کتاب یونایتد نفرین شده

نذار حرومزاده‌ها به تو نیشخند بزنن.

«گداها نمی‌تونن انتخاب‌کننده باشن.»

در عوض انتقامت را می‌گیری... تو برای همین زندگی می‌کنی... تو به جای زندگی کردن، انتقام می‌گیری.

«چیزی به‌نام شانس وجود ندارد. چنین چیزی وجود ندارد دن.»

در آسمان بر فراز انگلیس، بالا میان پرنده‌های نکبتی و ابرها، کسی این‌جا احساس نمی‌کند شکست‌ناپذیر است. این‌جا نه، این بالا نه. حتا من. نه این‌جا که گیلاس یا سیگاری در دست ندارم. همه این‌جا، همه این بالا، فانی هستند، لبالب از پشیمانی، همه آرزو می‌کنند پایین برگردند و پا روی زمین بگذارند، اوضاع را درست کنند، اوضاع را بهبود ببخشند، اوضاع را بهتر کنند...

من دنبال اول شدن در هر چیزی هستم که شامل بردن هر بازی می‌شه که انجام می‌دیم.

می‌خواهم کمی ملایمت به آن‌ها اضافه کنم، کمی صداقت و البته کمی از شخصیت خودم را هم در بازیکنان رو کنم.

پنج ساعتی را در خانهٔ او صرف راضی کردنش کردم... می‌گفت «چرا من؟ من و تو که همش باهم بحث می‌کنیم.» می‌گفتم «برای همین می‌خوام کنارم باشی.»

می‌خندد و می‌گوید «همون‌قدر که ازت خوشم نمی‌آد، همون‌قدر هم نمی‌خوام تو دردسر بیفتی.»

می‌گویند پیش از نبرد با هر دشمنی دعا بخوان.

تو باید خود را در دست‌های خداوند قرار دهی...

خداوندا اجازه نده گناهان‌مان ما را به گرفتن انتقام فراخوانند...

برای پدر و مادرم، پسر نبوده‌ام. برای همسرم، شوهر نبوده‌ام. برای فرزندانم، پدر... هرگز. هرگز. هرگز...

تیلور می‌گفت اگه دوشنبه مسیر غلطی رو بری، شنبه هم مسیر غلطی رو رفتی.

نمی‌تونی کسی رو گول بزنی که همه رو گول می‌زنه.

هرگز به حرامزاده‌ها آن‌چه را می‌خواهند نده.

ذره‌ای اهمیت نمی‌دهی؛ چهار سال بعد می‌بینی کی می‌خندد.

«می‌دونی چرا اونا از ما متنفرن؟ می‌دونی چرا ما از اونا متنفریم؟» «خیر رئیس، چرا؟» به او می‌گویم «برای این‌که ما مثل اونا نیستیم. برای این‌که ما اهل فریبکاری نیستیم. برای این‌که پی بازی جوانمردانه هستیم و با جوانمردی به پیروزی می‌رسیم.»

«می‌دونم باید برای قرار گرفتن در ترکیب تیم بجنگم. انتظار ندارم چیزی به من هدیه شود. هرگز چنین طرز فکری نداشته‌ام.»

ای کاش اینی نبودم که هستم

اولین چیزی که به من گفتی چی بود؟ گفتی رئیسا هرگز اهل تشکر کردن نیستند.

«من هرگز اهل استعفا نبوده‌ام. ترک کارم پیش از سپری شدن دورهٔ کامل فعالیتم با انگیزهٔ جاری در وجودم سازگاری ندارد...»

به روزنامه‌ها می‌گویی «آن‌ها فقط در پایان بازی‌ها شروع به تشویق می‌کنند، وقتی یک گل جلو می‌افتیم. می‌خواهم تشویق‌شان را وقتی در حال شکست خوردن هستیم بشنوم. آن‌ها طرف‌داران ننگ‌آوری هستند.»

«اون‌هایی که با شمشیر زندگی می‌کنند، با زخم شمشیر هم می‌میرند.»

می‌خواهم به تو نصیحتی بکنم، مهم نیست چه‌قدر خوب هستی یا فکر می‌کنی چه‌قدر قدرت داری، رئیس باشگاه حاکم بر همه‌چیز است، سپس مدیران و معاونان، بعد طرف‌داران و بازیکنان، و سرانجام آخرین نفر مربی نکبتی است.

«اگه سؤال ابلهانه بپرسین، جواب ابلهانه می‌گیرین.»

«ولی بازیکنان همیشه در عین نیشخند زدن تبری هم برای فرود آوردن بر سر مربی در دست دارند، همه جا همین‌طوره. و وقتی مدیران باشگاه این فرصتو بهشون بدن، مربی شانسی برای نجات نداره. هیچ شانسی.»