بریده‌هایی از کتاب لولی وش واژه ها

من هنوز هم هزاره‌هاست که در کمانهٔ کلمات نامِ روشن تو را بو می‌کشم

زنده‌باد شعر که در غمگنانه‌ترین رخسارِ زندگی بُرقع را کنار می‌زند تا کلمات برای امید، برای آدمی و برای پیروزی قیام کنند.

شعر… روحِ جهان از سرِ بی‌پناهی به کلمه یعنی واحدِ زبان روی آورده است، زیرا پیشاروندِ رؤیاهاست.

از خودم سؤال می‌کنم آیا آسمانِ آن‌همه دور از دستِ ما آزرده نخواهد شد؟! ما همه‌چیز را به خاطر می‌سپاریم

من زنده بازخواهم گشت. من پیش از تولد تاریکی از جان‌پناهِ پرده‌ها پدیدار شدم. من هر سو که می‌نگریستم شب… پیشِ پایم روشن می‌شد.

ما همه‌چیز را به خاطر می‌سپاریم زیرا برای فراموشیِ مطلق آمده‌ایم.

تو با من چه کرده‌ای که آفتاب حتی به سایه‌ام نمی‌رسد.

شعر ناب از فهم به فرادست نمی‌رسد، بلکه مولودِ کهکشانِ شهود است. جریان دارد، وجود دارد، ما شاعران فقط امر به ظهورِ واژه می‌کنیم.

فردا بیایی خوب است ‫فقط فردا… ‫بعد از فردا ‫طول می‌کشد ‫خیلی طول می‌کشد ‫تا من ‫دوباره به دنیا بیایم.