده و عاجزانه می‌خوام حس داشته باشم. در مواقع غم و ناراحتی، صبح‌ها دیگه خواهانی ندارن و بیدارشدن اتفاق جالبی نیست.