بریده‌هایی از کتاب مردگان بی کفن و دفن

نه، مرگ من به جایی برنمی‌خورد. بعد از من خلئی ایجاد نمی‌شود. مردم توی مترو وول می‌خورند. رستوران‌ها پر از آدم است. توی کله‌ها پر از ناراحتی‌های پیش‌پاافتاده است. من از دنیا لیز خوردم و بیرون افتادم و او همان‌طور پر باقی ماند، مثل یک تخم‌مرغ. پس باید فکر کنم که وجودم ضروری نبوده. (سکوت) و من می‌خواستم که برای چیزی، برای کسی ضروری باشم.

امید نداشته باش که پاره بشود. امید رنج می‌دهد

ه، امید نداشته باش که پاره بشود. امید رنج می‌دهد. آرام باش. یواش نفس بکش. خودت را به مردن بزن. من مرده و ساکتم و قوای خودم را صرفه‌جویی می‌کنم.

فرانسوا: من باید دور خودم بچرخم. به‌محض اینکه بایستم فکرم شروع به چرخیدن می‌کند. من نمی‌خواهم فکر کنم.

هرکس خودش می‌داند آیا تقاصش را پس داده است یا نه.

فرانسوا: تو هم می‌توانی گریه کنی. لوسی: من با اشک‌های او گریه می‌کنم.

تو همهٔ این چیزها را می‌بینی، اما به روی خودت نمی‌آوری. تو خودت را قربانی می‌کنی، خودت را فدای فرانسه می‌کنی، ولی می‌گویی گور پدر جزئیات. شرح زندگی تو در تاریخ نوشته می‌شود، ولی زندگی ما به گه کشیده شده.

هدف نه هیچ‌وقت فرمان می‌دهد و نه حرفی می‌زند. این ما هستیم که راجع به احتیاجاتش تصمیم می‌گیریم. از هدف حرفی نزنیم. اقلاً اینجا حرفی نزنیم. تا موقعی که انسان به‌خاطر او کار می‌کند مانعی ندارد، ولی بعد آدم باید صدایش درنیاید. مخصوصاً نباید از هدف برای تسکین خاطر استفاده کرد.

دنیا من را فراموش کرده است. (می‌خندد.) تمام دنیا ما را فراموش کرده است

مدت‌هاست که ما مرده‌ایم. درست از آن موقعی که دیگر کاری از دستمان برنیامد.

کانوریس: (ملایم) واقعاً هیچ‌چیز دیگر تو را به این دنیا پایبند نمی‌کند؟ لوسی: هیچ‌چیز. همه‌چیز زهرآلود شده است.