کتاب تاکسی سواری

عجله نکن… هیچ جا خبری نیست… وقتی عجله می‌کنی فقط کمی زودتر به جایی که در آن خبری نیست می‌رسی.

گفتم «همه رسیدند، جز من.» راننده گفت «تو هم می‌رسی، تو هم پیاده می‌شی… هیچ مسافری تا حالا توی تاکسی نمونده… همه پیاده می‌شن. یکی، یکی…»

«شما الآن رو بیش‌تر دوست داری یا قدیم رو؟» راننده گفت «اگه قدیم بود، الآن رو دوست داشتم. حالا که الآنه، قدیم رو بیش‌تر دوست دارم.»

همه‌چیز به کنار، کار همچنان بهترین راه گریز از زندگی است.»

بعد گفت «هفتهٔ پیش سکته کردم. روی تخت بیمارستان نه از چیزهایی که خیلی بدم می‌اومد دیگه اون‌قدر بدم می‌اومد، نه دیگه چیزهایی رو که خیلی دوست داشتم اون‌قدر دوست داشتم؛ نه با کسی دشمن بودم، نه به کسی حسودی می‌کردم، نه از دست کسی عصبانی بودم. اخبار رو گوش می‌کردم و با خودم می‌گفتم «قضیه چیه، چرا همه‌جا ان‌قدر شلوغ‌پلوغه… اون‌جا که بودم فقط دلم می‌خواست زنده بمونم… همین.

راننده گفت «بله، کرونا چند سال دیگه بمونه، این بچه‌ها بوسیدن هم یاد نمی‌گیرند، اون وقت جای بوسیدن رو چی می‌خواد بگیره؟» دختربچه گفت «ایموجی بوس.»

«عجله نکن… هیچ جا خبری نیست… وقتی عجله می‌کنی فقط کمی زودتر به جایی که در آن خبری نیست می‌رسی.

یه آدم یه لحظه بود، لحظهٔ بعد نبود… داشت از نگرانیش برای بچه‌ش می‌گفت، بعد اصلاً نبود، تموم شد.» گفتم «داستان‌تون یه جوری بود.» مرد پرسید «چه‌جوری؟» گفتم «عجیب بود.» مرد گفت «زندگی همینه دیگه… عجیبه.»

آخر همهٔ راه‌ها یه جاست.»

انگار همه‌چی تو مِهه.» بعد از راننده پرسید «شما هم به آینده فکر می‌کنید؟» راننده گفت «من به گذشته فکر می‌کنم، اون هم تو مِهه.»

کوتاه‌ترین داستان شاد جهان… روزی مردی از زنی پرسید “آیا با من ازدواج می‌کنی؟” زن گفت “نه.” بعد از آن مرد تا پایان عمر به خوبی و خوشی زندگی کرد.»

داشتم دیوانه می‌شدم. داشتم سکته می‌کردم. داشتم می‌مردم. داشتم قرارم را از دست می‌دادم. ماشینی رد نمی‌شد و ما از همه‌جا دور بودیم. ساعت قرار گذشت… اما نه دیوانه شدم، نه سکته کردم و نه مردم. کنار پیرمرد نشستم و بعد از مدت‌ها یک سیگار کشیدم.

راننده گفت «این شعر بود؟» گفتم «بله.» گفت «از کی؟» گفتم «برتولت برشت، شاعر و نمایش‌نامه‌نویس آلمانی. می‌شناسیدش؟» گفت «نه، ولی خوب بود. دستش درد نکنه.» بعد گفت «من هم یه چیزی بگم؟» گفتم «بفرمایید.» راننده گفت «عجله نکن… هیچ جا خبری نیست… وقتی عجله می‌کنی فقط کمی زودتر به جایی که در آن خبری نیست می‌رسی. مصطفی کریمی، راننده تاکسی، از ایران.»

«من حواسم بود… من هر روزی که از عمرم می‌گذشت حواسم بود.» پسربچه گفت «ولی باز هم پیر شدید که…»

«درسته که جوون بود، ولی خیلی زندگی کرد، اندازهٔ صد سالِ این‌هایی که مثلاً زنده‌ند زندگی کرد… زنده بود و زندگی می‌کرد، بعدش هم خسته شد و دیگه زندگی نکرد.»

«من همین چند وقت پیش هفده سالم بود، یه‌دفعه نفهمیدم کی چهل و دو سالم شد… مگه بعد هفده هجده نیست؟»

از راننده پرسیدم «شب‌ها نمی‌ترسید؟» راننده گفت «چرا، خیلی.» گفتم «پس چرا شب‌ها کار می‌کنید؟» راننده گفت «چون شب خیابون‌ها خلوته، چون شب همه‌جا تاریکه، چون شب‌ها یه جوریه، بیش‌تر با خودم هستم.» بعد خندید و گفت «چون شب‌ها می‌ترسم.»

