کتاب بازگشت زرتشت

می‌خواهم به این دانش‌جو حق بدهم و بگویم که او در بین تمامی اسامی که برای او مقدس هستند، از یک اسم هم نام برده که برای من و تمامی کسانی که شبیه من می‌اندیشند، محترم است: بتهوون.

شما باید بیاموزید که خودتان باشید، همان‌گونه که من زرتشت بودن را آموخته‌ام. شما باید دست از این‌کار بردارید که دیگری باشید، که هیچ‌کس نباشید، که صدای دیگران را تقلید کنید و چهرهٔ بیگانگان را به جای چهرهٔ خود بگیرید.

در سال ۱۹۴۵ در زمان کنفرانس مالتا می‌نویسد: «وقتی که می‌خوانم امریکایی‌ها می‌خواهند مدیریت دنیا را به عهده بگیرند، یاد جملهٔ کنفسیوس می‌افتم که در برابر یک فرد چینی پُرمدعا ایستاده و می‌گوید: آیا این همان کسی نیست که می‌داند نمی‌تواند و نمی‌شود ولی باز هم انجام می‌دهد؟»

اگر باز هم خواهان داشتن مردان و اندیش‌مندانی هستیم که آینده را برای ما گران‌مایه کنند، نباید از انتها و با شکل‌های حکومت و روش‌های سیاسی جاری، بلکه باید از ابتدا و با ساختن شخصیت‌ها آغاز کنیم. نوشتهٔ کوتاه من، از این نکات سخن می‌گوید.

سرانجام خواهید آموخت که بتی وجود ندارد!

ما بسیار آدم می‌کشیم! ما تنها در جن‌گ‌های احمقانه، در تیراندازی‌های خیابانی انقلاب و تنها در جریان اعدام‌های احمقانه آدم نمی‌کشیم، بلکه در هر گام این کار را انجام می‌دهیم. ما آدم می‌کشیم و این کار را با سوق دادن از سر نیاز جوانان مستعد به شغل‌هایی که مناسب آن‌ها نیست، انجام می‌دهیم. ما با بستن چشم‌ها بر روی فقر و نیاز و ننگ آدم می‌کشیم. ما با فراغ بال و بی‌تفاوتی نهادهای مستقر در جامعه، دولت، مدارس و دین کاذب را می‌بینیم و با دورویی، به‌جای این‌که رو از آن‌ها برگردانیم، تأییدشان می‌کنیم.

«به انسان چیزی داده شده که او را به خدای‌گونگی می‌رساند و به یادش می‌آورد که در این مقام باید سرنوشتش را شناسایی و در آن دخالت کند. سرنوشتی زیبا و انسان‌ساز تا رسیدن به جایگاه‌های بزرگ و بلند. من از آن حیث زرتشت هستم که سرنوشت زرتشت را تشخیص داده‌ام. از آن حیث که زندگی‌اش را زندگی کرده‌ام. اندک کسانی سرنوشت‌شان را تشخیص می‌دهند. اندک کسانی زندگی خود را زندگی می‌کنند. بیاموزید که زندگی خود را زندگی کنید! بیاموزید که سرنوشت خود را خود تشخیص دهید!

به این پرنده گوش کنید! به ندایی که از درون‌تان می‌آید، گوش کنید! هنگامی‌که این ندا به خاموشی می‌گراید، آن‌گاه بدانید که چیزی درست نیست، چیزی رو به‌راه نیست، و شما در راهی نادرست قرار گرفته‌اید. اما وقتی پرندهٔ شما می‌خواند و سخن می‌گوید، بی‌دریغ او را دنبال کنید؛ به سوی هر دامی و به سوی دورترین و سردترین تنهایی و به سوی تاریک‌ترین سرنوشت!

من هیچ‌گاه در مورد انسان‌ها براساس عقیدهٔ آن‌ها داوری نمی‌کنم، بلکه این شخصیت آن‌هاست که ملاک قضاوت من است.

«اصولاً انسانیت و سیاست‌مداری پیوندی باهم ندارند، هر دو لازمند، اما در آنِ‌واحد هم در خدمت انسانیت و هم در خدمت سیاست بودن، ممکن نیست.»

«وقتی که می‌خوانم امریکایی‌ها می‌خواهند مدیریت دنیا را به عهده بگیرند، یاد جملهٔ کنفسیوس می‌افتم که در برابر یک فرد چینی پُرمدعا ایستاده و می‌گوید: آیا این همان کسی نیست که می‌داند نمی‌تواند و نمی‌شود ولی باز هم انجام می‌دهد؟»

شاید درد نه از مردم باشد، نه از سرزمین پدری، نه از قدرت جهانی و نه از دموکراسی. شاید خیلی ساده سرچشمهٔ درد خود «تو» باشی

انسان وقتی می‌خواهد در کنار زندگی بایستد و خود را در دنیا حفظ کند، باید بتواند باعث درد شود و درد بکشد. دنیا سرد و بی‌احساس است و مانند زادگاه نیست که آدم در آن در کودکی ابدی در گرمای امن بنشیند. دنیا ترسناک و بی‌رحم است، غیرقابل پیش‌بینی است، تنها قوی و ماهر را دوست دارد، کسانی را دوست دارد که به خود وفادارند. دیگران در آن فقط موفقیت‌های کوتاه‌مدت دارند.

اگر باز هم خواهان داشتن مردان و اندیش‌مندانی هستیم که آینده را برای ما گران‌مایه کنند، نباید از انتها و با شکل‌های حکومت و روش‌های سیاسی جاری، بلکه باید از ابتدا و با ساختن شخصیت‌ها آغاز کنیم.