کتاب مکبث

بانو مکداف: به کجا بگریزیم؟ من هیچ بدی نکرده‌ام، ولی اینک به یاد می‌آورم که من در این جهان خاکی جایی به سر می‌برم که بد کردن اغلب سزاوار ستایش و نیکی کردن گاه دیوانگیِ خطرناکی است. افسوس

بیم‌های مشهود کمتر از دهشت‌های خیالی هراس‌انگیز است.

زندگی تنها سایه‌ای است گذرا. بازیگری بینواست که ساعتی بر صحنه می‌خرامد و به شور و هیجان می‌آید و سپس دیگر آوایی به گوش نمی‌رسد. افسانه‌ای است خشم‌آلوده و پُرخروش که ابلهی حکایت می‌کند و هیچ معنی ندارد

رنجی که سخن نمی‌گوید، در دل گران‌بار، چندان نجوا می‌کند تا در همش بشکند.

هیچ‌چیز نیست مگر آنچه نیست.

شده را ناشده نتوان کرد

رحمت ایزدی بر شما و همهٔ کسانی باد که می‌خواهند از دلِ بدی نیکی برآرند و دشمنان را دوست کنند.

بانو مکداف: به کجا بگریزیم؟ من هیچ بدی نکرده‌ام، ولی اینک به یاد می‌آورم که من در این جهان خاکی جایی به سر می‌برم که بد کردن اغلب سزاوار ستایش و نیکی کردن گاه دیوانگیِ خطرناکی است. افسوس! پس چرا دست به این دفاع زنانه برم و بگویم: «من هیچ بدی نکرده‌ام؟»

هنگامی که آرزوی ما، بی‌آنکه خرسندمان کند، برآورده می‌شود، همه‌چیز بر باد می‌رود و دیگر چیزی در دست نمی‌ماند

دست‌به‌کار شو و با ظاهری آراسته روزگار را بفریب.

مکبث: اگر ما ناکام شویم؟ لیدی مکبث: ما ناکام شویم؟ همت استوار دارید! کامروا خواهیم شد!

مکبث: ولی چرا یارای «آمین» گفتن نداشتم؟ سخت نیازمند دعای خیر بودم و «آمین» از گلویم برنیامد! لیدی مکبث: نباید این‌سان بدین چیزها اندیشید، وگرنه دیوانه خواهیم شد.

همان بهْ که دیگر خویشتن را بازنشناسم.

اگر ساعتی پیش‌ازاین حادثه جان سپرده بودم در روزهای مبارکی زیسته بودم، ولی از این هنگام دیگر هیچ‌چیز جدی در زندگی فانی وجود ندارد. همه‌چیز بازیچه است، افتخار و سپاس مُرده است، شراب از جام زندگی ریخته‌اند و در تَکِ ساغر جز درد نمانده است.

هنگامی که رحم و شفقتی در کار نیست آدمی مجاز است که جان خویش را بدزدد و دربرد

پادشاه بودن هیچ نیست، باید با ایمنی شاه بود

زبان درد خویش بگشایید. رنجی که سخن نمی‌گوید، در دل گران‌بار، چندان نجوا می‌کند تا در همش بشکند.

می‌اندیشم، اما یارای گفتن ندارم.

راس: افسوس، میهن تیره‌روز از بازشناختن خود بیم دارد! اسکاتلند را دیگر نمی‌توان مادر ما خواند، بلکه گور ماست. آنجا دیگر هیچ‌کس، جز آنکه هیچ نمی‌داند، خنده بر لب ندارد و آه‌ها و ناله‌ها و فریادهایی که دل آسمان را می‌شکافد ناشنوده می‌گذرد. آنجا جانکاه‌ترین رنج‌ها، اندوهی ناچیز بیش نیست. آنجا ناقوس می‌زند، بی‌آنکه بپرسند در عزای کیست؛ و آنجا مردان دلیر، پیش از آنکه گُل‌های کلاهشان بپژمرد و بی‌آنکه بیمار شوند، جان می‌سپارند.

خون ببار، خون ببار، میهن بینوا!

بیم‌های مشهود کمتر از دهشت‌های خیالی هراس‌انگیز است

چطور شیطان می‌تواند حقیقت را بازگوید؟

بیم‌های مشهود کمتر از دهشت‌های خیالی هراس‌انگیز است

برای فریفتن روزگار، به روزگار مانند شوید. با چشم و دست و زبانتان خوشامد بگویید، خود را همچون گلی بی‌آزار بنمایید، اما زیر این ظاهر آراسته چون مار باشید

نروم، خطر بازگشت و گذشتنم همسان باشد. چیزهای شگفتی در سر دارم که به دستم راه خواهد یافت و باید پیش از آنکه بدان بیندیشند اجرایشان کنم. لیدی مکبث: شما به چیزی نیاز دارید که همگان را می‌باید: خواب. مکبث: بیا، هم‌اکنون می‌خوابیم. وهم شگفتی که خود به وجودش آورده‌ام زادهٔ ترس ناآزموده‌ای است که به آزمونی سخت نیاز دارد. به‌راستی ما هنوز بسیار جوانیم. بیرون می‌روند.

این سه چیزی که نوشیدن به‌خصوص برمی‌انگیزد، چیست؟ دربان: شگفت است سرور من. بینی را سرخ می‌کند و خواب و پیشاب را می‌افزاید، اما شهوت را برمی‌انگیزد و ناتوان می‌سازد. هوس را برمی‌انگیزد، ولی برآوردنش را دریغ می‌دارد. پس می‌توان گفت که میگساریِ بسیار فریب‌گر شهوت است؛ پدیدش می‌آورد و در همش می‌شکند، برش می‌انگیزد و تباهش می‌کند، مطمئن می‌سازد و دلسردش می‌کند، برپایش می‌دارد و واژگونش می‌سازد. سرانجام آن را به خوابی دروغین فرومی‌برد و در این فریفتگی رهایش می‌کند.

رنجی که ما را شادمان می‌کند، دردش را هم خود درمان می‌کند.

کیست که دلی درخور مهرورزی داشته باشد و دلش برابر از مهر توانا باشد و بتواند دست بدارد؟

من خود را به دست توانای خدا می‌سپارم و با تدبیرهای نهانی خیانتی رذیلانه پیکار می‌کنم. مکداف: و من نیز. همه: و همهٔ ما.

جدایی بهتر حفظمان می‌کنند. اینجا، در لبخندها خنجرهایی نهفته است و آنکه به خون ما از همه نزدیک‌تر است، بی‌درنگ خونمان را خواهد ریخت.