کتاب سلطه مذکر

جهان اجتماعی بدن را به‌شکل یک واقعیتِ تعریف‌شده برحسب جنس، و به‌شکل مخزن اصول نگرش و تقسیم‌بندی، که تعریف‌کنندگی آن‌ها برحسب جنس است، برمی‌سازد. این برنامهٔ اجتماعی دربدن‌نهفتهٔ ادراک برای همهٔ اشیای جهان و، پیش از همه، برای خود بدن و واقعیت زیستی آن به کار می‌رود. همین برنامه است که تفاوت زیست‌شناختی بین دو جنس را مطابق با اصول نگرشی اساطیری به جهان برمی‌سازد که ریشه در رابطهٔ قراردادی سلطهٔ مردان بر زنان دارد که خود، همراه با تقسیم کار، در واقعیت نظم اجتماعی نهفته است.

بدین‌رو، تفاوت زیست‌شناختی بین دو جنس، و به عبارت دیگر بین بدن‌های مردانه و زنانه، و به‌ویژه تفاوت کالبدشناختی بین دستگاه‌های تولیدمثل این‌دو، می‌تواند در توجیه طبیعی‌بودن تفاوت اجتماعاً برساختهٔ میان جنسیت‌ها، و به‌ویژه در توجیه طبیعی‌بودن تقسیم کار اجتماعی، به کار رود.

تقسیم‌بندی‌ها را سازمان می‌دهند. مردبودن، یا مردانگی، از جنبهٔ اخلاقی خود، که به‌معنای (داشتن) جوهرهٔ مردی، قدرت مردی، مسئلهٔ دفاع از شرف و اصل حفظ و افزایش شرف است، دست‌کم به‌طور ضمنی از مردانگی فیزیکی جدایی‌ناپذیر است، به‌ویژه به‌دلیل گواهی‌ها بر توان جنسی مرد ــ در ازالهٔ بکارت عروس، کثرت اولاد ذکور و غیره ــ که از هر مرد «واقعی» انتظار می‌رود. از این‌رو، نماد قضیب، که همواره به‌گونه‌ای استعاری مطرح است اما به‌ندرت از آن نامی به میان می‌آید یا می‌توان به میان آورد، در بطن همهٔ تخیل‌پردازی‌های جمعی درخصوص توان باروری قرار دارد

رساخت اجتماعی دستگاه‌های آمیزشی، با پیوندزدن نعوظ به پویایی حیاتی ورآمدگی، که درکل فرآیند تولیدمثل طبیعی (جوانه‌زنی، حاملگی و…) ساری‌وجاری است، برخی خصوصیات طبیعی بدیهی را ثبت و به‌شکلی نمادین تأیید می‌کند و از این رهگذر، همراه با سایر سازوکارها، که بنابه شواهد، قطعاً، اصلی‌ترین آن‌ها ورود هر رابطه‌ای (برای مثال، پُر/ خالی) به نظامی از رابطه‌های به‌هم‌پیوسته و متشابه است، کمک می‌کند تا ویژگی قراردادی اصل تقسیم‌بندی اجتماعی به ضرورتی طبیعی قلب شود. (این

به‌رغم مطابقت نزدیک واقعیت‌های فرآیندهای جهان طبیعی با اصول نگرش و تقسیم‌بندی مربوط به آن‌ها، همواره فرصتی برای کشمکشی شناختی بر سر معنای اشیای جهان و به‌خصوص واقعیت‌های جنسی وجود دارد. تعین‌ناپذیری جزئی برخی چیزها به تفاسیر متعارضی راه می‌دهد که امکان مقاومت در برابر نفوذ تحمیل نمادین را برای افراد تحت‌سلطه فراهم می‌آورد.

