بریده‌هایی از کتاب ابله

من نمی‌توانم بفهمم که چگونه ممکن است از کنار درختی گذشت و از دیدن آن احساس خوشبختی نکرد؟ یا با کسی گفت و گو کرد و از دوست‌داشتنش خوشبخت نبود؟

کمال که یکباره به‌دست نمی‌آید! برای رسیدن به‌کمال باید نخست از نفهمیدن شروع کرد و، اگر زود بفهمیم، آن وقت شاید درست نفهمیم.

آنچه مهم است زندگی است؛ فقط زندگی و تلاش در راه کشف آن و نه خود کشف زندگی!

تنها پول راه رسیدن به‌همهٔ آرزوهاست.

هیچ می‌دانی که یک زن توانایی آن را دارد که با بی‌رحمی و سنگدلی مرد خود را عذاب دهد، و حتی یک بار هم وجدانش ناراحت نشود. هر بار وقتی نگاهت می‌کند، با خود می‌گوید: «اکنون تا سر حد مرگ عذابش خواهم‌داد اما، در عوض، بعداً با عشق خود همه چیز را تلافی خواهم‌کرد...»

آخر، جای تعجب نیست که از پیش تو هم فرار کرد؟ او برای آن از دست تو گریخت، چون پی برد که بی‌اندازه دوستت دارد؛ پس طاقت ماندن پیش تو را نداشت.

بسیار مضطرب و مشوش بود و در عین حال، نیاز مبرمی به‌تنهایی داشت. دلش می‌خواست خود را کاملاً تسلیم اضطراب دردناک خویش کند؛ بی‌آنکه بخواهد کوچک‌ترین راهی برای رهایی خود بیابد. با نفرت از پاسخ به‌سؤال‌های بسیاری که ذهن و قلبش را آکنده‌بود سر باز می‌زد و، بدون آنکه متوجه باشد چه می‌گوید، زیر لب می‌گفت: «مگر همهٔ این اتفاقات تقصیر من است؟»

به‌تو چه ارتباط دارد که شب هنگام خواب و دعا به‌فکرم رسیده‌است که یادی از آن گناهکار بکنم؟ شاید برای آن در دعایم از او یاد کرده‌ام که بی‌شک، از وقتی که زمین آفریده شده‌است تا کنون، هیچ کس به‌خاطر او بر خود صلیب نکشیده و به‌فکر این کار هم نیفتاده‌است‌

آهان، از این خوشم آمد! نه، از این بهتر نمی‌شود! یکی اصلاً به‌خدا معتقد نیست و دیگری آن قدر معتقد است که قتل را هم با دعا مرتکب می‌شود. نه برادر! این را نمی‌شود تصور کرد! هه، هه، هه! نه، این دیگر واقعاً عالی بود!...