بریده‌هایی از کتاب عاشق مترسک

عشق خودش هم تنبل است. بیش‌تر عمرت در خواب است و خدا هم رحم کرده چون اگر بیدار بود قلبت مدام در حال تپش بود. این‌قدر می‌تپید تا می‌ترکید و باعث مرگت می‌شد.

آفرینش من هیچ لزومی نداشت. من چه بودم بجز چشمی که خورشید را ببیند، گوشی که صدای پرنده‌ای را بشنود، پوستی که نسیم از رویش گذر کند؟ بدون من، خورشید و پرندگان و نسیم سر جای خود باقی می‌ماندند.

مهتاب به رویش افتاده بود. نمی‌دانستم کدام یک از دیگری زیباتر و نورانی‌تر است. ماه یا او.

سال‌های سال گیج از عطرشان، گل‌ها را می‌چیدم و به گیسوان خودم فرو می‌بردم. کم دوام می‌آوردند ولی به هر حال گل‌های صحرایی زود پلاسیده می‌شوند و من هم فرا گرفته بودم که سعادت چیزی است مثل آن گل‌های صحرایی.

آرزو داشتم که به من اظهار عشق کند ولی قادر نبودم به زور وادارش کنم. چیزی است که باید از روی میل گفته شود وگرنه فایده‌ای ندارد. باید از قلب بیرون بریزد، مثل فوران آب از سنگ یک چشمه.

تو باید آزاد و رها باشی. فقط می‌توانی چیزهایی خیلی سبک را روی شانه‌هایت تحمل کنی، مثل مهتاب یا قطرات امواج دریا.

شب‌ها حالتی نومیدانه و ملتمسانه به ما دست می‌داد. انگار می‌خواستیم پا را از بشریت فراتر بگذاریم و چیزی به وجود بیاوریم که زمان نتواند آن را از بین ببرد.

به‌سختی قدم برمی‌داشتم. چقدر به حال علف‌ها و درختان غبطه می‌خوردم که نمی‌بایست از جا حرکت می‌کردند.