کتاب معنای زندگی از دیدگاه فلاسفه بزرگ

میل اظهار می‌کند که هیچ انسان از لحاظ فکری هوشیار و صادقی «اصولاً قادر نیست با اطمینان به آفریدگار و حکمرانِ خلقتی چون این سیاره و زندگی ساکنانش، که چنین ناشیانه آفریده شده و بُلهوسانه اداره می‌شود، نسبت کمال مطلق دهد»

درست همان‌طور که هگل اعتقاد دارد واقعیت، به عنوان موجودی عقلانی، در طول تاریخ بشر از خود آگاهی پیدا می‌کند و در نهایت از طریق او و دیگر موجودات با ذهنیت مشابه به وضوح فلسفی دست می‌یابد، شوپنهاور اعتقاد دارد که اراده، به عنوان موجودی ناعقلانی، در طول تاریخ بشر از خود آگاهی پیدا می‌کند و در نهایت از طریق او و دیگر انسان‌های با ذهنیت مشابه به وضوح فلسفی دست می‌یابد. این دو دیدگاه، گرچه درباره ذات واقعیت غایی هم‌رأی نیستند، به موازات هم پیش می‌روند.

ما می‌توانیم احساس کنیم و بدانیم که بخشی از نظام گسترده کائنات هستیم، که همه از یک خمیره ساخته شده، و به طور پیوسته در حال بسط و تغییر است و صورت‌های جدیدی ابداع می‌کند و در عین حال از صورت‌های پیشین محافظت می‌کند

موقعیت خاص فضاـ زمانی فرد نمی‌تواند چیزی جز آنچه هست باشد. آنچه به اختیار ما و کاملاً خارج از تعین خارجی است این است که ما در هر لحظه چگونه تجربه‌مان را تفسیر می‌کنیم و به آن پاسخ می‌دهیم.