بریده‌هایی از کتاب چشم هایت

من زیر درختان بید نشسته‌ام و می‌نگرم به تمدن‌هایی که زیر مژگان چشمانت می‌گذرند...

در بندر آبی چشمانت پنجره‌ایست گشوده به دریا.

محبوبم! دور چشمانت می‌گردم، چونانی که زمین به دور خورشید.

شعر طعنه می‌زندم تا تو را رها کنم. اما من و توبه کردن؟! هرگز! من دوستت دارم.

می پرسی که دوستت دارم؟! ماه من! آه! کاش در توانم بود. من صاحب هیچ چیز در دنیا نیستم جز چشمانت، و غم چشمانت...

در چشمانِ تو پیشبینی دشوار است. خورشید هر گاه بخواهد، طلوع می‌کند. و برف هرگاه بخواهد، می‌بارد. و رعد مثل دیوانگان می‌غرد، هر گاه که بخواهد.

من ‫صاحب هیچ چیز در دنیا نیستم ‫جز چشمانت، ‫و غم چشمانت...

در چشمانت اندوهی عباسی خانه دارد. و شهرهایی شیعه‌نشین می‌گریند.

کسی نبود که در کتاب‌هایم سفر کند و به سلامت به بندرگاه چشمانت نرسد.

چشم که ببندی، بیروت گم می‌شود.

مشکل من با نقد این است: هرگاه شعری با جوهری سیاهرنگ نوشتم، گفتند که آن را از چشمان سیاه تو رونویسی کرده‌ام.

در آن سوی پنجره ها ‫هزاران معجزه ‫رخ می‌دهد.

تو کتابی هستی که مردم در آن چشمانت را می خوانند. و وقتی آن را بخوانند، از آن عطر گل‌های سرخ دمشقی برمی‌آید.

دوستت دارم! ای زنی که به نامی نامیده نمی‌شوی.

بر من خرده مگیر. اگر در چشمان تو از حیرت دقیق می‌شوم. من ماهی کوچکی هستم که در سیاهی سرمهٔ چشمانِ تو رخصتی برای زیستن می‌جویم.

پس از چشمان فاطمه (س)، جهان راز گل سیاه را کشف کرد. و پس از آن، هزاران قرن بعد، زنان پای به دنیا نهادند.

من ماهی کوچکی هستم که در سیاهی سرمهٔ چشمانت رخصتی برای زیستن می‌جویم.

هرگز از پروردگار خود جز دو چیز نخواسته ام: اول آن‌که آن دو چشم را حفظ کند. و دیگر این‌که دو روز بر عمرم بیفزاید. تا فرصتی شود شعری بسرایم برای آن دو مروارید درخشان.

اگر تو نیز ‫دوستم داری، ‫اگر ارزشی برایت دارم، ‫دستم را ‫تو ‫بگیر. ‫که من ‫سراپا عاشقم. ‫و زیر ‫آب ‫نفس می‌کشم. ‫دارم ‫غرق می‌شوم. ‫غرق، ‫غرق، ‫غرق ‫می‌شوم.

با دیدن این چهره و چشمان، امسال بهار دوبار با ما دیدار کرد.

آنگاه که در چشم‌هایت هزاران آیینه لب به سخن می‌گشایند، هر کلام دیگری پایان می‌گیرد. و من خویشتن را در آستان عشق ساکت می‌بینم. و کیست که بتواند در آستان عشق لب به سخن بگشاید؟

به من شیوه‌ای بیاموز که زیر باران‌های چشمانت راه بسپارم و خیس نشوم.

عشق تو کفر است. پاکم کن از این کفر.

به من شیوه‌ای بیاموز که زیر باران‌های چشمانت راه بسپارم و خیس نشوم.

در چشمان تو هیچ‌چیز ثبات ندارد. و به هیچ‌چیز نمی‌توان یقین داشت. هیچ تضمینی برای بر جا ماندن کسی که به نقطهٔ محکمی تکیه نکرده است، نیست.

در خیابان‌های شب، جایی برای قدم زدن من نمانده است. چشمانت تمام پهنای شب را فرا گرفته است.

من صاحب هیچ چیز در دنیا نیستم جز چشمانت، و غم چشمانت...

عشق چون سنگ توتیا دگرگونم می‌سازد. ولی ذوب نمی‌گردم. شعر طعنه می‌زندم تا تو را رها کنم. اما من و توبه کردن؟! هرگز! من دوستت دارم.

از بیروت پرسیده ای..... میدان‌ها و قهوه خانه‌های بیروت، بندرها و هتل‌ها و کشتی هایش، همه و همه در چشم های تو جا دارند. چشم که ببندی، بیروت گم می‌شود.

من صاحب هیچ چیز در دنیا نیستم جز چشمانت، و غم چشمانت...