کتاب آخرین شب دنیا

در آخر، از خندیدن دست کشیدند و در تخت شب سرد خود دراز کشیدند و دست‌های هم را گرفتند و سرانشان را کنار هم گذاشتند. شوهر بعد از لحظه ای گفت: «شب بخیر». همسر گفت: «شب بخیر».

ـ ما خیلیم بد نبودیم، بودیم؟ ـ نه، خیلیم خوب نبودیم. فکر می‌‌‌کنم مشکل همینه. ما بجر خودمون چیز زیادی نبودیم

همه‌ی اینا تموم می‌شن و یه صدایی گفت که تمومه؛

اگه می‌دونستی امشب آخرین شب دنیاست چی کار می‌کردی؟ _ چی کار می‌کردم؟ جدی می‌گی؟ _ آره. جدی. _ نمی‌دونم. بهش فکر نکردم.

و اون گفت دیشب یه خوابی دیدم، و حتی قبل از اینکه خوابش رو بهم بگه من می‌‌‌دونستم خوابش چی بوده.

خواب دیدم که همه‌ی اینا تموم می‌شن و یه صدایی گفت که تمومه؛

ـ ما خیلیم بد نبودیم، بودیم؟ ـ نه، خیلیم خوب نبودیم. فکر می‌‌‌کنم مشکل همینه. ما بجر خودمون چیز زیادی نبودیم وقتی قسمت بزرگی از دنیا مشغول بود چیزهای خیلی وحشتناکی باشه.

ـ ما خیلیم بد نبودیم، بودیم؟ ـ نه، خیلیم خوب نبودیم. فکر می‌‌‌کنم مشکل همینه. ما بجر خودمون چیز زیادی نبودیم

ـ من خستم. ـ هممون خسته‌ایم.

مسئله‌ی سزاوار‌بودن نیست؛ مسئله اینه که شرایط خوب پیش نرفت.

وقتی حس می‌کنی شرایط منطقی هستن زیادی هیجان‌زده نمی‌شی.

«می‌خوای گریه کنی؟» ـ فکر نکنم.

من خستم. ـ هممون خسته‌ایم.

ـ همیشه فکر می‌‌‌کردم وقتایی مثل این مردم تو خیابون جیغ می‌‌‌زنن. ـ فکر نکنم. درباره‌ی چیزهایی که واقعین جیغ نمی‌زنی.

ـ من خستم. ـ هممون خسته‌ایم.

خواب دیدم که همه‌ی اینا تموم می‌شن و یه صدایی گفت که تمومه؛ صدایی نبود که یادم بمونه، ولی به هر حال یه صدا بود و گفت که همه چیز اینجا روی زمین متوقف می‌‌شه.

ما خیلیم بد نبودیم، بودیم؟

چه جوری می‌‌‌تونیم اینجا بشینیم و این جوری حرف بزنیم؟ ـ چون کار دیگه‌ای نداریم انجام بدیم.

وقتی همسرش را نگاه می‌‌‌کرد به صندلیش تکیه داد:‌ «می‌ترسی؟» ـ نه. همیشه فکر می‌‌‌کردم بترسم، اما نمی‌ترسم. ـ اون روحیه‌ای که بهش می‌گن صیانت نفس و کلی دربارش حرف می‌‌‌زنن کجاست؟ ـ نمی‌دونم. وقتی حس می‌کنی شرایط منطقی هستن زیادی هیجان‌زده نمی‌شی. این منطقیه. جوری که ما زندگی کردیم هیچ چیزی به جز این اتفاق نمی‌افتاد. ـ ما خیلیم بد نبودیم، بودیم؟ ـ نه، خیلیم خوب نبودیم. فکر می‌‌‌کنم مشکل همینه. ما بجر خودمون چیز زیادی نبودیم

ـ ما خیلیم بد نبودیم، بودیم؟ ـ نه، خیلیم خوب نبودیم. فکر می‌‌‌کنم مشکل همینه. ما بجر خودمون چیز زیادی نبودیم

یه خوابی دیدم. خواب دیدم که همه‌ی اینا تموم می‌شن و یه صدایی گفت که تمومه؛ صدایی نبود که یادم بمونه، ولی به هر حال یه صدا بود و گفت که همه چیز اینجا روی زمین متوقف می‌‌شه.

«می‌ترسی؟» ـ نه. همیشه فکر می‌‌‌کردم بترسم، اما نمی‌ترسم.

چه جوری می‌‌‌تونیم اینجا بشینیم و این جوری حرف بزنیم؟ ـ چون کار دیگه‌ای نداریم انجام بدیم. ـ درسته؛ چون اگه کاری بود انجامش می‌‌‌دادیم. فکر می‌‌‌کنم برای اولین بار در تاریخ دنیا همه می‌‌‌دونستن در طول شب قراره چی کار کنن.

او روزنامه‌ی غروب را برداشت: «چیزی درباره‌اش تو روزنامه نیست». ـ همه درباره‌اش می‌دونن برای همین نیازی نیست.

ـ من خستم. ـ هممون خسته‌ایم.

در آخر، از خندیدن دست کشیدند و در تخت شب سرد خود دراز کشیدند و دست‌های هم را گرفتند و سرانشان را کنار هم گذاشتند. شوهر بعد از لحظه ای گفت: «شب بخیر». همسر گفت: «شب بخیر».

دلم برای هیچی تنگ نمی‌شه به جز شاید تغییر آب و هوا، و لیوان آب سرد. وقتی هوا گرمه و شاید دلم برای خوابیدن تنگ بشه.

همسرش را برای مدت طولانی‌ای بوسید. ـ به هر حال ما برای هم خوب بودیم.

اگه می‌دونستی امشب آخرین شب دنیاست چی کار می‌کردی؟

_ اگه می‌دونستی امشب آخرین شب دنیاست چی کار می‌کردی؟ _ چی کار می‌کردم؟ جدی می‌گی؟ _ آره. جدی. _ نمی‌دونم. بهش فکر نکردم.