بریده‌هایی از کتاب جنگ ویتنام

یکی از مادران ویتنامی در یادآوری تجارب دردآورش در قایق کوچک سوار بر اقیانوس می‌گوید: «نمی‌توانستیم حرکت کنیم. پسر دو ماهه‌ام تب داشت و من نمی‌توانستم به او شیر بدهم، چون پستانم شیر نداشت. پسرم مُرد. مجبور شدم بچه‌ام را به آب‌های اقیانوس بسپرم. آن روز هولناک‌ترین روز زندگی‌ام بود.»

از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۲ جت‌های ایالات متحده تقریباً هشت میلیون تُن بمب بر روی ویتنام ریختند، یعنی چهار برابر بمب‌های به کار رفته در کل جنگ جهانی دوم.

بعضی از افسران چنان فاسد بودند که گاه تجهیزات نظامی‌ای را که قرار بود به ارتش ویتنام جنوبی برسد، به ویت کنگ‌ها می‌فروختند.

تماشاگران بعد از ورود به سالن سینما مجبور بودند تا پایان فیلم در سالن بمانند و فیلم را، هرچقدر هم که بد بود، تا به آخر تماشا کنند، چون ترک سالن

می‌دانیدجنگ‌افروزی ساده است، اما اداره یک کشور بسیار دشوار.

برای جوانان مُدگرای ویتنام، شیوه اطلاع رسانی در مورد ایدز شبیه تبلیغات سیاسی دولت بود و به همین دلیل عمدتاً مورد بی‌توجهی آن‌ها قرار می‌گرفت.