بریده‌هایی از کتاب ترانه های روزگار تتو

خاورمیانه اساساً همین است، آبادانی‌اش در ویرانی است.

چند متر پایین‌تر از بازار با اسپری رنگ سرخ تندتند نوشته بودند: به‌زودی می‌آید!

من راهی جز رفتن نداشتم من در نخستین فرصت از شما فاصله خواهم گرفت.

کم از دست نداده‌ام این یکی هم هیچ!

و طناب از گردن مظلومین می‌ترسد.

شب‌های بسیاری پیش از خواب به خود می‌سپردم بلکه در خواب به یادت بیاورم. کجا گمت کرده‌ام که هیچ اسمی از تو حتی در تاریکی نیست؟!

صبوری کن، دوست من! سالکان ستم از تازیانه زدن بر دریا یکی قطره نیز نصیب نخواهند برد.

خوابت را دیدم شبِ آفتاب، داشتی در گندمزار انگار باران درو می‌کردی.

ای عمرِ اشتباه! به یاد آر بر تو چه‌ها رفته است. خجولِ ساکتِ پرامید، مثل پاره‌سنگی پایین صخره، مثل صخره‌ای سرسخت پایین کوه… و دیدار دوبارهٔ من با درخت دورادورِ سرزمین پدری و پرنده‌ای که نامش را نمی‌دانستم.

ای عمرِ اشتباه! به یاد آر بر تو چه‌ها رفته است.

گریستن با صدای بلند معصیت سیاسی داشت.

حالا که حرف نمی‌زنی، لااقل بشنو!

من می‌توانستم بی‌هیچ دلالتی دوستت داشته باشم، چندان… چون مرا هرگز انگار با هیچ رؤیایی رخ‌به‌رخ ندیده‌اند.

می‌خواستم بروم پایم به راه نمی‌آمد.

مگر آدمی تا کی می‌تواند آخرین همراه خود باشد؟

من تو را دوست می‌دارم، در بشارتِ بی‌زوالِ من شک نکن!

گاهی دور از چشم ناتورها می‌روم گورستان با مجید حرف می‌زنم از مشق‌های یک خط در میان، از صدای شیرین قاشق و استکان، و راه افتادن سیل در شیب تند گورستان با آن‌همه استخوان آدم

و راه… راه بیا امیدم، راه بیا علاقه‌ام، راه بیا دردت بچینم.

سرشب چه کسی با چشم خود دیده است سپیده‌دم بی‌هیچ ردی از ماه سرآسیمه سر بزند…!؟

تمام است، تمام می‌شود راه من از آرامش دعای مادرم شب را به اسمِ شفا مشهورم! و مستِ بی‌خود شدن از خود، من هزار سینه از هوای ازل را ربوده بودم، و هیچ… حتی به پدر هم نگفته بودم.

ای کاش از روز نخست می‌دانستم که شاعرم.

ارواح مشکوک مردگان هولناک‌تر از آن‌اند که زنده‌خواریِ آدمی…

من پیش از این مرگ را ندیده بودم، مرگ زیباتر از آن بود که موصوفِ باران باشد.

من مردگان بسیاری دیده‌ام با چه تبسمِ سحرآمیزی در آواز عجیب او مرده‌اند!

نه اول، نه آخر، همهٔ ما شکلِ شبح نجات‌دهندهٔ خود می‌میریم.

واژه‌ها صاحبِ من‌اند، مرا پیش از آمدن به دنیا از دنیا خریده‌اند.

شب‌های بسیاری پیش از خواب به خود می‌سپردم بلکه در خواب به یادت بیاورم.

شغل من دواندنِ شعور در وحی واژه‌هاست، من شاعر کم‌نظیری هستم، فقط تنبلم، تراژیک، تنها!

من نه از تاریکی طلبکارم، نه از کلماتی که دلتنگ نوشتن‌اند.

در زندگی خاطرات هولناکی هنوز آزارم می‌دهند.