کتاب یک زن

گاهی فکر می‌کردم که مرگش هیچ تأثیری به حالم ندارد.

سعی می‌کنم که خشونت، غَلَیان ِمحبت و سرزنش‌های مادرم را فقط خصوصیت اخلاقی‌اش در نظر نگیرم، بلکه آن را در تاریخچه و شرایط اجتماعی‌اش بگنجانم. این شیوهٔ نگارش که به نظرم به‌سوی واقعیت پیش می‌رود، به من کمک می‌کند تا، با کشف معنایی کلی‌تر، از تنهایی و تیرگی خاطراتِ شخصی دربیایم. اما احساس می‌کنم که چیزی درونم مقاومت می‌کند و می‌خواهد که از مادرم فقط تصاویر کاملاً احساسی، گرم، با اشک‌ها و لبخندهایش و بدون در نظر گرفتن معنایی برای آن‌ها در ذهن نگه دارم.

«پول، کالا و دولت، سه ستون تبعیض نژادی‌اند».

«باید سطحِ خودت را خوب نگه داری!».

«پولت عزیز، از تاریکی‌ام بیرون نیامده‌ام».

صبح‌ها دیگر دوست نداشت از خواب بلند شود.

دیگر صدایش را نمی‌شنوم. خودِ اوست، صحبت‌هایش، دست‌هایش، حرکاتش، طرز خندیدن و راه رفتنش، که خانمی را که من باشم به کودکی که قبلاً بودم مرتبط می‌کرد. آخرین ارتباطم را با دنیایی که از آن به وجود آمده‌ام از دست دادم.

چنانچه ادعا کنیم تضاد مقوله‌ای غیرقابل درک است، دچار اشتباه شده‌ایم، زیرا حیات واقعی آن در گرو درد و اندوه موجود است. هگل

«گذشته‌ها گذشته است، باید به جلو پیش رفت».

با شرایط سازگار شده بود،

برای هیچ داد و فریاد راه می‌انداختم و دوست داشتم گریه کنم.

این‌ها کلمات درستی برای تحمل این مصیبت نیستند، فقط واژه‌هایی هستند برای فهماندنِ قضیه).

رفتار عادی مردم را درک نمی‌کردم. وسواس زیادشان در قصابی برای انتخاب یک تکهٔ گوشت باعث تنفرم می‌شد.

تعلیم برایش مقوله‌ای سطحی بود و هیچ تمایلی به یادگیری در وجودش برانگیخته نمی‌شد.

(انگار این حس فقط متعلق به اقشار سطح پایین بود تا از تفاوت‌هایی که برای دیگران بی‌اهمیت بود، رنج ببرند).

اعتراض می‌کرد: «همیشه که نمی‌شود فقط کتاب خواند».

نیازهای ضروری‌اش همواره اذیتش می‌کرد:

دیگر هیچ چیز نمی‌توانست خوشحالش کند.