بریده‌هایی از کتاب آرایش دشمن

، زهی خیال باطل!

شنوایی بی‌دفاع‌ترین حس در بین حواس است

«اما این‌جا، اگر خطر کنم می‌میرم!» «اگر خطر نکنی هم می‌میری.»

«آدم از تعریفی که بعضی افراد از عشق دارند دچار تهوع می‌شود.»

در رفتار یک دیوانه که نباید دنبال منطق گشت.

«زندگی؟» «می‌شناسمش. آن‌قدری که به‌اش بها داده‌اند نمی‌ارزد.»

«خنده‌دار است که آدم‌ها نیاز دارند به این‌که دیگران را متهم به تباه کردن زندگی‌شان کنند، درحالی‌که خودشان به‌تنهایی بدون کمک هیچ‌کس دیگری خیلی خوب از عهده‌اش برمی‌آیند!»

«و چه تناقضی؛ به جای مجرم قربانی تحت تعقیب بود.»

«اخلاق من هیچ‌وقت مثل شما نخواهد شد. شما یک دیوانهٔ زنجیری هستید. «به هر کسی که حرف‌هایش را نمی‌فهمند انگ دیوانگی می‌زنند! عجب ذهن تنبلی!»

‫«خنده‌دار است که آدم‌ها نیاز دارند به این‌که دیگران را متهم به تباه کردن زندگی‌شان کنند، درحالی‌که خودشان به‌تنهایی بدون کمک هیچ‌کس دیگری خیلی خوب از عهده‌اش برمی‌آیند!»

بعضی بدشانسی‌ها در زندگی سودمندند.

«زندگی؟» «می‌شناسمش. آن‌قدری که به‌اش بها داده‌اند نمی‌ارزد.»

«به هر کسی که حرف‌هایش را نمی‌فهمند انگ دیوانگی می‌زنند! عجب ذهن تنبلی!»

«دلیلی به‌جز عشق که همه‌چیز را به تباهی می‌کشاند نبود.»

دشمن همان است که هر چیز ارزشمندی را درون‌تان نابود می‌کند. همان که کاستی‌های درون هر واقعیتی را نشان‌تان می‌دهد. همان که پستی‌های شما و رذالت‌های دوستان‌تان را پیش چشم‌های‌تان آشکار می‌کند. همان که حتی در یک روزِ خوب دلیل محکمی برای شکنجهٔ شما پیدا می‌کند. همان که شما را از خودتان بیزار می‌کند. همان که وقتی گوشه‌ای از چهرهٔ بهشتیِ زن ناشناسی را می‌بینید، مرگ را که در آن‌همه زیبایی نهفته است نشان‌تان می‌دهد.

از نظر من دیوانه کسی است که رفتارش توجیه‌ناپذیر باشد. من می‌توانم تمام رفتارهایم را برای‌تان توجیه کنم.

“پشیمانی از خطا خطای بزرگ‌تری است.”

خیال می‌کردیم حاکمی مهربان بالای سرمان داریم که فهمیدیم تحت سلطهٔ دیکتاتور ظالم و بدخواهی هستیم که در دل خودمان جا دارد.

خنده‌دار است که آدم‌ها نیاز دارند به این‌که دیگران را متهم به تباه کردن زندگی‌شان کنند، درحالی‌که خودشان به‌تنهایی بدون کمک هیچ‌کس دیگری خیلی خوب از عهده‌اش برمی‌آیند!

«زندگی؟» «می‌شناسمش. آن‌قدری که به‌اش بها داده‌اند نمی‌ارزد.»

«آدم از تعریفی که بعضی افراد از عشق دارند دچار تهوع می‌شود.»

وقتی آدم دشمن درونش را برای مدتی طولانی لال کند، همین‌طور می‌شود، وقتی دهان باز می‌کند دیگر ساکت نمی‌شود

«بله، کثیف‌ترین جنایت ممکن.»

«خب. چه می‌خواهید؟» «هیچ. می‌خواهم حرف بزنم.» «از آدم‌هایی که می‌خواهند حرف بزنند وحشت دارم.»

خیال می‌کنید برای چه به حس شنوایی شما حمله کرده‌ام؟ نه‌فقط برای این‌که منع قانونی ندارد، بلکه بیش‌تر به این خاطر که شنوایی بی‌دفاع‌ترین حس در بین حواس است. چشم برای محافظت از خود پلک دارد. در مقابل بوهای ناخوشایند هم فقط کافی است بینی‌تان را بگیرید، واکنشی که حتی در طولانی‌مدت هم کوچک‌ترین دردی در پی ندارد. چشایی را می‌توان با روزه و پرهیز که به‌هیچ‌عنوان ممنوع نیستند در امان نگه داشت. و از لامسه هم قانون محافظت می‌کند، اگر کسی شما را برخلاف میل‌تان لمس کند، می‌توانید پلیس خبر کنید. آدمیزاد تنها یک نقطه‌ضعف دارد و آن هم گوش است.»

«هر کس گیر همان جنایت‌کاری می‌افتد که لیاقتش را دارد.»

«به هر کسی که حرف‌هایش را نمی‌فهمند انگ دیوانگی می‌زنند! عجب ذهن تنبلی!»

«کاری را که فوق‌العاده بی‌عیب‌ونقص بوده نباید دوباره تکرار کرد. جز یأس چیزی در پی نخواهد داشت.

«خنده‌دار است که آدم‌ها نیاز دارند به این‌که دیگران را متهم به تباه کردن زندگی‌شان کنند، درحالی‌که خودشان به‌تنهایی بدون کمک هیچ‌کس دیگری خیلی خوب از عهده‌اش برمی‌آیند!»

«به هر کسی که حرف‌هایش را نمی‌فهمند انگ دیوانگی می‌زنند! عجب ذهن تنبلی!»