بریده‌هایی از کتاب سوژه لاکانی

يعنی ناخودآگاه از واژه‌هايی كه از جايی ديگر بجز سخن ايگو آمده‌اند تشكيل می‌شود. پس در اين پايه‌ای‌ترين سطح ممكن، ناخودآگاهْ گفتمان ديگری است

چون زبان در عين حال كه به ميل مجال ابراز وجود می‌دهد، در آن گره می‌افكند و ما را چنان می‌سازد كه بتوانيم همزمان چيزی را بخواهيم و نخواهيم و هرگاه به آنچه گمان كنيم دلمان می‌خواهد دست پيدا كنيم، هرگز راضی نشويم و غيره و غيره.

لاكان می‌گويد «حرف می‌كُشد»: حرف امر واقعی را كه پيش از حرف، پيش از واژه‌ها و پيش از زبان بود می‌كُشد.

هدف روانكاوی اين نيست كه تا آخرين قطره امر واقعی را كاملاً نمادين كند، زيرا در اين صورت روانكاوی به يك فرايند واقعا بی‌پايان بدل می‌شود، بلكه تمركز بر ته‌مانده‌های امر واقعی است كه آسيب‌زا به شمار می‌آيد. با واداشتن روانكاوی‌شونده به رؤيا ديدن در خواب و بيداری و صحبت درباره «رويداد» آسيب‌زا، حتی اگر بی‌انسجام باشد، او را به واژه‌ها وصل می‌كنيم تا با دال‌های بيشتری ارتباط برقرار كند.

با چه هدفی؟ تروما حاكی از تثبيت يا انسداد است. تثبيت هموارهحاوی چيزی نمادسازی‌نشده است، زبان امكان جانشينی و جابه‌جايی را فراهم می‌كند ــ زبان پادنهاد تثبيت است