بریده‌هایی از کتاب بوی برف می‌آید

از سال‌ها پیش سرزمینم بارِ سنگینی بر دوش دارد.

از آن‌رو که بی‌قرارِ رفتن‌ایم، دو صندلیِ سرخِ خالی به گفت‌وگو نشسته‌اند در چمنِ سبز شب‌هنگام.

جنگل، هراس را به عشق می‌آموزد.

نارسیس، پس از آن‌که سیرابِ دیدن شد سنگی در برکه انداخت.