بریده‌هایی از کتاب آرایش دشمن

، زهی خیال باطل!

شنوایی بی‌دفاع‌ترین حس در بین حواس است

«اما این‌جا، اگر خطر کنم می‌میرم!» «اگر خطر نکنی هم می‌میری.»

«آدم از تعریفی که بعضی افراد از عشق دارند دچار تهوع می‌شود.»

در رفتار یک دیوانه که نباید دنبال منطق گشت.

«خنده‌دار است که آدم‌ها نیاز دارند به این‌که دیگران را متهم به تباه کردن زندگی‌شان کنند، درحالی‌که خودشان به‌تنهایی بدون کمک هیچ‌کس دیگری خیلی خوب از عهده‌اش برمی‌آیند!»

«و چه تناقضی؛ به جای مجرم قربانی تحت تعقیب بود.»

«اخلاق من هیچ‌وقت مثل شما نخواهد شد. شما یک دیوانهٔ زنجیری هستید. «به هر کسی که حرف‌هایش را نمی‌فهمند انگ دیوانگی می‌زنند! عجب ذهن تنبلی!»

‫«خنده‌دار است که آدم‌ها نیاز دارند به این‌که دیگران را متهم به تباه کردن زندگی‌شان کنند، درحالی‌که خودشان به‌تنهایی بدون کمک هیچ‌کس دیگری خیلی خوب از عهده‌اش برمی‌آیند!»

بعضی بدشانسی‌ها در زندگی سودمندند.

«زندگی؟» «می‌شناسمش. آن‌قدری که به‌اش بها داده‌اند نمی‌ارزد.»

«به هر کسی که حرف‌هایش را نمی‌فهمند انگ دیوانگی می‌زنند! عجب ذهن تنبلی!»

«دلیلی به‌جز عشق که همه‌چیز را به تباهی می‌کشاند نبود.»

دشمن همان است که هر چیز ارزشمندی را درون‌تان نابود می‌کند. همان که کاستی‌های درون هر واقعیتی را نشان‌تان می‌دهد. همان که پستی‌های شما و رذالت‌های دوستان‌تان را پیش چشم‌های‌تان آشکار می‌کند. همان که حتی در یک روزِ خوب دلیل محکمی برای شکنجهٔ شما پیدا می‌کند. همان که شما را از خودتان بیزار می‌کند. همان که وقتی گوشه‌ای از چهرهٔ بهشتیِ زن ناشناسی را می‌بینید، مرگ را که در آن‌همه زیبایی نهفته است نشان‌تان می‌دهد.

از نظر من دیوانه کسی است که رفتارش توجیه‌ناپذیر باشد. من می‌توانم تمام رفتارهایم را برای‌تان توجیه کنم.

“پشیمانی از خطا خطای بزرگ‌تری است.”

خنده‌دار است که آدم‌ها نیاز دارند به این‌که دیگران را متهم به تباه کردن زندگی‌شان کنند، درحالی‌که خودشان به‌تنهایی بدون کمک هیچ‌کس دیگری خیلی خوب از عهده‌اش برمی‌آیند!

«زندگی؟» «می‌شناسمش. آن‌قدری که به‌اش بها داده‌اند نمی‌ارزد.»

«آدم از تعریفی که بعضی افراد از عشق دارند دچار تهوع می‌شود.»

وقتی آدم دشمن درونش را برای مدتی طولانی لال کند، همین‌طور می‌شود، وقتی دهان باز می‌کند دیگر ساکت نمی‌شود

«بله، کثیف‌ترین جنایت ممکن.»

«خب. چه می‌خواهید؟» «هیچ. می‌خواهم حرف بزنم.» «از آدم‌هایی که می‌خواهند حرف بزنند وحشت دارم.»

خیال می‌کنید برای چه به حس شنوایی شما حمله کرده‌ام؟ نه‌فقط برای این‌که منع قانونی ندارد، بلکه بیش‌تر به این خاطر که شنوایی بی‌دفاع‌ترین حس در بین حواس است. چشم برای محافظت از خود پلک دارد. در مقابل بوهای ناخوشایند هم فقط کافی است بینی‌تان را بگیرید، واکنشی که حتی در طولانی‌مدت هم کوچک‌ترین دردی در پی ندارد. چشایی را می‌توان با روزه و پرهیز که به‌هیچ‌عنوان ممنوع نیستند در امان نگه داشت. و از لامسه هم قانون محافظت می‌کند، اگر کسی شما را برخلاف میل‌تان لمس کند، می‌توانید پلیس خبر کنید. آدمیزاد تنها یک نقطه‌ضعف دارد و آن هم گوش است.»

«هر کس گیر همان جنایت‌کاری می‌افتد که لیاقتش را دارد.»

«به هر کسی که حرف‌هایش را نمی‌فهمند انگ دیوانگی می‌زنند! عجب ذهن تنبلی!»

«با این تعبیری که شما از قتل دارید، احساس نمی‌کنم در حضور یک جانیِ بزرگ باشم.» «حق با شماست، من جانیِ بزرگی نیستم. من جانیِ کوچک و بی‌قابلیتی هستم.» «این وقت‌هایی را که واقع‌بین می‌شوید دوست دارم.» «توجه داشته باشید که من فقط دو نفر را کُشته‌ام.» «این‌که رقم ناچیزی است، باید بیش‌تر از این‌ها جاه‌طلب باشید، آقا!»

همین‌طور ورور کنید؟» «در هر صورت،

«“اخلاق واقعی به اخلاق اهمیتی نمی‌دهد” این یکی از پاسکال است. زنده باد ژانسنیسم!»

«خنده‌دار است که آدم‌ها نیاز دارند به این‌که دیگران را متهم به تباه کردن زندگی‌شان کنند، درحالی‌که خودشان به‌تنهایی بدون کمک هیچ‌کس دیگری خیلی خوب از عهده‌اش برمی‌آیند!»

«فقط اولین قتل است که اهمیت دارد. یکی از مشکلات مجرم بودن در صورت ارتکاب قتل این است: احساس گناه زیادتر نمی‌شود. با کُشتن صد نفر قاتل خودش را گناهکارتر از زمانی که دستش به خون یک نفر آلوده بوده احساس نمی‌کند. بنابراین، وقتی یک نفر را کُشتی، دلیلی نمی‌بینی تا خودت را از کُشتن صد نفر دیگر محروم کنی.»