بریده‌هایی از کتاب ماه نو و مرغان آواره

از ترس آن‌که مبادا گمت کنم تنگ در آغوشت می‌گیرم. کدام جادو، گنج جهان را در این بازوان لاغر من به دام انداخته است؟

گریه‌کنی اگر که آفتاب را ندیده‌ای ستاره‌ها را هم نمی‌بینی.

ای کاش می‌توانستم در دل جهانِ بچه‌ام جای آرامی بگیرم. می‌دانم که جهانش ستاره‌هایی دارد که با او حرف می‌زنند و آسمانی که روی صورتش خم می‌شود تا او را با ابرها ابلهانه و رنگین‌کمان‌هایش سرگرم کند. آن‌ها که وانمود می‌کنند لال‌اند، و به نظر می‌رسند که هیچ‌وقت نمی‌توانستند حرکت کنند، با قصه‌ها و سینی‌های پر از بازیچه‌های درخشان‌شان به پای پنجرهٔ تو می‌خزند.

این اشک‌های زمین است که لبخندهایش را شکوفا نگه می‌دارد.

یک‌بار به خواب دیدیم که بیگانه‌ایم. بیدار می‌شویم، که ببینم عزیزان همیم.

صبح کنار پنجره می‌نشینم و جهان مثل رهگذری لحظه‌یی آن‌جا می‌ایستد، سری به من تکان می‌دهد و می‌رود.

ای کاش می‌توانستم در دل جهانِ بچه‌ام جای آرامی بگیرم.

چهرهٔ مشتاقش مثل باران شبانه اغلب به رؤیاهای من می‌آید.

نوری که مثل بچه‌یی برهنه شادمانه میان برگ‌های سبز بازی می‌کند نمی‌داند که انسان می‌تواند دروغ بگوید.