«فلوبر می‌گه: همه‌چیز به کنار، کار همچنان بهترین راه گریز از زندگی است.»

از راننده پرسیدم «ما زود پیر نشده‌یم؟» راننده گفت «هم آره، هم نه… همینه دیگه.» بعد گفت «این‌ها هم زود پیر می‌شن… چشم به هم بزنی این‌ها جای ما نشسته‌ند.» گفتم «اون وقت ما کجاییم؟» راننده گفت «ما مرده‌یم.» گفتم «چه زود!» راننده گفت «آره، صدسالگی هم بمیریم باز جوون‌مرگ شده‌یم.» و خندید. من هم به‌زور خندیدم. پسر جوان گفت «عمو، از گوشیت راضی هستی؟» گفتم «ولم کن بابا.» راننده به پسر جوان گفت «آره، این‌ها گوشی‌های خوبیه.» چند دقیقه بعد من و راننده از تاکسی پیاده شدیم و پسر جوان آمد جلو نشست.

می‌کردید؟» راننده مکثی کرد و گفت «من هیچ‌وقت تو زندگیم نفهمیده‌م می‌خوام چی‌کار کنم. اگه دو هفته وقت داشتم می‌نشستم فکر می‌کردم این چند سال آخر رو دوست دارم چی‌کار کنم.» مرد جلویی و مردی که عقب نشسته بود و زن هیچ‌کدام دیگر حرف نزدند.

گفتم «اخبار رو باید شنید.» راننده گفت «زیاد شنیده‌م… هیچ خبری نیست.»

«اول سال، اول تابستون، اول پاییز، اول زمستون… ماه‌ها تندتند می‌آن و می‌رن… هیچ‌کس هم حواسش نیست که این عمره… عمرمونه که داره عین برق‌وباد می‌گذره.»

آدم‌ها نه باید خیلی به هم نزدیک بشن، نه باید خیلی از هم دور بشن.

«اگه آدم‌ها فراموش نمی‌کردند که نمی‌شد زندگی کرد… زندگی تموم می‌شد.» پسر جوان گفت «عموی من می‌گه آفت زندگی آدم‌ها فراموشیه، این‌که یادشون می‌ره.» راننده گفت «اگه آدم‌ها فراموش کنند نمی‌شه زندگی کرد… زندگی تموم می‌شه.»

مردی که جلو نشسته بود روزنامه می‌خواند. چند لحظه که گذشت چیزی توجهش را جلب کرد و بلند شروع کرد به خواندن «بازگشایی مدارس، شیوع پیک جدید بیماری، شیوع آنفلوآنزا و بازگشت مسافران از سفر پاییز را بحرانی می‌کند. فرمانده ستاد مدیریت مقابله با کرونا می‌گوید پایتخت در آستانهٔ موج سوم کروناست. پاییز پرمخاطره‌ای در راه است.» راننده نگاهی به مرد و روزنامه‌ای که در دستش بود انداخت و بعد جلو پای مرد جوانی که کنار خیابان ایستاده بود و دست تکان می‌داد ایستاد. مرد جوان سوار تاکسی شد و همین‌طور که داشت جابه‌جا می‌شد گفت «خداروشکر هوا داره خنک‌تر می‌شه، پاییز داره می‌آد، من هم عاشق بوی پاییزم.» زنی که عقب نشسته بود گفت «بالاخره پاییز اینه یا اون؟» راننده گفت «بیش‌تر وقت‌ها همه‌چی هم اینه، هم اون.»

«مرده‌شورش رو ببرند… وقتی عاشقی یه جوره، وقتی عاشق نیستی یه جور دیگه.

راننده گفت «عجله نکن… هیچ جا خبری نیست… وقتی عجله می‌کنی فقط کمی زودتر به جایی که در آن خبری نیست می‌رسی. مصطفی کریمی، راننده تاکسی، از ایران.»

مردی که جلو نشسته بود از راننده پرسید «شما الآن رو بیش‌تر دوست داری یا قدیم رو؟» راننده گفت «اگه قدیم بود، الآن رو دوست داشتم. حالا که الآنه، قدیم رو بیش‌تر دوست دارم.»

گفتم «چه عجیب، فکر می‌کردم این حرف‌ها مال قصه‌هاست.» راننده گفت «مگه شما قصه نمی‌نویسی؟»

«درسته که جوون بود، ولی خیلی زندگی کرد، اندازهٔ صد سالِ این‌هایی که مثلاً زنده‌ند زندگی کرد…