بریده‌هایی از کتاب هویت

برای آنکه من کوچک نگردد، برای آنکه حجمش حفظ شود، باید خاطرات را، همچون گل‌های درون گلدان، آبیاری کرد، و این مستلزم تماس منظم با شاهدان گذشته، یعنی دوستان، است. آنان آینهٔ ما هستند، حافظهٔ ما هستند؛ از آنان هیچ‌چیز خواسته نمی‌شود، مگر آنکه گاه‌به‌گاه این آینه را برق اندازند تا بتوانیم خود را در آن ببینیم.

رؤیاها دوره‌های متفاوت زندگی آدمی را یکسان، و همهٔ حوادثی را که از سرگذرانده است هم‌زمان، می‌نمایانند. رؤیاها اعتبار زمان حال را، با انکار موقعیت ممتازش، ازمیان می‌برند.

انسان برای آنکه حافظه‌اش خوب کار کند به دوستی نیاز دارد.

رؤیاها دوره‌های متفاوت زندگی آدمی را یکسان، و همهٔ حوادثی را که از سرگذرانده است هم‌زمان، می‌نمایانند. رؤیاها اعتبار زمان حال را، با انکار موقعیت ممتازش، ازمیان می‌برند.

به خود گفت که باید بی‌کرانگی عشقش را پنهان نگه‌دارد تا بیزاری بدخواهانهٔ دیگران برانگیخته نشود.

انسان برای آنکه حافظه‌اش خوب کار کند به دوستی نیاز دارد.

بی‌ادبی است که از دوست چیزی بخواهیم که او را به زحمت اندازد یا برایش ناخوشایند باشد.

او می‌اندیشید که آنچه این‌همه آشفته‌اش کرده حذف زمان حال است، حذفی که رؤیا انجام داده است. زیرا او با شور و شوق به اکنون خویش پیوسته است، اکنونی که، به‌هیچ قیمت، آن را نه با گذشته و نه با آینده عوض می‌کند. از این روست که او رؤیا را دوست ندارد: رؤیاها دوره‌های متفاوت زندگی آدمی را یکسان، و همهٔ حوادثی را که از سرگذرانده است هم‌زمان، می‌نمایانند. رؤیاها اعتبار زمان حال را، با انکار موقعیت ممتازش، ازمیان می‌برند.

گر بلندپروازی نداشته باشی، تشنهٔ موفق شدن و به رسمیت شناخته شدن نباشی، در آستانهٔ سقوط قرار می‌گیری.

این را خوب به خاطر بسپار: آیین ما ستایش زندگی است. واژهٔ «زندگی» شاهِ واژه‌هاست

همیشه این‌چنین است: از لحظه‌ای که او را دوباره می‌بیند تا لحظه‌ای که او را بدان‌گونه که دوستش می‌دارد باز می‌شناسد، راهی را باید بپیماید.

هرقدر هم که به او می‌گفت دوستش دارد و او زنی زیباست بی‌فایده بود؛ نگاه عاشقانه‌اش نمی‌توانست او را تسلی دهد. زیرا نگاه عشق نگاه تنهایی است. ژان مارک به تنهایی عاشقانهٔ دو موجود سالخورده، که برای دیگران نامرئی شده‌اند، می‌اندیشید: تنهایی غم‌انگیزی که مرگ را از پیش تجسم می‌بخشد. نه، چیزی که شانتال به آن نیاز دارد، نه نگاه عشق، که سیل نگاه‌های ناشناس، خشن و لذت‌طلبانه است، نگاه‌هایی که، ناگزیر و به‌گونه‌ای اجتناب‌ناپذیر، بدون احساس همدلی، بدون انتخاب، و بدون مهربانی و ادب، بر او می‌افتد. این نگاه‌ها او را در جامعهٔ انسان‌ها نگه می‌دارد. و نگاه عشق او را از آن بیرون می‌کشد.

هیچ عشقی با سکوت زنده نمی‌ماند.

فقط آدم بسیار باهوش قادر است به اندیشه‌های نامعقول مفهومی منطقی بدمد.

وقتی سرانجام به پاگرد می‌رسد احساس می‌کند که از خطری بزرگ رهیده است.

بلکه، به‌عکس، برای آن است که آن‌ها به‌گونه‌ای ترحم‌انگیز به غایت غیرشخصی‌اند

ش‌هایش را مشاهده کرده است. ‫و اگر باز هم اشتباه می‌کرد؟ مگر پیش از آن دو بار تصور نکرده بود که نقاب از چهرهٔ مردی که به او نامه می‌نویسد برداشته است؟ ‫شانتال چند

«من هرگز از مرگ نهراسیده‌ام! اما حالا، چرا. از این تصور که پس از مرگ زنده بمانیم رهایی ندارم؛ گویی مرده بودن، زندگی کردن در کابوسی پایان‌ناپذیر است.

چگونه می‌توانی به کسانی که دیگر برای دیدنت سر برنمی‌گردانند فکر کنی درحالی‌که من بی‌وقفه و هر جا که باشی به دنبالت می‌دوم؟»

از خیانت به ذوق و سلیقه‌اش به خاطر پول احساس ناراحتی وجدان می‌کرد، اما چاره‌ای نداشت، تنها از این راه می‌توانست استقلال خود را به دست آورد. با این همه، پول برای به دست آوردن استقلال کافی نیست.

سه نوع ملال وجود دارد: ملال انفعالی: دختر جوانی که می‌رقصد و خمیازه می‌کشد؛ ملال فعال: دوستداران بادبادک؛ ملال درحال سرکشی: جوانانی که اتومبیل‌ها را می‌سوزانند و ویترین‌ها را می‌شکنند.

پرگویی سفسطه‌آمیز و توخالی علوم انسانی

انسان قادر نیست جهان را تغییر دهد و آن را هرگز تغییر نخواهد داد. این نتیجهٔ اساسی تجربهٔ انقلابی من است. وانگهی، نتیجه‌ای که همه به‌طور ضمنی آن را پذیرفته‌اند. اما به نتیجهٔ مهم‌تر دیگری هم می‌توان رسید. این نتیجه‌گیری از دیدگاه علوم الاهی است: انسان حق ندارد آنچه را خداوند آفریده است تغییر دهد. این ممنوعیت را باید تا آخر پذیرفت.

برای دشمنان آزادی نباید آزادی قائل شد.

تورات از ما نمی‌خواهد که در پی درک مفهوم زندگی باشیم. کتاب مقدس می‌خواهد که ما زادوولد کنیم. باید خوب بفهمید که مفهوم این "یکدیگر را دوست داشته باشید" با "زادوولد کنید" تعیین می‌شود. بنابراین، این "یکدیگر را دوست داشته باشید" به‌هیچ‌وجه عشق نوع‌دوستانه، همدلانه، معنوی یا پرشور احساساتی معنی نمی‌دهد بلکه خیلی به سادگی "عشق‌بازی کنید!"، "جفت‌گیری کنید!" معنی می‌دهد.

عشق به صورت ستایش متقابل دو فرد، عشق به صورت وفاداری و همبستگی پرشور و پر احساس به یک فرد واحد، دیگر وجود ندارد، و اگر هم وجود داشته باشد، تنها به صورت مجازات خویش، نابینایی اختیاری و فرار به صومعه است.