بریده‌هایی از کتاب آرایش دشمن

، زهی خیال باطل!

شنوایی بی‌دفاع‌ترین حس در بین حواس است

«آدم از تعریفی که بعضی افراد از عشق دارند دچار تهوع می‌شود.»

«اما این‌جا، اگر خطر کنم می‌میرم!» «اگر خطر نکنی هم می‌میری.»

«خنده‌دار است که آدم‌ها نیاز دارند به این‌که دیگران را متهم به تباه کردن زندگی‌شان کنند، درحالی‌که خودشان به‌تنهایی بدون کمک هیچ‌کس دیگری خیلی خوب از عهده‌اش برمی‌آیند!»

‫«خنده‌دار است که آدم‌ها نیاز دارند به این‌که دیگران را متهم به تباه کردن زندگی‌شان کنند، درحالی‌که خودشان به‌تنهایی بدون کمک هیچ‌کس دیگری خیلی خوب از عهده‌اش برمی‌آیند!»

«به هر کسی که حرف‌هایش را نمی‌فهمند انگ دیوانگی می‌زنند! عجب ذهن تنبلی!»

«و چه تناقضی؛ به جای مجرم قربانی تحت تعقیب بود.»

در رفتار یک دیوانه که نباید دنبال منطق گشت.

دشمن همان است که هر چیز ارزشمندی را درون‌تان نابود می‌کند. همان که کاستی‌های درون هر واقعیتی را نشان‌تان می‌دهد. همان که پستی‌های شما و رذالت‌های دوستان‌تان را پیش چشم‌های‌تان آشکار می‌کند. همان که حتی در یک روزِ خوب دلیل محکمی برای شکنجهٔ شما پیدا می‌کند. همان که شما را از خودتان بیزار می‌کند. همان که وقتی گوشه‌ای از چهرهٔ بهشتیِ زن ناشناسی را می‌بینید، مرگ را که در آن‌همه زیبایی نهفته است نشان‌تان می‌دهد.

بعضی بدشانسی‌ها در زندگی سودمندند.

از نظر من دیوانه کسی است که رفتارش توجیه‌ناپذیر باشد. من می‌توانم تمام رفتارهایم را برای‌تان توجیه کنم.

«زندگی؟» «می‌شناسمش. آن‌قدری که به‌اش بها داده‌اند نمی‌ارزد.»

«اخلاق من هیچ‌وقت مثل شما نخواهد شد. شما یک دیوانهٔ زنجیری هستید. «به هر کسی که حرف‌هایش را نمی‌فهمند انگ دیوانگی می‌زنند! عجب ذهن تنبلی!»

«دلیلی به‌جز عشق که همه‌چیز را به تباهی می‌کشاند نبود.»

خنده‌دار است که آدم‌ها نیاز دارند به این‌که دیگران را متهم به تباه کردن زندگی‌شان کنند، درحالی‌که خودشان به‌تنهایی بدون کمک هیچ‌کس دیگری خیلی خوب از عهده‌اش برمی‌آیند!

«زندگی؟» «می‌شناسمش. آن‌قدری که به‌اش بها داده‌اند نمی‌ارزد.»

«آدم از تعریفی که بعضی افراد از عشق دارند دچار تهوع می‌شود.»

“پشیمانی از خطا خطای بزرگ‌تری است.”

وقتی آدم دشمن درونش را برای مدتی طولانی لال کند، همین‌طور می‌شود، وقتی دهان باز می‌کند دیگر ساکت نمی‌شود

«بله، کثیف‌ترین جنایت ممکن.»

«با این تعبیری که شما از قتل دارید، احساس نمی‌کنم در حضور یک جانیِ بزرگ باشم.» «حق با شماست، من جانیِ بزرگی نیستم. من جانیِ کوچک و بی‌قابلیتی هستم.» «این وقت‌هایی را که واقع‌بین می‌شوید دوست دارم.» «توجه داشته باشید که من فقط دو نفر را کُشته‌ام.» «این‌که رقم ناچیزی است، باید بیش‌تر از این‌ها جاه‌طلب باشید، آقا!»

همین‌طور ورور کنید؟» «در هر صورت،

«“اخلاق واقعی به اخلاق اهمیتی نمی‌دهد” این یکی از پاسکال است. زنده باد ژانسنیسم!»

«خنده‌دار است که آدم‌ها نیاز دارند به این‌که دیگران را متهم به تباه کردن زندگی‌شان کنند، درحالی‌که خودشان به‌تنهایی بدون کمک هیچ‌کس دیگری خیلی خوب از عهده‌اش برمی‌آیند!»

«فقط اولین قتل است که اهمیت دارد. یکی از مشکلات مجرم بودن در صورت ارتکاب قتل این است: احساس گناه زیادتر نمی‌شود. با کُشتن صد نفر قاتل خودش را گناهکارتر از زمانی که دستش به خون یک نفر آلوده بوده احساس نمی‌کند. بنابراین، وقتی یک نفر را کُشتی، دلیلی نمی‌بینی تا خودت را از کُشتن صد نفر دیگر محروم کنی.»

«بله، زندگی پُر از همین نارضایتی‌هایی است که آن را نامعقول می‌کند. همین ناخشنودی‌های ناچیز خیلی بهتر از مسائل ماوراءالطبیعه پوچیِ هستی را نشان می‌دهند.»

«خب. چه می‌خواهید؟» «هیچ. می‌خواهم حرف بزنم.» «از آدم‌هایی که می‌خواهند حرف بزنند وحشت دارم.»

«نمی‌توانم مانع صحبت کردن شما بشوم چون حرف زدن ممنوع نیست. شما هم نمی‌توانید مرا مجبور به پاسخ دادن کنید چون اجباری نیست.» «با وجود این همین الآن جوابم را دادید.» «برای این‌که خودم را از پاسخ‌های بعدی معاف کنم.»

«به‌هیچ‌عنوان. این عادلانه نیست، همیشه تقصیر را گردن آدم‌های بی‌گناه می‌اندازند.»