کتاب ترانه های روزگار تتو

صبوری کن! آن‌ها که چراغ خانهٔ تو را خاموش می‌خواهند خود… زادهٔ ظلمت‌زدگان‌اند. *** صبوری کن، دوست من! سالکان ستم از تازیانه زدن بر دریا یکی قطره نیز نصیب نخواهند برد.

ای عمرِ اشتباه! به یاد آر بر تو چه‌ها رفته است. خجولِ ساکتِ پرامید، مثل پاره‌سنگی پایین صخره، مثل صخره‌ای سرسخت پایین کوه… و دیدار دوبارهٔ من با درخت دورادورِ سرزمین پدری و پرنده‌ای که نامش را نمی‌دانستم.

شب‌های بسیاری پیش از خواب به خود می‌سپردم بلکه در خواب به یادت بیاورم. کجا گمت کرده‌ام که هیچ اسمی از تو حتی در تاریکی نیست؟!

خوابت را دیدم شبِ آفتاب، داشتی در گندمزار انگار باران درو می‌کردی.

و راه… راه بیا امیدم، راه بیا علاقه‌ام، راه بیا دردت بچینم.

تو… تو! تو چه می‌دانی آن آخرین فانوس را چه کسی به راه گرفته است. *** باید قطع امید کرد گمشدگانِ دریا به خانه بازنخواهند گشت. قطار به منتها علیه دره سقوط کرده است.

خون از میان دو ابرو حلقه می‌بست مژه‌هایم را و من هنوز به حرمت انسان آرام بودم. من این روایت را پیش از این هم جایی نوشته‌ام، هم به طور تلخ و هم به تازیانهٔ تک.

گاهی دور از چشم ناتورها می‌روم گورستان با مجید حرف می‌زنم از مشق‌های یک خط در میان، از صدای شیرین قاشق و استکان، و راه افتادن سیل در شیب تند گورستان با آن‌همه استخوان آدم

سرشب چه کسی با چشم خود دیده است سپیده‌دم بی‌هیچ ردی از ماه سرآسیمه سر بزند…!؟

خمارِ غریزهٔ خواب‌اند هنوز.

تمام است، تمام می‌شود راه من از آرامش دعای مادرم شب را به اسمِ شفا مشهورم! و مستِ بی‌خود شدن از خود، من هزار سینه از هوای ازل را ربوده بودم، و هیچ… حتی به پدر هم نگفته بودم.

من پیش از این مرگ را ندیده بودم، مرگ زیباتر از آن بود که موصوفِ باران باشد. جلد سیگار دیگر جایی برای نوشتن نداشت. هنگام نوشتن وصیت واژه‌ها… خود را به آن راه می‌زدند.

چشمِ برهنه به هزار سو، بلکه امیدِ ممکنی شاید، اما هیچ حتی رد پرنده‌ای در زوزه‌های باد. تنها هراس، تنها هجوم، و رد پنجهٔ جانوری

بیشهٔ خیزران بوی خوفِ مخفی می‌داد.

گمش کرده بودم، دو سال پیش یک شب تا صبح آمد و یادم رفت پاکنویسش کنم. فقط می‌دانستم عنوان ساده‌ای دارد گفتم این یکی هم… هیچ! کم از دست نداده‌ام این یکی هم هیچ!

تنها به یاد آوردنِ خنده‌های تو خواب‌های روشن مرا خنک خواهد کرد. *** من نه از تاریکی طلبکارم، نه از کلماتی که دلتنگ نوشتن‌اند.

اکنون به بیابان خو کن، ای تشنه! تنها با سایهٔ بی‌قرار خویش سخن بگو…!

کوهِ بزرگ از پشت مه پیدا بود. در این زادگاهِ آهسته صبح و غروب شبیه یکدیگرند. یکی رو به روز و یکی رو به فانوسِ نیمه‌شب.

رد روشنِ راه بر خنکای نسیم پیدا بود و سُمِ جن بر نرمه‌های راه، خیسِ هزار و یکی شبنم…

*** تو طوری نترسیده بودی که انگار دنیا غرقِ تعرقِ شهیدانِ امروز است! همه‌چیز آرام، همه‌چیز خاموش. گیاهی در پوتین چپ من روییده بود.

من پیش از شما از دریا عبور خواهم کرد از خواب عبور خواهم کرد از نیل و از اندوه… هم با عصای اُسرا هم با عصای یُسرا.

پا بردار، علی‌پناه! نترس، زوزهٔ باد شمال است، ولگردِ گورهای بی‌نشان!

ممکن است آیا پیش از تولد سنگ به هجرت بی‌هراس خود برگردیم؟

اما ماه و پدر که زیر نور ماه پیدا بود به دامنهٔ پونه‌ها رسیدیم: چشمهٔ بید و بلوغ باد. پدر گفت: در امان صخره، همین جا بهتر است. باد به وقت شب آورده‌اش عقرب است. پناه می‌گیریم…!

بوی شبدر وحشی سرتاسر شبِ تشنه را تر کرده بود. نمه‌بارانی دور در وزیدنِ هوا می‌سُرید، گاه از آستین باد شَتَک می‌زد شقیقهٔ روح را.

خب… مرگ لجوج که دست‌بردار نیست، رفیق من! ناکس… فقط کار خودش را بلد است. البته زیباست مرگ، البته قابل اثبات است مرگ. *** من مردگان بسیاری دیده‌ام با چه تبسمِ سحرآمیزی در آواز عجیب او مرده‌اند!

صبوری کن! آن‌ها که چراغ خانهٔ تو را خاموش می‌خواهند خود… زادهٔ ظلمت‌زدگان‌اند. *** صبوری کن، دوست من! سالکان ستم از تازیانه زدن بر دریا یکی قطره نیز نصیب نخواهند برد.

مه ولرم کلمات چه‌قدر خوب است برای پنهان شدن. نه وهم، نه خطا، نه خواب، واژه‌ها صاحبِ من‌اند، مرا پیش از آمدن به دنیا از دنیا خریده‌اند.

بیایید! از تاریکی‌ها نترسید! من فرمانروای رؤیاها همهٔ راه‌ها را برای شما شعله‌ور خواهم کرد. *** شغل من دواندنِ شعور در وحی واژه‌هاست،

که دریا در مُغازلهٔ چشم‌هایش غرق شده بود.