بریده‌هایی از کتاب دیوانگی در بروکلین

همیشه شیفتهٔ کتاب بودم. خواندن مرا به آزادی می‌رساند، تسلی می‌داد و به طرزی دلخواه برمی‌انگیخت: خواندن برای لذت بردن، برای آن آرامش زیبایی که وقتی پژواک کلمات آدم دیگری را در ذهن می‌شنویم در آن فرو می‌رویم.

هدف چه بود؟ این‌که آزاد باشد. اما آزادی برای چه؟ برای این‌که کتاب بخواند، بنویسد و فکر کند.

به دنبال مکان آرامی بودم که در آن بمیرم.

هریک از ما آدم‌ها چند انسان متفاوت در خود داریم و بیش‌تر از یکی به دیگری تغییر جهت می‌دهیم، بی‌آن‌که هرگز پی ببریم که هستیم. یک روز سرحالیم، فردایش افسرده؛ صبح غمگین و ساکتیم، شب خندان و شوخ.

همیشه شیفتهٔ کتاب بودم. خواندن مرا به آزادی می‌رساند، تسلی می‌داد و به طرزی دلخواه برمی‌انگیخت: خواندن برای لذت بردن، برای آن آرامش زیبایی که وقتی پژواک کلمات آدم دیگری را در ذهن می‌شنویم در آن فرو می‌رویم.

اگر ریسک نداشته باشد که به آدم کیف نمی‌دهد.

گفت در جهان نویسندگی قاعده‌ای وجود ندارد. اگر زندگی نویسندگان و شاعران را مطالعه کنیم با هرج و مرج مطلق مواجه می‌شویم، با شمار نامحدودی از استثنائات. و افزود به این خاطر که نوشتن نوعی بیماری است، پدیده‌ای که می‌توانزکام یا تورم روح نامید؛ بنابراین، هرکس می‌تواند در هر زمانی در زندگی به آن مبتلا شود. از جوان و پیر گرفته تا قوی و ضعیف، مست و هوشیار و عاقل و دیوانه. با نگاهی به فهرست غول‌ها و نیمچه غول‌ها به نویسندگانی برمی‌خوریم که از همه قماشی هستند و هرگونه خلق و خو را در میان‌شان می‌بینیم؛ از بالاترین آرمان‌گرایان تا فاسدترین و فریبکارترین آدم‌ها.

شادی‌هایم مانند رؤیاهای کاذب ناپدید شدند. و روزهای شادکامی بی‌آن‌که بازگردند از میان رفتند. عشق راه گم کرد و لذت‌ها فراری شدند؛ و از تمامی این گذشته تنها غم باقی ماند.

وقتی از کسی که دوستش داری ناسزا می‌شنوی، پس از سخنان تحقیرآمیزی که هم‌چون پتک بر مغزت فرود می‌آید، مگر روحیه‌ای هم باقی می‌ماند؟

حالا که زنده بودم لازم بود وسیلهٔ بازیافتن زندگی را پیدا کنم، اگر هم چیزی از زندگی‌ام باقی نمانده بود، نمی‌توانستم صرفا دست روی دست بگذارم و منتظر پایان آن بمانم.

چنان از توانایی نتیجه‌گیری‌های منطقی خود شگفت‌زده بودم که دلم می‌خواست به دو قسمت تقسیم می‌شدم و خودم از خودم قدردانی می‌کردم.

به نظر من او را به قتل رسانده بودند. البته کسی او را کتک نزده، به او تیراندازی نکرده، کاردی در قلبش فرو نبرده و کسی با اتومبیل او را زیر نگرفته بود. با این‌حال اگرچه واژه‌ها تنها سلاح قاتل بودند، ضربه‌ای که بر هری وارد شده بود کم‌تر از کوبیدن پتکی بر سرش نبود.

هری اگرچه به یک کلاهبردار تبدیل شده بود، اما بخشی از وجودش همان کودک ده ساله مانده بود که در عالم خیال بچه‌های یتیم شهرهای بمباران‌شده را نجات می‌داد.

