بریده‌هایی از کتاب متن هایی برای هیچ

دیگر هیچ کاری از دستم ساخته نیست

هیچ‌چیز لازم ندارم، نه اینکه جلوتر بروم، نه اینکه سرجایم بمانم، واقعاً هیچ‌کدام برایم فرقی نمی‌کند، باید پشت کنم به همه اینها، به تن، به سر، بگذارم خودشان فیصله‌اش بدهند، بگذارم متوقف شوند، من که نمی‌توانم، من بودم که باید متوقف می‌شدم.

ناگهان، نه، سرانجام، سرانجام، دیگر نتوانستم، نتوانستم ادامه بدهم. یکی گفت، نمی‌توانی اینجا بمانی. نه می‌توانستم آنجا بمانم نه می‌توانستم ادامه بدهم.

تنها کاری که باید می‌کردی این بود که بمانی خانه‌ات.

بعید است زیاد اینجا بوده باشم، دوام نمی‌آوردم.

راستی این آدم‌ها کیستند؟

برای چه آمدی؟ پاسخ‌ناپذیر، آن‌قدر که جواب می‌دادم، برای تغییر، یا، این من نیستم، یا، اتفاقی، یا باز، برای دیدن، یا باز، سال‌های خورشید تابان، سرنوشت، آمدن آن دیگری را احساس می‌کنم، بگذار بیاید، مچم را نخواهد گرفت.

چیزی برای دیدن نمانده، همه را دیده‌ام، آن‌قدر که چشمانم قی گرفته، و نه برای فرار از بلا، بلا نازل شده، روزی بلا نازل شد، روزی که بیرون آمدم، از پس پاهایم که برای رفتن بودند، که قدمی بردارم، که گذاشتم بروند، که کشیدندم به اینجا، این شد که آمدم. و کاری که می‌کنم، مهم‌ترین کار، دم و بازدم است و گفتن، با کلماتی دودمانند، نمی‌توانم بروم، نمی‌توانم بمانم، تا ببینیم چه پیش می‌آید.

ای کاش فقط می‌شد از حافظه پاکش کرد.

من خود را در آغوش گرفته‌ام، نه چندان با لطافت، اما وفادار، وفادار.

خوش تمام می‌شد، غم‌انگیز شروع می‌شد ولی خوش تمام می‌شد

سعی نمی‌کنم بفهمم، دیگر هیچ‌وقت سعی نمی‌کنم بفهمم

فاعل قبل از رسیدن به فعل می‌میرد، کلمات هم دارند متوقف می‌شوند.

ساکت ماندن بهتر است، اگر کسی بخواهد بترکد، تنها راهش همین است، جیک نزدن، فقط لبخند، منفجر شدن از زور نفرین‌های فروخورده، ترکیدن از خاموشی، همه‌چیز ممکن است، حالا چه.

به لب پرتگاه که می‌رسد می‌پرد، شاید بعضی بگویند از نفهمی، اما نه، از زیرکی

همه هم‌فکریم، همیشه بوده‌ایم، از ته دل، هم‌دیگر را دوست داریم، برای هم دل می‌سوزانیم، اما چه کنیم، کاری برای هم از دست‌مان ساخته نیست.

هرجا که باشی آنجا زیاد قابل سکونت نمی‌ماند، چاره چیست.

تقریباً متوقف. با این حال در تغییر است، چیزی در تغییر است

شاید ما توی یک سر باشیم