بریده‌هایی از کتاب حکومت جهانی خدا

این عادت خداست که به هرچه غیر از او دل ببندی ناامیدت می‌کند!

به هرچه دل ببندی، به تو می‌گویند دل بِکن! اگر دلت نیاید دل بکِنی، خودشان آن چیز را از تو می‌کَنند و جدا می‌کنند! پس اگر می‌خواهی چیزی برایت بماند، دل به غیر از خدا نبند! اگر می‌خواهی چیزی برایت بماند، آن را در نظرت نیاور.

اگر انسان مالکیت خدا را باور کند، دچار تشویش و نگرانی نمی‌شود و عالم را هدفمند و برخوردار از برنامه‌ای مدیریت‌شده می‌بیند و چشمِ دلش خواهد دید که همهٔ امور به خدا برمی‌گردد.

(مَا اَصَابَک مِن حَسَنَهٍ فَمِنَ اللّه وَمَا اَصَابَک مِن‌سَیئةٍ فَمِن‌نَفسِک) (هرچه حسنه دارید از خداست و هرچه سیئه دارید از نفس خودتان است!)

مبارزه مطهر است. نطفهٔ مبارزه را این‌گونه ایجاد کرد که ظلمت را در دل نور قرار داد، تا نور برای ادامهٔ حیات خودش مجبور بشود با ظلمت بجنگد! این جنگ با ظلمت، اخلاص می‌آورد.

خدا از اینکه انسان یادش برود و غفلت کند و حق خدا را رعایت نکند و عمل خدا را به مخلوق نسبت دهد، بدش می‌آید.

او رفته است تا ببیند امت چه هنگام می‌آید؛ او رفته است تا ببیند امت چه هنگام برمی‌گردد. ازاین‌جهت می‌گوید: «وَإِنْ عُدْتُمْ عُدْنا.» به عبارت نگاه کنید: «اگر شما برگشتید، ما هم برمی‌گردیم.» برگشتن امام‌زمان(عج) به برگشتن امت موکول شده است.

اگر به جامی فلزی که رها باشد ضربه‌ای وارد شود، تا مدتی ارتعاش خواهد داشت؛ ولی اگر جام را با دست بگیریم و ضربه‌ای به آن وارد کنیم، دیگر ارتعاشی نخواهد داشت. انسانی که خدا را تکیه‌گاه خود قرار نداده است، با یک ضربه آرامش خود را از دست می‌دهد و تا مدت‌ها مضطرب و سردرگم و حیران خواهد ماند؛ اما کسی که متکی به خداست و دلش به او آرام شده و خدا او را گرفته است، در مقابل ضربات مضطرب نخواهد شد و آرامش خود را حفظ خواهد کرد.

«إنّ اللهَ اِذَا اَحَبَّ عَبداً اِبتَلَاهُ فإن صَبَرَ اِصطَفَاهُ وَ إن رَضِی اِجتَبَاه» خداوند وقتی بنده‌ای را دوست بدارد، مبتلایش می‌کند. اگر در این امتحان و ابتلای الهی صبور باشد، صاف و زلالش می‌کند و اگر [بالاتر از صبر، به این ابتلا] راضی هم باشد، آن هنگام خدا او را برمی‌گزیند.

هرکس دین خود را از دهان این‌وآن بگیرد، همان مردم او را از دین برمی‌گردانند و هرکس به‌وسیلهٔ کتاب و سنت به دین داخل گردد، اگر کوه‌ها تغییر کنند، او تغییر نمی‌کند.

خدا می‌گوید اول سند کفرت به طاغوت را بیاور، بعد ادعای ایمان بالله کن! کسی که خوف و رجایش امریکا و مستکبران عالم باشد، نمی‌تواند ادعای ایمان کند!

هرکس از نعمت محبت اهل‌بیت بهره‌مند باشد، از محبت خدا بهره‌مند است

مثالی بزنم برای اینکه چرا خداوند کسی را دوست داشته باشد، مبتلایش می‌کند. شما تکه‌سنگ قیمتی را می‌تراشید و صیقل می‌دهید یا تکه‌سنگ معمولی را؟!

قانون خدا این است که اگر به کسی غیر از او دل و امید ببندی، ناامیدت می‌کند.

ما خیال می‌کنیم خودمان هستیم که به این شکل و قیافه هستیم! به این آیه نگاه کنید: ‫ (فِی أَی صُورَةٍ مَا شاءَ رَکَّبَکَ)۲۶ ‫یعنی این صورت، مَرکب توست. انسان راکب بر این مرکب است. مشکل انسان این است که مرکب را می‌بیند، خیال می‌کند این خودش است. نه، بلکه این مَرکب اوست.

