کتاب انگار خودم نیستم

‫«از همه غم‌انگیزتر زمانی است که کسی که دوستش داری، هیچ تلاشی برای نگه داشتنت نمی‌کند.»

لحظه‌ای فکر می‌کنم چه زیباست که کسی در زندگی این‌همه عاشقِ آدم باشد.

انگار تا کسی پیدا می‌شود که حرف‌هایم را درک کند لعیا را می‌بینم که رتبهٔ اول را در مورد توجهِ او بودن دارد. از اعترافاتم حالم بهم می‌خورد. انگار بدترین مدل اعتراف همین است که دستِ خودت را برای خودت رو کنی و از خودت بیشتر بدت بیاید.

‫بیست‌ویک‌ساله‌ام با کمی خرده که مهم نیست. ترجیح می‌دهم بزرگ‌تر نشوم. عادت دارم اعداد را رو به پایین رُند کنم و نه رو به بالا. از بزرگ شدن واهمه دارم. هرچه بزرگ‌تر شده‌ام تلخی زندگی بیشتر آزارم داده.

گاهی خاص نبودن و معمولی بودن شانس بزرگی است.

مگر آدم بدون بدبختی می‌شود؟

این زن کیست؟ عشقم؟ دوستم؟ زنم؟ عادتم؟ گذشته‌ام؟ خودم؟ روحم؟ رؤیایم؟ راست است یا دروغ؟ نمی‌دانم! می‌شود یک آدم همهٔ این‌ها باشد؟ بعید است.

‫ولیعصرِ یکطرفه را دوست ندارم. صدای بوق ماشین‌ها و شلوغی پیاده‌روها را هم. بوی ذرت مکزیکی و روغن چندبارمصرف توی دماغم پیچیده و بدتر از آن بستنی‌فروش‌ها هستند که یکی‌یکی جلوم سبز می‌شوند، براندازم می‌کنند و می‌پرسند: «بستنی متری بدم خانوم؟!» به بستنی به قول خودشان متری سبز و قرمز در دست دختربچه‌ای نگاه می‌کنم. چطور این بستنیِ تمام‌نشدنی را در هوای به این سردی می‌خورند؟

بعضی وقت‌ها زندگی یعنی تجربه کردن مکرر تمام کلیشه‌ها.

‫بابک می‌گوید: «اصولاً ازدواج یعنی نقطهٔ پایان عشق مگر این‌که خلافش ثابت شود.»

آدم به همه‌چیز عادت می‌کند؛ به دوری، به فاصله، به بزرگ شدن، به نارنگی‌های درشت و نارنجی و بی‌مزهٔ کانادا، حتی به تنها ماندن در خانه‌ای که خانهٔ خودش نیست.

خانه بوی نارنگی می‌دهد، نارنگی نارس روزهای اول پاییز. نوستالژی سال‌های کودکی در من بیدار می‌شود.

من آدم دنیای قدیمم. خانه‌های آجری و پنجره‌های مشبک رنگی. کوچه‌های باریک و عمارت‌های بزرگ حیاط‌دار. گرامافون و نامهٔ دستنویس و اشکنه و لواشک خانگی و طناب‌بازی در کوچه‌های باریک. من باید در همین خیابان‌ها زندگی کنم، در خانه‌های قدیمی منطقهٔ دوازده؛ در یکی از همان خانه‌هایی که مامان بعدِ فرارشان از آبادان ساکنش شد. مرا چه به مجتمع تازه‌ساز غرب تهران؟ مرا چه به آپارتمان نقلی؟ مرا چه به خانهٔ بی‌حوض؟ مرا چه به غذای آماده؟ مرا چه به موبایل و اینترنت و ایمیل و ماهواره؟

اصلاً هرکس به هرکس خیانت نکند یعنی خیلی دوستش دارد؟

خاطرات پاک نمی‌شود، بلکه در تنهایی به سراغت می‌آید و گریبانت را می‌گیرد. خاطرات همیشه هست. در موسیقی‌هایی که گوش می‌کنی یا نمی‌کنی. در عکس‌هایی که می‌بینی یا نمی‌بینی. در کوچه‌هایی که از آن‌ها رد می‌شوی یا نمی‌شوی. در بوهایی که استشمام می‌کنی یا نمی‌کنی. خاطرات آن‌قدر می‌آید و می‌رود تا دیوانه‌ات کند، تا بشود همهٔ زندگی‌ات.

انگار وقتی تنها بودم کمتر احساس تنهایی می‌کردم.

میوهٔ درهم است و نمی‌شود چیزی از آن جدا کرد. خوبی و بدی‌اش آن‌قدر در هم تنیده شده که اگر بخواهی جدایشان کنی, رشته‌هایش از هم باز می‌شود.

انگار فکرم سرطان گرفته؛ سرطانِ فکر. حملهٔ خودی به خودی. کشمکش خود با خود. این کشمش اذیت‌کننده‌تر از هر کشمکشی است. تمنایم برای حرف زدن و تقلایم برای سکوت مثل دو دشمن قسم‌خورده مقابل هم ایستاده‌اند. کاش همین‌جا، وسط اتوبان پرترافیک، حرفم را به لعیا بزنم. کاش به جای آزار دادنش از او بخواهم که نرود. اما انگار مشکل فقط لعیا نیست. انگار مشکل خودم هستم. نمی‌دانم چرا به این تنهایی عادت کرده‌ام و چرا می‌ترسم به نبودنش و نداشتنش فکر کنم. یعنی دل کندن از تنهایی این‌قدر سخت است؟