بریده‌هایی از کتاب جنگ خلیج فارس

«تاریخ برای آینده برنامه‌ای به ما نمی‌دهد, اما می‌تواند درکی کامل‌تر از خود ما و طبیعت بشریِ مشترکمان ارائه کند، از این رو بهتر می‌توانیم با آینده مواجه شویم.» ــ رابرت پِن وارن شاعر و داستان‌نویس آمریکایی

عراق ادعا کرد که قصدش آزادسازی سرزمین‌هایی بوده که بریتانیا از چنگش درآورده بود؛ البته در پشت این ادعا هم هیچ دلیل موجه تاریخی وجود نداشت: عراق نمی‌توانست نسبت به کویت ادعای مالکیتی داشته باشد, زیرا کشور عراق کنونی را بریتانیا بعد از جنگ جهانی اول و پس از سقوط امپراتوری عثمانی تشکیل داده بود. حتی امپراتوری عثمانی هم در کویت نفوذی نداشت یا قدرتش بسیار محدود بود و کویت معمولاً یک سرزمین بادیه‌نشین مستقل در حاشیهٔ خلیج‌فارس شناخته می‌شد. بریتانیایی‌ها در دههٔ ۱۹۲۰ مرزهای کویت به عنوان یک دولت‌شهر را فقط در واکنش به خطر تهدید حملهٔ سعودی‌ها ترسیم کردند.

هنگامی که بدهی‌های خارجی عراق به حدود ۸۰ تا ۱۰۰ میلیارد دلار رسیده بود، بهای نفت هم کاهش یافته و جهان با مازاد صادرات نفت روبه‌رو شده بود. در نتیجه عراق توانایی تأمین هزینه‌های ماشین جنگی‌اش را نداشت، نمی‌توانست بدهی‌هایش را بپردازد و نمی‌توانست توقع مردمش را در زمینهٔ بازسازی و توسعهٔ اقتصادی پس از جنگ با ایران برآورده کند. اما حمله به کویت این فرصت را به صدام می‌داد تا توجه مردم را به این منبع ثروت سرشار و دسترسی به بندری با موقعیت سوق‌الجیشی در کنار آب‌های آزاد جلب کند.