بریده‌هایی از کتاب آن بهشت دیگر

عسل به دهن آدم فاسد تلخه، شیرینیش به ترشی می‌زنه.

منظورم این است که شاید یک‌جورهایی با دادن اقامت به او بتوانیم جلوی تبعیدش را بگیریم، مثلا می‌تواند در املاک شما بماند و از چشم‌انداز مناظری که در دیدرسش است نقاشی کند و احتمالا از یک نقاش باتجربه‌تر درس بگیرد، یا در نهایت، اگر مهارت‌های او به‌سرعت پیشرفت کند، حتی بتواند در کلاس‌های آموزشی یک کالج هنری شرکت کند. می‌دانم که این اقدام، یعنی جدا‌کردن او از خانواده‌اش، چه عواقبی به همراه خواهد داشت، اما واقعیت این است که او بیشتر از هرکس دیگری در آن خانواده کاملا سفید به نظر می‌رسد. یعنی با نگاه‌کردن به او نمی‌توان گفت که خون ناخالص دارد.

در کتاب آمده است که نقاش هیچ‌وقت، وقتی آدم‌ها را می‌کشد، نباید چاپلوسی سوژه‌هایش را بکند. نباید زنان را جوان‌تر و مردان را خوش‌تیپ‌تر از آنچه هستند نشان دهد. آدم بدعنق را خوش‌رو نکشد یا به آدم‌های غمگین لطف نکند. چنین اعمالی با وجدان هنر در تضاد است.