کتاب قصه گو

حافظه یک دام است، رک و روراست بگویم. تغییر می‌دهد، اصلاح می‌کند و به‌طور نامحسوس، آن‌چه را در گذشته روی داده است برای استفاده در حال، به شکل تازه‌ای آماده می‌کند.

حتا یک شپش هم که شما با دو ناخن خود آن را خرد می‌کنید، داستانی برای گفتن دارد.

مملکت باید به جلو برود. مگر نه این‌که مارکس گفته است که پیشرفت همراه با خونریزی است؟

گفته‌اند اگر کسی باآرامش زندگی کند، بدون بی‌تاب شدن، فرصت فکر کردن و به یاد آوردن را خواهد داشت. به این ترتیب، او به مقصد خود خواهد رسید. باخشنودی زندگی خواهد کرد. آن‌چه را یاد گرفته است، فراموش نخواهد کرد. اگر انسان بی‌حوصله شود و برای پیش افتادن از زمان هجوم ببرد، جهان نظم خود را از دست خواهد داد، و روح در تار عنکبوت گل‌آلودی فرو خواهد افتاد.