کتاب در انتهای کوچه در باران شمع را روشن می کنیم، تنهایی

اگر در باران کسی را در کوچه دیدید بگویید: اندوه ناتمام در غروب‌های بارانی ما را تسخیر کرد

بنفشه‌ها را دور از ما کاشتند اما نمی‌دانند ما آرام‌آرام به بهار نزدیک می‌شویم

ما اعلام کرده بودیم به زندگی ادامه می‌دهیم

بریده‌های آسمان را به خانه می‌بریم شاید برای جراحت‌ها و زخم‌های پیر ما مداوا باشد

صدای ما روزبه‌روز فروتر می‌رفت جهان و حسرت بر ما آوار می‌شد باید به‌تنهایی جهان و حسرت را حمل کنیم

پشیمان نیستم بگویم: همیشه در سرما با شب یک مکاشفهٔ فرسوده و مرده داشتم

در باران بدون چتر باهم راه بروید

ما می‌پرسیدیم در زمین چه‌قدر ریشه داریم که باید هنوز در مقابل بادهایی که از کنارمان می‌گذرند مقاومت کنیم

می‌خواستید در رنگ آبی زندگی کنید که نور ساده باشد شعر از نور ساده‌تر باشد از وزن و قافیه گریخته باشد

نشسته بودم باخستگی همهٔ بربادرفته‌ها را نگاه می‌کردم.

و ما دیگر به دنبال فراموشی بودیم که فراموشی را نجات خود می‌دانستیم

دیگر نمی‌خواستیم به آن کوچه برگردیم که کسی در آن کوچه خوشبختی را ندید

ما اعلام کرده بودیم به زندگی ادامه می‌دهیم حتا اگر زمستان سرد باشد

این جهان جای ماندن نیست جهانی که تو پس از یک سرفه منهدم می‌شوی

ما هر جا که فکر می‌کردیم امید هست شتابان می‌رفتیم اما دست خالی برمی‌گشتیم

اگر در باران کسی را در کوچه دیدید بگویید: اندوه ناتمام در غروب‌های بارانی ما را تسخیر کرد

گمان ندارید: ما دیگر تعلقی به چهار جهت اصلی نداشتیم فقط می‌دانستیم دیگر هیچ‌چیز برای ما قطعی و کم‌یاب نیست

دیگر با یک درخت که برگ‌هایش می‌ریخت مساوی شده بودم