بریده‌هایی از کتاب کلمات

دست‌ها به زحمت به هم گره می‌خورند تاریکیِ محض سقفی بی هیچ ستاره‌ای.

برای تماشای زخم‌‌هایم چیزی بپردازید برای شنیدن قلبم که رونده است.

من به تصویرم وفادارم.

بی شعر نمی‌توانستم به زندگی ادامه دهم.

خاک به خاک که در آن می‌جویی و به هم می‌آمیزی جسم آدمی‌ست و استخوانِ او و دیگر هیچ.

اگر می‌توانستم از خود خونی منتشر کنم یا به خوابی فرو روم یا اگر دهان من می‌توانست به لمس یگانهٔ این زخم برسد یا این‌که شرابی را بچشم در این قوطی شیشه‌ای رام و آرام. اما بی‌رنگ، بی‌رنگ.