در این‌جا، هدف از توجیه طبیعت این جامعه روشن است: در خودِ خاستگاه فرهنگ، که به‌شکل نظمی اجتماعی و تحت‌سلطهٔ اصل مذکر درک می‌شود، اسطورهٔ بنیان‌گذار تضاد بنیانی بین طبیعت و فرهنگ و بین «سکسوالیتهٔ طبیعت و «سکسوالیتهٔ فرهنگ را ایجاد می‌کند (درواقع، این تضاد بنیانی از پیش مثلاً در تضاد بین چشمه و خانه در مفروضاتی که برای توجیه این تضاد ایجاد شده برقرار است)

این کردار تابع اصل تقسیم‌بندی است و به حکمِ مرد و هم‌آهنگ با نظم چیزها و سلسله‌مراتب بنیادین نظم اجتماعی و نظم کیهانی انجام می‌شود، آن‌هم در خانه، که جای طبیعتِ پرورده، یعنی سلطهٔ مشروع اصل مذکر بر اصل مؤنث، است و با بالانشینی شاه‌ستون بر ستون عمودی، چنگالی زنانه رو به آسمان، نمادپردازی شده است.

از دید مردان، کردار جنسی خود نوعی از سلطه، تصاحب و «تملک» است. حاصلِ کار اختلاف بین انتظارات محتمل مردان و زنان از سکسوالیته است ــ و سوءتفاهمات مربوط به تفسیر نادرستِ «پیام‌های» گاه فریبنده یا دوپهلوی حساب‌شده که ناشی از همین امر است. زنان به‌لحاظ اجتماعی آماده‌اند تا سکسوالیته را تجربه‌ای صمیمی و مملو از عاطفه بدانند که بلکه می‌تواند طیف وسیعی از فعالیت‌ها (گفت‌وگو، لمس، نوازش، آغوش و…) را شامل باشد

در مقابل، مردان راغب‌اند تا سکسوالیته را در قالب بخش‌هایی مشخص ببینند، که به‌شکل یک کردار غلبه‌وارِ تهاجمی و ذاتاً فیزیکی و معطوف به دخول و اوج‌کامش متصور است. و البته با آن‌که این مورد نیز بنابه موقعیت اجتماعی، سن ــ و تجربهٔ گذشته ــ اَشکال متفاوت بسیار زیادی دارد

رابطهٔ جنسی در شکلی از مناسبات اجتماعی سلطه جلوه می‌نماید چراکه به‌واسطهٔ اصل بنیادین تقسیم‌بندی بین جنس مذکر فعال و جنس مؤنث منفعل برساخته شده است و این اصل امیال مردانه را به‌شکل میل به تملک و سلطهٔ تن‌کامانه و امیال زنانه را به‌شکل میل به سلطهٔ مذکر و انقیاد شهوانی ــ یا حتا، چه‌بسا بتوان گفت، به‌شکل تصدیق شهوانی سلطه ــ ایجاد، سازمان‌دهی، ابراز و هدایت می‌کند. در برخی موارد، پیوندهای میان سکسوالیته و

در برخی موارد، پیوندهای میان سکسوالیته و قدرت با وضوح خاصی آشکار می‌گردند و به‌خصوص نقش‌های فعال و منفعل به‌شکل نقش‌هایی جدایی‌ناپذیر از روابط بین موقعیت‌های اجتماعی جلوه می‌نمایند، موقعیت‌هایی که هم امکان آن نقش‌ها و هم معنای آن‌ها را تعیین می‌کنند.

بین abbuch (نراندامه) و مؤنث آن thabbucht (پستان)) تجلی می‌یابد، می‌توان این‌گونه توضیح داد که این نمادها دلالت دارند بر انواع جلوه‌های حیات سرشار و مادهٔ زندهٔ حیات‌بخش (شیر یا گُشناب که شبیه به شیر است: وقتی که مردی برای مدتی طولانی ازخانه دور باشد، به همسرش می‌گویند که مردش «با کوزه‌ای از شیر ترشیده و آب‌انداخته» به‌سوی او بازمی‌گردد؛ ب