بریده‌هایی از کتاب انسان، عشق، عدالت

من قسم می‌خورم که این رستگاری و نجات در دست‌های خودِ ماست.

وقتی مادری دیگر نتواند پسرش را بشناسد یعنی کارش در این جهان تمام شده است.

همیشه هزینهٔ آزادی ما را اشخاص دیگر می‌پردازند. این مسئله آزاردهنده، اما طبیعی است.

نمی‌دانی که انسان هرگز تنها نیست و همیشه و همه‌جا وزن سنگین آینده و گذشته همراه اوست.

حق همیشه با کسانی است که رنج می‌کشند، کسانی که زاری می‌کنند و امیدوارند، نه آن‌ها که محاسبه می‌کنند و مال می‌اندوزند. نه، آن‌ها نمی‌توانند محق باشند.

خوشبختانه غم جاودانه نیست.

جنایت می‌تواند انزوا و تنهاییِ آدم هم باشد

آن‌چه مهم است بی‌عدالتی است و تنها چیزی که می‌تواند با بی‌عدالتی مقابله کند حقیقت است.

همهٔ ما به یک هم‌صحبت نیاز داریم. نه کسی که لزوماً با شما حرف بزند یا شما را تأیید کند، بلکه یک نفر که فقط باشد، همان‌طور آن‌جا باشد و در سکوت به حرف‌های‌تان گوش دهد.

شاید اگر جانی‌ها، دیوانه‌ها و آتش‌افروزها هم کسی را داشتند که به حرف‌های‌شان گوش دهد، آرام می‌شدند.

عشق از آن مرض‌هایی است که نه انسان باهوش از آن در امان می‌ماند نه احمق.

عادت همیشه با جنایت دوم آغاز می‌شود.

چرا آدمیزاد چیزی را می‌خواهد که شر و ناپسند است؟ چون بی‌شک، همهٔ ما شر را دوست داریم و آن را به هر چیز دیگری ترجیح می‌دهیم.

کمی اعتماد می‌تواند به زنده ماندن آدم کمک کند.

اما مگر نه این‌که عشق همین است؟ همه‌چیز را، بی‌چشم‌داشت و بدون امید دریافت چیزی، بخشیدن و فدا کردن؟

اما برای برقراری تعادل، او رنج را آفرید؛ رنج که تنها نور حقیقی این جهانِ پست و محقر است. من به او اعتماد دارم.

در نظر داشته باشید که فلاکت مانند ازدواج است. گمان می‌کنید که انتخاب می‌کنید اما در نهایت این شمایید که انتخاب شده‌اید. همین است که هست و هیچ کاری هم از کسی برنمی‌آید.

برای ساختن یک سناتور یک روز کافی است، ولی برای ساختن یک کارگر ده سال زمان لازم است.

فقط نفرت قادر است هوش‌وذکاوت را در انسان‌ها بیدار کند.

این جهان در ذات عقلانی نیست و خالی از معناست.

انسان همان هیزمی است که برای آتش استفاده می‌شود.

من از آن تباری هستم که مرگ را هم به اندازهٔ زندگی محترم و گرامی می‌دارد. اما اربابان شما آمدند و حالا مرگ و زندگی هر دو ننگین و خفت‌بار شده‌اند…

شما دردورنج گرسنگی و جدایی از عزیزان را برای مردم آورده‌اید تا فکروذهن‌شان را از هرگونه آشوب و قیامی دور کنید. شما همهٔ تاب و توان‌شان را می‌گیرید، وقت و نیروی‌شان را می‌بلعید تا زمان و میل به خشم را از آن‌ها بگیرید. آن‌ها درجا می‌زنند و پا بر زمین می‌کوبند،

افشا کردن و تقبیح بی‌عدالتی کافی نیست بلکه باید همهٔ عمر خود را وقف مبارزه با آن کرد.

محکم‌ترین و شکست‌ناپذیرترین چیز همین امید است؛ نمی‌شود از امید داشتن اجتناب کرد.

و اگر این کار را نکردم به خاطر آن بود که به چیزی امید داشتم. به چیزی که نمی‌دانم چیست

اما خب، حالا وقت آن رسیده که راه بیفتم و اشتباه‌های گذشته‌ام را اصلاح کنم. دیر است. پاییز رسیده و دشت غرق در مه است، یخ و سرمای سال‌خوردگی مسیرم را پوشانده و در میان زوزه‌های باد می‌توانم صدای دعوتِ گور را به‌خوبی بشنوم. بااین‌حال، به راه می‌افتم.

این بار آخر است. بعد از آن، در کنار هم خواهیم بود و دیگر هرگز، هرگز به وحشت روزهای گذشته فکر نخواهیم کرد

قاضی: من به قانون به خاطر آن‌چه می‌گوید خدمت نمی‌کنم بلکه به آن خدمت می‌کنم فقط به این دلیل که قانون است. دیه‌گو: اگر قانون خود جرم باشد، چه‌طور؟ قاضی: اگر جرم به قانون بدل شود دیگر جرم نیست. دیه‌گو: در این صورت آن‌چه شایستهٔ مجازات است درست‌کاری است. قاضی: بله، اگر درست‌کاری و خوبی در آن حد گستاخ شود که بخواهد مقابل قانون گردن‌کشی کند، باید مجازات شود.

پایین آمدن از نردبان سلسله‌مراتب اجتماعی آسان‌تر از بالا رفتن از آن است.