«وَإِنْ عُدْتُمْ عُدْنا.» به عبارت نگاه کنید: «اگر شما برگشتید، ما هم برمی‌گردیم.» برگشتن امام‌زمان(عج) به برگشتن امت موکول شده است.

چیزی که از بلندی به‌سمت پایین حرکت می‌کند، هرچه اختلاف سطحش با زمین بیشتر باشد، سرعت و شدت حرکتش بیشتر می‌شود. در حرکت انسانی هم همین‌طور است: هرچه اختلاف سطح بین «چه باید باشد» و «چه هست» بیشتر باشد، قابلیت‌ها، میزان فعالیت، قدرت، استقامت و مقاومت انسان بیشتر می‌شود.

حال، چرا ولایت علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) برابر با پذیرش ولایت خداست؟ چون ولایت‌الله سرایت کرده به ولایت‌النبی و ولایت‌النبی سرایت کرده به ولایت‌الوصی. امروز، پیش روی شما ولایت‌الوصی است؛ ولایت علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) است.

زمزم جایزهٔ خداوند به ابراهیم(ع) بود. پاداشی در ازای انفاق (مِمّا تُحِبُّونً)ابراهیم بود. به‌دلیل آنکه آنچه دوست می‌داشت، در راه خدا انفاق کرد. می‌فرماید: (لَن تَنَالُوا البِرّ حَتّی تُنفِقُوا مِمّا تُحِبُّونً) (به رحمت رحیمیهٔ خدا نخواهید رسید، مگر آنکه از آنچه دوست می‌دارید انفاق کنید.)

پاداش ابراهیم(ع) چشمهٔ زمزم بود. «اِنَّ لقَتل الحُسین حَرَارَةً فِی قُلُوبِ المُؤمِنِین لن تَبرُدَ اَبَداً»؛ برای حضرت حسین‌بن‌علی(ع) سوزش دلی به مؤمنان داده‌اند که خاموش‌شدنی و سردشدنی نیست و از آثارش هم همین اشک است که اشک مطهّر است.

خدا به‌وسیلهٔ شیطان، گروه خالص‌ها را از ناخالص‌ها تفکیک می‌کند. ازاین‌جهت، خداوند برای خلق فضله‌یابی کرده که یک فضله هم از دستش درنمی‌رود! اگر داخل یک گونی ۳۹ فضلهٔ موش باشد، محال است ۳۸ فضله دربیاورد؛ دقیقاً ۳۹ فضله درمی‌آورد. شیطان هر ناخالصی‌ای را که درون انسان باشد، بیرون می‌کشد! «هُوَ یجْرِی مِن اِبْنِ آدَمَ مَجْرَی الدَّم» شیطان در آدم می‌گردد، همان‌طور که خون در رگ‌ها می‌گردد.

«لا حول ولا قوة الا بالله» یعنی همین؛ یعنی هیچ‌کس از خودش حول و قوه‌ای ندارد. اگر حول و قوه و خاصیتی هم دارد، به‌واسطهٔ آن است که خدا به او داده است.

(فی أَی صُورَةٍ مَا شاءَ رَکَّبَک) یعنی تو را سوار کرد در هر صورتی که می‌خواست؛ یعنی چیزی که تو در آینه می‌بینی، مَرکب توست. تو راکب را نمی‌بینی، خودت را نمی‌بینی. ...اینجاست که «مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ فَقَدْ عَرَفَ رَبَّه» ۴ اهمیت و معنا پیدا می‌کند.

«قولوا لا اله الّا اللّه تفلحوا» یعنی انسان بگوید هیچ‌کس جز او خدا نیست؛ اول از همه، خودم خدای خودم نیستم و ادعای خدایی نمی‌کنم. ازاین‌جهت می‌گویم «چشمم مال من نیست؛ دستم مال من نیست؛ مالم هم مال من نیست». می‌گویم «این مالی که دست من است، امانتی است از جانب خداوند».

خب، اگر کسی خدا را در خودش ببیند، چه حالتی پیدا می‌کند؟ آیا ادعای خدایی می‌کند که خدا را در خودش دیده است، یا استغفار می‌کند؟ به‌یقین استغفار می‌کند. چرا؟ چون می‌گوید: «من در محضر خدا چه‌ها که نکرده‌ام!» وقتی خدا را در خودش می‌بیند، در مقابل دشمنان خدا احساس ناتوانی نمی‌کند و همین‌طور در مقابل دوستان خدا هم اظهار خودنمایی نمی‌کند. مشکل انسان این است که خودش را قبول دارد و می‌گوید: «من کسی یا چیزی هستم!» همهٔ بدبختی‌ها از همین جا شروع می‌شود که انسان خودش را چیزی بداند؛ در مقابل، انسان زمانی خدا را در خودش می‌بیند که خودش را چیزی نداند. اگر خودش را دید، او را نمی‌بیند؛ اما اگر او را دید، دیگر خودش را نمی‌بیند. این راهی است که قرار داده‌اند برای انسان که ببیند هرچه در عالم هست، آثار خداست؛ مالکش خداست، ولی‌اش خداست.

