کتاب آهنگ دیگر

دل خوش مکن به قصه هر مرده چشم پیر در خود مبند «شعر صداهای ناشناس»

تیره شدم که پاک خیالان در روشنای خویش بخوابند

کوچه‌های شعر افق تاریک و دل تاریک

مشکن مرا چنین بر من مگیر خنجر خونین چشم خویش

می‌نویسد گورکن با خنده‌ای مسلول پندش را : «گور دائم گرسنه است، گورکن را نیز!»

من با خدای دیگران در جنگ و با شیطانشان دوست من یار آنم که زیر آسمان کس یارشان نیست.

کرانه کور و امیدش دراز و من بیدار به سوی مرتع مهتاب می‌برم شب را

دریغا اگر دست رؤیایی مشعل پر دود مهتاب را از پناه کوهساران در تیرگی فرورفته برمن می‌گرفت تا بیماروار سر به لبخندی بلند کنم

می‌نویسد گورکن با خنده‌ای مسلول پندش را : «گور دائم گرسنه است، گورکن را نیز!»

ای کاش دست رهگذری لنگ ‫ای کاش پای رهگذری کور ‫من مرغ آتشم همه پرواز ‫اینک نشسته‌ام همه اندوه ‫چشمم فسرد زین ره متروک ‫جانم فسرد زین شب مکروه

من کیم در این همه حرف شب چرا نمی‌مکدم قطره‌ای از این همه ابر روی سنگ تشنه دل پس چرا نمی‌چکدم