حالا که نمی‌توانم دنیا را عوض کنم، دلم می‌خواهد دست کم بکوشم تا خودم را تغییر دهم.

به نظر من او را به قتل رسانده بودند. البته کسی او را کتک نزده، به او تیراندازی نکرده، کاردی در قلبش فرو نبرده و کسی با اتومبیل او را زیر نگرفته بود.

مذهب رسمی شهر نیویورک پرستش ملک است، خدایش کت و شلوار راه‌راه می‌پوشد و نامش پول است، آقای "پول هر چه بیش‌تر، بهتر."

تام گفت: «من از نجات جهان حرف نمی‌زنم. الان در شرایطی هستمکه فقط می‌خواهم خودم را نجات بدهم، و بعضی از آن‌هایی که دوست دارم.

اما من عاشق تو نیستم هانی. درست نمی‌شناسمت. ــ بعدا درست می‌شود. ــ چی بعدا درست می‌شود؟ ــ اول شروع به شناختنم می‌کنی. بعد عاشقم می‌شوی. ــ به همین سادگی. ــ آره، به همین سادگی.

و من بیش از هر چیزهمین را می‌خواستم. پایانی توأم با سکوت برای زندگی غمناک و مسخره‌ام.

ــ ما وارد دورهٔ جدیدی می‌شویم ناتان. دورهٔ پساخانواده، پساتحصیل و پساگذشتهٔ خانواده‌های گلاس و وود. ــ پساگذشته؟ ــ بله. حالا و بعدا مهم است. از این به بعد خودمان را گرفتار آن‌وقت‌ها نمی‌کنیم.

شادی‌هایم مانند رؤیاهای کاذب ناپدید شدند. و روزهای شادکامی بی‌آن‌که بازگردند از میان رفتند. عشق راه گم کرد و لذت‌ها فراری شدند؛ و از تمامی این گذشته تنها غم باقی ماند.

خوشبختی بی‌زحمت به دست نمی‌آید.

خندهٔ عجیب و کشداری کرد. خنده‌ای چنان تلخ، پر از پیروزی و وسوسه‌های بی‌صدا و متضاد که ندانستم چگونه آن را تعبیر کنم.

همیشه شیفتهٔ کتاب بودم. خواندن مرا به آزادی می‌رساند، تسلی می‌داد و به طرزی دلخواه برمی‌انگیخت: خواندن برای لذت بردن، برای آن آرامش زیبایی که وقتی پژواک کلمات آدم دیگری را در ذهن می‌شنویم در آن فرو می‌رویم.

خواندن مرا به آزادی می‌رساند، تسلی می‌داد و به طرزی دلخواه برمی‌انگیخت: خواندن برای لذت بردن، برای آن آرامش زیبایی که وقتی پژواک کلمات آدم دیگری را در ذهن می‌شنویم در آن فرو می‌رویم

تام گفت: «من از نجات جهان حرف نمی‌زنم. الان در شرایطی هستمکه فقط می‌خواهم خودم را نجات بدهم، و بعضی از آن‌هایی که دوست دارم. مثل تو ناتان و تو هم هری.»

دنیای پیرامون ما چه به سرعت تغییر می‌کند؛ با چه سرعتی یک مشکل جایگزین مشکل دیگری می‌شود، به‌طوری‌که لحظه‌ای بیش‌تر فرصت نداریم بابت پیروزی‌ها به خود تبریک بگوییم.

آدم نباید بگذارد کس دیگری به جای خودش تصمیم بگیرد، ولو این‌که به او اعتماد داشته باشد و باور کند که او بهتر می‌داند.

بار دیگر چنان از توانایی نتیجه‌گیری‌های منطقی خود شگفت‌زده بودم که دلم می‌خواست به دو قسمت تقسیم می‌شدم و خودم از خودم قدردانی می‌کردم.

خب که چه؟ همان‌طور که اسکار وایلد روزی گفته است، از بیست و پنج سالگی همهٔ مردم هم‌سن‌اند،