بریده‌هایی از کتاب آرایش دشمن

، زهی خیال باطل!

شنوایی بی‌دفاع‌ترین حس در بین حواس است

«اما این‌جا، اگر خطر کنم می‌میرم!» «اگر خطر نکنی هم می‌میری.»

«آدم از تعریفی که بعضی افراد از عشق دارند دچار تهوع می‌شود.»

در رفتار یک دیوانه که نباید دنبال منطق گشت.

«خنده‌دار است که آدم‌ها نیاز دارند به این‌که دیگران را متهم به تباه کردن زندگی‌شان کنند، درحالی‌که خودشان به‌تنهایی بدون کمک هیچ‌کس دیگری خیلی خوب از عهده‌اش برمی‌آیند!»

«زندگی؟» «می‌شناسمش. آن‌قدری که به‌اش بها داده‌اند نمی‌ارزد.»

«و چه تناقضی؛ به جای مجرم قربانی تحت تعقیب بود.»

«زندگی؟» «می‌شناسمش. آن‌قدری که به‌اش بها داده‌اند نمی‌ارزد.»

«به هر کسی که حرف‌هایش را نمی‌فهمند انگ دیوانگی می‌زنند! عجب ذهن تنبلی!»

خیال می‌کردیم حاکمی مهربان بالای سرمان داریم که فهمیدیم تحت سلطهٔ دیکتاتور ظالم و بدخواهی هستیم که در دل خودمان جا دارد.

‫«خنده‌دار است که آدم‌ها نیاز دارند به این‌که دیگران را متهم به تباه کردن زندگی‌شان کنند، درحالی‌که خودشان به‌تنهایی بدون کمک هیچ‌کس دیگری خیلی خوب از عهده‌اش برمی‌آیند!»

دشمن همان است که هر چیز ارزشمندی را درون‌تان نابود می‌کند. همان که کاستی‌های درون هر واقعیتی را نشان‌تان می‌دهد. همان که پستی‌های شما و رذالت‌های دوستان‌تان را پیش چشم‌های‌تان آشکار می‌کند. همان که حتی در یک روزِ خوب دلیل محکمی برای شکنجهٔ شما پیدا می‌کند. همان که شما را از خودتان بیزار می‌کند. همان که وقتی گوشه‌ای از چهرهٔ بهشتیِ زن ناشناسی را می‌بینید، مرگ را که در آن‌همه زیبایی نهفته است نشان‌تان می‌دهد.

«اخلاق من هیچ‌وقت مثل شما نخواهد شد. شما یک دیوانهٔ زنجیری هستید. «به هر کسی که حرف‌هایش را نمی‌فهمند انگ دیوانگی می‌زنند! عجب ذهن تنبلی!»

«پس هنوز هم وجود خدا را باور دارید؟» «بله، چرا که مدام به او توهین می‌کنم.» «برای چه به او توهین می‌کنید؟» «برای این‌که مجبورش کنم واکنشی نشان دهد. اما بیهوده است. به دشنام‌های من عکس‌العملی نشان نمی‌دهد. حتی انسان‌ها هم این رفتار را بی‌جواب نمی‌گذارند. روی خدا نمی‌شود حساب کرد! می‌بینید؟ همین حالا هم توهین کردم اما همچنان ساکت است.»

بعضی بدشانسی‌ها در زندگی سودمندند.

از نظر من دیوانه کسی است که رفتارش توجیه‌ناپذیر باشد. من می‌توانم تمام رفتارهایم را برای‌تان توجیه کنم.

“پشیمانی از خطا خطای بزرگ‌تری است.”

«دلیلی به‌جز عشق که همه‌چیز را به تباهی می‌کشاند نبود.»

«به هر کسی که حرف‌هایش را نمی‌فهمند انگ دیوانگی می‌زنند! عجب ذهن تنبلی!»

دشمن همان است که هر چیز ارزشمندی را درون‌تان نابود می‌کند. همان که کاستی‌های درون هر واقعیتی را نشان‌تان می‌دهد. همان که پستی‌های شما و رذالت‌های دوستان‌تان را پیش چشم‌های‌تان آشکار می‌کند. همان که حتی در یک روزِ خوب دلیل محکمی برای شکنجهٔ شما پیدا می‌کند.

«این مورد یعنی خطر کردن بر سر زندگی.» «این حرف بیجایی است. خطر کردن خودِ زندگی است. آدم فقط می‌تواند سر زندگی‌اش خطر کند. اگر هم خطر نکند، زندگی نمی‌کند.»

«من دشمن را باور دارم. مدارک بسیاری دال بر وجود دشمن درونی هست و مدارک محکم‌تری که بر قدرت او دلالت می‌کند. من به دشمن اعتقاد دارم چرا که هر روز و هر شب او را سر راهم می‌بینم. دشمن همان است که هر چیز ارزشمندی را درون‌تان نابود می‌کند. همان که کاستی‌های درون هر واقعیتی را نشان‌تان می‌دهد. همان که پستی‌های شما و رذالت‌های دوستان‌تان را پیش چشم‌های‌تان آشکار می‌کند. همان که حتی در یک روزِ خوب دلیل محکمی برای شکنجهٔ شما پیدا می‌کند. همان که شما را از خودتان بیزار می‌کند. همان که وقتی گوشه‌ای از چهرهٔ بهشتیِ زن ناشناسی را می‌بینید، مرگ را که در آن‌همه زیبایی نهفته است نشان‌تان می‌دهد.»

طبق نظر گوستاو گیومِ زبان‌شناس “آن‌چه به گوش خوش آید در ذهن نیز خوب می‌نشیند.”

«بله، کثیف‌ترین جنایت ممکن.»

«کاری را که فوق‌العاده بی‌عیب‌ونقص بوده نباید دوباره تکرار کرد. جز یأس چیزی در پی نخواهد داشت.

“پشیمانی از خطا خطای بزرگ‌تری است.”

وقتی یک نفر را کُشتی، دلیلی نمی‌بینی تا خودت را از کُشتن صد نفر دیگر محروم کنی.

وقتی یک نفر را کُشتی، دلیلی نمی‌بینی تا خودت را از کُشتن صد نفر دیگر محروم کنی.

«زندگی؟» «می‌شناسمش. آن‌قدری که به‌اش بها داده‌اند نمی‌ارزد.»