بریده‌هایی از کتاب بازی فرشته

گفت: «به‌نظر می‌آد حالت خوب نیست.» گفتم: «کمی سوءهاضمه پیدا کردم.» «چی قورت دادی که نتونستی هضم کنی؟» «حقیقت.» «پس حالا حالاها توی صفِ هضم بمون. تازه اولِ حال خرابیه پسر جان.»

«قلب رو فقط یک بار می‌تونن بشکنن. بعد از اون فقط خراش برمی‌داره

«حقیقت اینه که توی این مملکت فقط بی‌مصرف‌ها به جاهای بالا می‌رسن رفیق.»

همیشه می‌گفت که اگر ما آدما فقط یه روز، از سپیدهٔ صبح تا گرگ‌ومیش غروب، با حقیقت برهنهٔ دنیایی که درش زندگی می‌کنیم و حقیقت خودمون روبه‌رو بشیم در پایان روز یا خودمون رو می‌کُشیم یا کارمون به جنون می‌کشه

«هر شخصی می‌تونه به یک گناهکار تبدیل بشه اما به قدیس، نه.»

من به کسانی که می‌گن دوستان زیادی دارن اعتماد نمی‌کنم. این یک نشانهٔ اطمینان‌بخشه که اون‌ها هیچ‌کدام از آدم‌های اطرافشون رو نمی‌شناسن.»

«ممکنه درحال‌حاضر احساس کنی که دنیا به آخر رسیده ولی باور کن وقتی در این مسئله عمیق می‌شم احساس می‌کنم این بهترین چیزی بود که می‌تونست برای تو اتفاق بیفته.

درواقع این انسان‌های پست و حقیر هستن که همیشه خودشون رو قدیس و پاکدامن می‌بینن و همهٔ دنیا رو پایین‌تر از خودشون می‌بینن

«من هنوز نمی‌تونم بمیرم دکتر. هنوز نه. کارهایی هست که باید انجام بدم. بعد از اون، هرچه زمان برای من باقی مانده باشه همه رو صرف مُردن می‌کنم.»

. در آن لحظات با خودم فکر کردم که پدرم مهربان‌ترین مرد دنیاست و اینکه همه می‌توانند این مهربانی را در وجود او تشخیص‌دهند اگر و فقط اگر برای یک‌بار زندگی و روح جهان تصمیم می‌گرفت با او خوب تا کند و فقط برای یک بار کارت‌هایی منصفانه در دستش قرار می‌داد که توان بازی کردن آن‌ها را روی میز داشت.

«منظور من اینه که همه‌چیز یک داستانه مارتین. آنچه که اعتقاد ما رو شکل می‌ده، آنچه که ما می‌دونیم، آنچه به خاطر می‌آریم یا حتا آنچه که در رؤیا می‌بینیم، همگی داستان هستن، یک روایت، یک توالی وقایع با سرشت‌هایی تجسم‌یافته به‌شکل شخصیت‌هایی که ما رو با یک محتوای احساسی مرتبط می‌کنن. ما فقط چیزی رو به‌عنوان واقعیت می‌پذیریم که قابل‌روایت شدن باشه

«از ترسیدن شرمنده نباش. ترس نشانهٔ داشتن احساسات عادیه. فقط ابله‌های تمام‌عیار هستن که از چیزی نمی‌ترسن. این رو در یک کتاب خوندم.»

طبیعتی که ما در اون قرار گرفتیم از ماهیتی خوفناک و وحشی برخورداره. مادری حریص در بلعیدن و تغذیه کردن از همان مخلوقاتی که خودش اون‌ها رو به دنیا آورده تا زنده بمونن و زندگی کنن.»

«هر کار بدی که در زندگی انجام بدی به‌سمت خودت برمی‌گرده داوید. این یک واقعیته.

نوع بشر ایده‌ها و مفاهیم رو از راه قصه‌ها و حکایات یاد می‌گیره و در وجود خودش جذب می‌کنه، نه از راه مباحث درسی و یا سخنرانی‌های تئوریک.

