کتاب آوازهای فرشته بی بال

عشق صحرائی سراب است در پیاله نازکی و شگفتا غرقت می‌کند.

آنقدر به تو نزدیک بودیم که تو را ندیدیم همچون عمر از برابرمان باید می‌گذشتی تا حضور تو را دریابیم.

سال‌های سال همچون عقابی خاموش پر زدم شما در حیرت من در حسرت.

ای رنگ‌های سحرگاه بگشائید، بگشائید و ببینید درخشش جاودانم را بر گل‌ها نامم شبنم است...

کشتی‌هایم را جمع کرده‌ام منتظرم نوحم بیاید و وداع گویم شما را چه بود این که زندگیش نام کرده بودید باریکه آب بی‌ثمری که تاب کشتی کاغذیم را نداشت.

راه گفت: همه را به مقصدشان می‌رسانم خود، بی‌مقصد، بی‌راه زنجیری این زمینم. باد گفت: من که ندانستم به چه کار من می‌آئی.

ای پروانه شاخدار مرا می‌ترسانی وقتی که به سمت من می‌آئی.‌ من مجروح به خنجر کودکی خواب‌آلود.

نقاب، نقاب، نقاب ماهی آزاد در نامش اسیر است.

شعرهای من اندوه گوزنی زخمی است که به سمت رودخانه فرار می‌کند.

تو بذری ناب بودی مژده نان پختن نان بودی

راه گفت: همه را به مقصدشان می‌رسانم خود، بی‌مقصد، بی‌راه زنجیری این زمینم. باد گفت: من که ندانستم به چه کار من می‌آئی.

و فقط سکوت است که به حرفم گوش می‌دهد و سرش را آهسته تکان می‌دهد.

ای ماهی مگر که چشم‌پوشی و خود را نبینی عریانی عریان در خانه شیشه‌ئی، جاده شیشه‌ئی، خلوت شیشه‌ئی و کلامت انبوهی حباب است.

۰ در عمری واژگون در انتظار تولد خویشم. برف بر مژه‌ام، بر تنم ابرها ترانه تازه‌ئی در خیالاتم می‌بافند.

می‌گویم، زغال چرا خاموشی گل‌سرخ‌هائی در دهانت پنهان است چرا به زبان نمی‌آوری مگر که بسوزانندت.

در دریائی غرق می‌شوم که بستر رودش را خود به چنگ و کفم کنده‌ام در راهی زخم می‌خورم که شیشه و سنگش را خود از پی دشمن ریختم در نوری کور می‌شوم که به نور دیده خود روشن کرده‌ام...

شما از پنجره‌تان سرکشیدید به بهانه تابلوها، پرچم‌ها و بر گل‌ها و شکوفه‌ها سرفه کردید. حالا حیاط خلوت‌مان مریض است ما از شما به شما شکایت می‌بریم آقایان تمنا داریم تا فرصت باقی است بیائید از این حیاط غریبه رهامان بسازید.

تو از راهی می‌رسی که پریشانی دور می‌شود.

شعر فریادی بی‌امان است از سوراخ کلید زندان. «تمنا دارم آب، آب فراموش‌تان نشود» در بیرون جنگی بی‌امان است.

عشق، خوابی است که در بیداری می‌کشیم.

جوانی ما اقیانوسی بود که در ته استکانی غرق شد

در آرامش من پلنگی است با لبخندی صورتی آه می‌کشد چه جهان عجیبی است که در آهوئی زندانی است.

آخر چه داشت زندگی با خورجینی که مدام پر کردیم و خالی به خانه خود رسیدیم آخر چه داشت زندگی در موطنی که بوی غروب می‌دهد سگ‌ها پارس می‌کنند و صدای کسی به گوش کسی نمی‌رسد. با زخم‌هائی به رنگ صورت‌مان در میهمانی دنیا مست کرده‌ایم و بر جراحت هم می‌خندیم. فرصت‌مان همین است تا از دریچه‌های مجازی پرمان را بیرون گیریم و به یکدیگر تعارف کنیم.

عشق، خوابی است که در بیداری می‌کشیم.

- آنچه که در تاریکی گمراه می‌کند راه نیست بیراهیِ رهرو است. باد گفت وقتی روز از برابر من می‌گذشت.

دنیا پر از حکایت دیوها هرکس به قدر دن‌کیشوت بودن خود قهرمان.

در دریائی غرق می‌شوم که بستر رودش را خود به چنگ و کفم کنده‌ام در راهی زخم می‌خورم که شیشه و سنگش را خود از پی دشمن ریختم در نوری کور می‌شوم که به نور دیده خود روشن کرده‌ام...

در موطنی که بوی غروب می‌دهد سگ‌ها پارس می‌کنند و صدای کسی به گوش کسی نمی‌رسد. با زخم‌هائی به رنگ صورت‌مان در میهمانی دنیا مست کرده‌ایم و بر جراحت هم می‌خندیم.

در موطنی که بوی غروب می‌دهد سگ‌ها پارس می‌کنند و صدای کسی به گوش کسی نمی‌رسد. با زخم‌هائی به رنگ صورت‌مان در میهمانی دنیا مست کرده‌ایم و بر جراحت هم می‌خندیم.

الیا الیا! ما فرصت زندگی را به رکاب زدن در باد تشنه حرام کرده‌ایم.