‫عصری که غفلت رکورددار باشد، بصیرت هم در آن عصر رکورددار می‌شود. وقتی جامعه رکورد ظلمت را نشان می‌دهد، ذاکرین فی الغافلین هستند که نمونهٔ اعلای دریافت‌کنندهٔ رحمت رحیمیه می‌شوند. پس در عصر و زمانی که ابزار غفلت بی‌سابقه باشد، ذاکرین فی الغافلین آن عصر هم بی‌سابقه خواهند بود. این قانون شاملِ عصر ما هم می‌شود. عصر ما، هم در شقاوت و هم در سعادت رکورددار است. در عصر ما که ابزار گناهش با هیچ دوره‌ای قابل مقایسه نیست، میزان وفاداری هم نسبت به زمان‌های دیگر بی‌سابقه است. در آخرالزمان که فساد به اوج خودش می‌رسد، معادل و دربرابر آن‌هم صالحانی هستند که به اوج می‌رسند؛ یعنی در مقابل غافلان فوق‌العاده، صالحان فوق‌العاده هم وجود دارند.

(ویأتیهِ الْمَوْتُ مِنْ کُلِّ مَکانٍ) (مرگ از هرجایی به‌سمت انسان پرتاب می‌شود؛ اما ما اجازه نمی‌دهیم بمیرد!)

به هرچه دل ببندی، به تو می‌گویند دل بِکن! اگر دلت نیاید دل بکِنی، خودشان آن چیز را از تو می‌کَنند و جدا می‌کنند! پس اگر می‌خواهی چیزی برایت بماند، دل به غیر از خدا نبند! اگر می‌خواهی چیزی برایت بماند، آن را در نظرت نیاور. بدان که اگر به چیزی دل بستی، آن را از تو می‌ستانند، چرا؟ برای آنکه در اندرون حرم خدا، یعنی دل انسان، باید توحید حاکم باشد و مطلقاً شرکی نباشد؛ قانون خدا این است که اگر به کسی غیر از او دل و امید ببندی، ناامیدت می‌کند. اگر به کسی، از غیر مسیر خدا دل بستی و به غیر از خدا امید داشتی، بدان که خداوند از خدمت‌کردن آن فرد به تو، ناامیدت می‌کند

ذهنتان به این سمت نرود که عالم شلوغ و بی‌صاحب و هرکی‌هرکی است! نه، این‌طور نیست. این چشم سر می‌گوید: عالم شلوغ و درهم‌برهم است؛ اما چشم دل می‌گوید: همهٔ عالم ازروی حساب‌کتاب و برنامه است. ببینید در روز عاشورا با ذریهٔ پیغمبر(ص) چه کردند. اما حالا آثارش چه شده است؟! پیشرفت تشیع از عاشوراست. ما هرچه داریم از برکت عاشوراست. خدا متین است و نقشهٔ راه و برنامه دارد. شیطان هم در این برنامهٔ خدا قرار دارد. به‌دلیل آن نافرمانی‌اش چوب می‌خورَد؛ اما خدا بهرهٔ لازم را از شیطان برای مؤمنان می‌گیرد.

نمازخواندن، به‌تنهایی، قُرب نمی‌آورد. نماز، مجوز حضور در حِصن ولایت است. قُرب با ولایت به‌دست آید. قُرب و بُعد با ولایت حاصل می‌شود، نه با اعمال. اعمال نتیجهٔ ولایت است. از همین رو امام‌صادق(ع) می‌فرمایند: «من در جوانی خودم را بسیار به زحمت می‌انداختم. پدرم مرا دید و به من فرمود: نمی‌خواهد این‌قدر خودت را در مشقت بیندازی؛ کاری را بکن که خدا دوست بدارد.» رضای خدا لزوماً در فعل کثیر نیست؛ بلکه رضای خدا در کاری است که خدا دوست بدارد. وقتی خدا دوست داشت، با عمل کم هم قُرب وسیعی پیدا می‌کنی. اگر نتیجهٔ اعمال محبت به خدا شود، قبول می‌شوند و اگر نتیجه‌شان محبت نشود، یعنی قبول نشده‌اند و قربی حاصل نمی‌کنند.