بریده‌هایی از کتاب گوشت لطیف است

سعی کرد از خدا متنفر شود، اما او به خدا اعتقاد ندارد. سعی کرد از تمام بشریت به خاطر اینکه این‌قدر شکننده و فانی است متنفر شود، اما نتوانست، زیرا تنفر از همه، مشابه تنفر از هیچ‌کس است

انسان می‌تواند به همه‌چیز عادت کند، جز مرگ یک کودک

«گذشته از این‌ها، از زمان شروع آفرینش داریم همدیگه رو می‌خوریم. اگه به‌طور نمادین نخوریم، بعداً به شکل واقعی همدیگه رو می‌دریم. تحول باعث شد ریاکاری بشر کمتر بشه.»

بسیار زیباست، اما زیبایی‌اش بی‌فایده است. زیبایی باعث بهتر شدن مزه‌اش نمی‌شود.

و چطور خدایی را بپرستد که اجازه می‌دهد چنین فجایعی رخ دهد.

با صدائی موزون قرائت می‌کند و با اعتقادی راسخ چنین می‌گوید: «بشر عامل تمام شرارت‌های دنیوی‌ست. ما خودمان ویروس هستیم.»

تژو آرزو می‌کند که ای کاش می‌شد به خاطرمرگ فرزندش از کسی متنفر باشد. برای مرگ ناگهانی، چه کسی را می‌شود سرزنش کرد. سعی کرد از خدا متنفر شود، اما او به خدا اعتقاد ندارد.

اما همین رنج است که او را سرپا نگه داشته است. بدون اندوه، چیزی برایش باقی نمی‌ماند.

بسیاری از مردم به‌طور طبیعی آنچه را رسانه‌ها با اصرار "تحول" می‌نامند، در وجودشان دارند. اما او ندارد، زیرا می‌داند تحول واژه‌ایست که به درستی نشان نمی‌دهد شیوهٔ کار چقدر سریع و ظالمانه است. کلمه‌ای برای سرهم کردن و رده‌بندی حقایقی مرموز. واژه‌ای تهی. تغییر، تبدیل، انتقال؛ کلماتی با معانی مشابه هستند، گرچه انتخاب یکی از این کلمات از میان دیگر کلمات نگرشی متفاوت از جهان، فراروی انسان قرار می‌دهد.

حرف‌هایی دارد که به بند کشیده شده‌اند. دارند پشت جنون پوسیده می‌شوند.

اگر همه گوشت انسان می‌خوردند، شما نیز می‌خوردید؟

«همه می‌گن چون تا نزدیکی‌های خورشید پرواز کرد، افتاد و مُرد» پدرش گفت: «ولی پرواز کرد، می‌دونی منظورم چیه پسرم؟ اون می‌تونست پرواز کنه. اگه بتونی حتی برای چند ثانیه پرنده باشی، سقوط دیگه اهمیتی نداره.»

«ولی پرواز کرد، می‌دونی منظورم چیه پسرم؟ اون می‌تونست پرواز کنه. اگه بتونی حتی برای چند ثانیه پرنده باشی، سقوط دیگه اهمیتی نداره.»

نگاه خیره‌اش مثل سگ است، پر از وفاداری بی‌قید و شرط و درنده خوئی.

گرچه گریه نکرد، اما اشک‌هایش همان‌جا بودند، پشت کلماتی که نمی‌توانست به زبان بیاورد.

تنفر از همه، مشابه تنفر از هیچ‌کس است.

و چطور خدایی را بپرستد که اجازه می‌دهد چنین فجایعی رخ دهد.

نمی‌شود مطمئن شد که اجساد را از خاک بیرون نمی‌کِشند و نمی‌خورند. به همین خاطر بسیاری از گورستان‌ها فروخته و بقیه نیز تعطیل شده‌اند. برخی نیز تبدیل به آثار باستانی شده و یادآور دورانی هستند که مردگان می‌توانستند در خاک آرام گیرند.

اما همین رنج است که او را سرپا نگه داشته است. بدون اندوه، چیزی برایش باقی نمی‌ماند.

ال‌گرینگو به اگمونت توضیح می‌دهد که از ساعت هشت صبح در حال آماده کردن غذا هستند، «تو دهنتون آب می‌شه،» و اینکه افراد در حال خوردن گوشت یک بچه هستند. «این لطیف‌ترین نوع گوشته، ولی خیلی زیاد نیست، چون یک بچه اندازه گوساله رشد نمی‌کنه. داریم جشن می‌گیریم آخه یکی از کارگرهامون پدر شده،»

تنها کاری که از دست اسپانل برمی‌آید تکه کردن گوشت است و این کار را با خونسردی یک جراح انجام می‌دهد. محیط کارِ لزج، هوای سرد برای فرونشاندن بو، کاشی‌های سفید جهت نشان دادن بهداشت، پیش‌بندهایی خون‌آلود، هیچ یک از این‌ها برایش فرقی ندارند. برای اسپانل، لمس کردن، خرد کردن، چرخ کردن، فرآوری، استخوان‌گیری و تکه کردنِ چیزی که زمانی نفس می‌کشید، تبدیل به کاری غیرارادی شده، اما کاری است که با نهایت دقت انجام می‌دهد. اینجا احساسات تحت کنترل و حساب شده‌اند.

همه گوش به فریاد پیروزی گستون سپرده‌اند و او تنها کسی‌ست که تباهی این صحنه را می‌بیند. تباهی و جنون.

«بشر عامل تمام شرارت‌های دنیوی‌ست. ما خودمان ویروس هستیم.»

«نگران نباش، این فقط آبِ، تمیزت می‌کنه.»

گاهی شرایطی پیش می‌آید که مجبوری بار تمام جهان را به دوش بکشی.

نمی‌تواند به این کنایه فکر نکند، که گوشت، گوشت می‌خورد.

«نمی‌دونم چرا می‌گن لبخند آدم جذابه. وقتی یکی می‌خنده در واقع داره اسکلت خودش رو نشون می‌ده.»

چیزی تحسین برانگیز در بی‌تفاوتی تصنعی‌اش وجود دارد.

نورهای بی‌شماری را می‌دید که در اطراف‌شان می‌درخشند، و حس کرد صدای سیسیلیا او را بالا می‌برد. که صدای او راهی است برای خروج از دنیا.

انسان می‌تواند به همه‌چیز عادت کند، جز مرگ یک کودک.