کتاب آخرین شب دنیا

در آخر، از خندیدن دست کشیدند و در تخت شب سرد خود دراز کشیدند و دست‌های هم را گرفتند و سرانشان را کنار هم گذاشتند. شوهر بعد از لحظه ای گفت: «شب بخیر». همسر گفت: «شب بخیر».

ـ ما خیلیم بد نبودیم، بودیم؟ ـ نه، خیلیم خوب نبودیم. فکر می‌‌‌کنم مشکل همینه. ما بجر خودمون چیز زیادی نبودیم

همه‌ی اینا تموم می‌شن و یه صدایی گفت که تمومه؛

اگه می‌دونستی امشب آخرین شب دنیاست چی کار می‌کردی؟ _ چی کار می‌کردم؟ جدی می‌گی؟ _ آره. جدی. _ نمی‌دونم. بهش فکر نکردم.

و اون گفت دیشب یه خوابی دیدم، و حتی قبل از اینکه خوابش رو بهم بگه من می‌‌‌دونستم خوابش چی بوده.

خواب دیدم که همه‌ی اینا تموم می‌شن و یه صدایی گفت که تمومه؛

ـ ما خیلیم بد نبودیم، بودیم؟ ـ نه، خیلیم خوب نبودیم. فکر می‌‌‌کنم مشکل همینه. ما بجر خودمون چیز زیادی نبودیم وقتی قسمت بزرگی از دنیا مشغول بود چیزهای خیلی وحشتناکی باشه.

ـ من خستم. ـ هممون خسته‌ایم.

ـ ما خیلیم بد نبودیم، بودیم؟ ـ نه، خیلیم خوب نبودیم. فکر می‌‌‌کنم مشکل همینه. ما بجر خودمون چیز زیادی نبودیم

مسئله‌ی سزاوار‌بودن نیست؛ مسئله اینه که شرایط خوب پیش نرفت.

وقتی حس می‌کنی شرایط منطقی هستن زیادی هیجان‌زده نمی‌شی.

«می‌خوای گریه کنی؟» ـ فکر نکنم.

من خستم. ـ هممون خسته‌ایم.

ـ همیشه فکر می‌‌‌کردم وقتایی مثل این مردم تو خیابون جیغ می‌‌‌زنن. ـ فکر نکنم. درباره‌ی چیزهایی که واقعین جیغ نمی‌زنی.

ـ من خستم. ـ هممون خسته‌ایم.

خواب دیدم که همه‌ی اینا تموم می‌شن و یه صدایی گفت که تمومه؛ صدایی نبود که یادم بمونه، ولی به هر حال یه صدا بود و گفت که همه چیز اینجا روی زمین متوقف می‌‌شه.

ما خیلیم بد نبودیم، بودیم؟

چه جوری می‌‌‌تونیم اینجا بشینیم و این جوری حرف بزنیم؟ ـ چون کار دیگه‌ای نداریم انجام بدیم.

وقتی همسرش را نگاه می‌‌‌کرد به صندلیش تکیه داد:‌ «می‌ترسی؟» ـ نه. همیشه فکر می‌‌‌کردم بترسم، اما نمی‌ترسم. ـ اون روحیه‌ای که بهش می‌گن صیانت نفس و کلی دربارش حرف می‌‌‌زنن کجاست؟ ـ نمی‌دونم. وقتی حس می‌کنی شرایط منطقی هستن زیادی هیجان‌زده نمی‌شی. این منطقیه. جوری که ما زندگی کردیم هیچ چیزی به جز این اتفاق نمی‌افتاد. ـ ما خیلیم بد نبودیم، بودیم؟ ـ نه، خیلیم خوب نبودیم. فکر می‌‌‌کنم مشکل همینه. ما بجر خودمون چیز زیادی نبودیم

ـ ما خیلیم بد نبودیم، بودیم؟ ـ نه، خیلیم خوب نبودیم. فکر می‌‌‌کنم مشکل همینه. ما بجر خودمون چیز زیادی نبودیم

یه خوابی دیدم. خواب دیدم که همه‌ی اینا تموم می‌شن و یه صدایی گفت که تمومه؛ صدایی نبود که یادم بمونه، ولی به هر حال یه صدا بود و گفت که همه چیز اینجا روی زمین متوقف می‌‌شه.

«می‌ترسی؟» ـ نه. همیشه فکر می‌‌‌کردم بترسم، اما نمی‌ترسم.

چه جوری می‌‌‌تونیم اینجا بشینیم و این جوری حرف بزنیم؟ ـ چون کار دیگه‌ای نداریم انجام بدیم. ـ درسته؛ چون اگه کاری بود انجامش می‌‌‌دادیم. فکر می‌‌‌کنم برای اولین بار در تاریخ دنیا همه می‌‌‌دونستن در طول شب قراره چی کار کنن.

او روزنامه‌ی غروب را برداشت: «چیزی درباره‌اش تو روزنامه نیست». ـ همه درباره‌اش می‌دونن برای همین نیازی نیست.

ـ من خستم. ـ هممون خسته‌ایم.

در آخر، از خندیدن دست کشیدند و در تخت شب سرد خود دراز کشیدند و دست‌های هم را گرفتند و سرانشان را کنار هم گذاشتند. شوهر بعد از لحظه ای گفت: «شب بخیر». همسر گفت: «شب بخیر».

دلم برای هیچی تنگ نمی‌شه به جز شاید تغییر آب و هوا، و لیوان آب سرد. وقتی هوا گرمه و شاید دلم برای خوابیدن تنگ بشه.

همسرش را برای مدت طولانی‌ای بوسید. ـ به هر حال ما برای هم خوب بودیم.

اگه می‌دونستی امشب آخرین شب دنیاست چی کار می‌کردی؟

_ اگه می‌دونستی امشب آخرین شب دنیاست چی کار می‌کردی؟ _ چی کار می‌کردم؟ جدی می‌گی؟ _ آره. جدی. _ نمی‌دونم. بهش فکر نکردم.