«احساس گناه و پشیمونی هیچ معنایی در خودش نداره. فقط احساسات هستن، تلاطم‌های درونی، نه ایده‌های حقیقی

از گوشهٔ چشم نگاهش کردم و احساس کردم که تنها با نگاه کردن به او آسان‌تر بتوانم ایمان بیاورم که در این دنیای انباشته از پلشتی و آلودگی شاید هنوز چیزهایی خوب و پاک مانند آنچه در وجود این دختر بود و یا با کمی شانس و اغماض، درون خودم وجود داشته باشند.

هر کتاب یا تودهٔ مجلّدی دارای روح است. روح کسی که آن را نوشته و روح تمام کسانی که آن را خوانده و به کمک آن رؤیاهایشان را خلق کرده‌اند.

نمی‌دونم چرا همیشه اون کسانی که حرف کمتری برای گفتن دارن بیشتر از همه حرف می‌زنن،

و سرگردان در دل خیابان‌هایی که خالی‌تر از هر زمان دیگری به چشم می‌آمدند به راه افتادم و در همان حال با خودم فکر می‌کردم که اگر همان‌طور به راه رفتن ادامه بدهم، اگر همان‌طور راه بروم، راه بروم و توقف نکنم، جهانی که روزگاری به اشتباه فکر می‌کردم آن را می‌شناسم دیگر در اطرافم حضور نخواهد داشت و از آن رها خواهم شد.

در جهان من، آرزوهای بزرگ تنها در میان صفحات یک کتاب قدیمی زهوار در رفته وجود داشتند و بس.

میل به رستگاری و زنده ماندن بخشی از طبیعت ماست. ایمان، یک واکنش غریزی به وجهی از هستیه که با هیچ معنای دیگه‌ای قادر به توضیح اون نیستیم؛ خواه به صورت درکِ پوچی اخلاق حاکم بر جهان هستی، یا پذیرش قطعیت مرگ، یا به‌شکل کنکاش در راز پیدایش چیزها و مبدأ اون‌ها، یا کنکاش در معنای زندگی خودمون و یا حتا کشف فقدان هر نوع از معنا. این‌ها همگی پایه و اساس و وجوه بسیار سادهٔ هستی به شمار می‌آن اما محدودیت‌های وجودمون ما رو از واکنش‌های روشن و بدون ابهام نسبت به این مسائل بازمی‌دارن و به همین دلیل ما واکنشی احساسی رو به‌عنوان مکانیسم دفاعی در وجودمون خلق می‌کنیم. این یک مسئلهٔ بیولوژیک خالصه.»

گفت: «فکر می‌کردم من رو فراموش کردی.» گفتم: «سعی کردم.»

حتا شنیدن بدترین خبرها نیز می‌تواند آسان باشد وقتی تنها کاری که با تو انجام می‌دهد زدن مهر تأیید بر آن چیزی باشد که از ابتدا آن را می‌دانستی بی‌آنکه نیازی به دانستنش باشد.

«بیا از این آب بخور. آبِ چشمه‌های ویشی همه‌چیز رو درمان می‌کنه، همه‌چیز غیر از حماقت که مثل یک اپیدمی روزبه‌روز در حال گسترشه.»

گفت: «به‌نظر می‌آد حالت خوب نیست.» گفتم: «کمی سوءهاضمه پیدا کردم.» «چی قورت دادی که نتونستی هضم کنی؟» «حقیقت.» «پس حالا حالاها توی صفِ هضم بمون. تازه اولِ حال خرابیه پسر جان.»

آیا می‌توانم خاطراتم را نیز همچون پوستهٔ ظاهری و لباس‌هایی که از خودم دور کرده بودم پشت سر بگذارم و به انسان جدیدی تبدیل شوم؟

برای دست پیدا کردن به هر چیز تو باید ابتدا مثل یک ارتش هدفی داشته باشی و بعد هم استعداد، بعد از اون هم دانش و درنهایت فرصت مناسب

«در این دنیا هیچ‌چیز عادلانه‌ای وجود نداره. در بهترین حالت فقط می‌شه به منطقی بودن اتفاقات امید بست. عدالت یک بیماری نادره که طبیعتاً جهان برای اینکه احساس سالم بودن داشته باشه هیچ نیازی به وجود اون نداره.»

به او نگاه کردم. زنی در هم شکسته با حلقه‌های اشک در چشمانش. و من دیگر هیچ آرزویی در این جهان نداشتم جز خواست این توانایی که هرآنچه را که او هرگز در زندگی نداشته است به او بدهم.