کتاب ترجمان دردها

شوکومار می‌دانست که شوبا در خواب مشتهایش را گره می‌کند،

توی خانه، فقط کافی است همین کار را بکنی. همه مردم که تلفن ندارند. کافی است فقط صدایت را کمی بلند کنی، یا غم و غصه یا شادی‌ات را نشان بدهی، تا همه محله خودتان و نصف محله همسایه بریزند آنجا که ببینند چه خبر است و ترتیب کارها را بدهند. حالا دیگر الیوت فهمیده بود که هر وقت خانم سن می‌گوید خانه، منظورش هند است، نه آپارتمانی که نشسته بود تویش

با همدیگر اشک ریختند، برای چیزهایی که حالا دیگر می‌دانستند.

با همدیگر اشک ریختند، برای چیزهایی که حالا دیگر می‌دانستند.

آقای داس حرف او را تأیید کرد: «بله، آقای کاپاسی، شما در آن مطب مسئولیت سنگینی دارید.» آقای کاپاسی هرگز این‌طور ستایش‌آمیز درباره شغلش فکر نکرده بود. به نظرش کار بی‌اجری بود. هیچ چیزِ تحسین‌آمیزی در ترجمه دردهای مردم نمی‌دید؛

از خودم می‌پرسیدم آیا به این دلیل رخت ولباسش همیشه این‌طور آراسته و مرتب است که آماده باشد هر خبری را که بر سرش آوار شود با وقار تحمل کند، شاید حتی بدون اطلاع قبلی در مراسم تدفینی شرکت کند.

شوکومار حالا دیگر از آشپزی لذت می‌برد. تنها کاری بود که باعث می‌شد احساس کند هنوز خلاق است. می‌دانست اگر شوبا را به حال خودش بگذارد، شام یک کاسه برشتوک صبحانه می‌خورد.

آنچه از آن دوازده روز جنگ به خاطر دارم این است که پدرم دیگر از من نمی‌خواست با آنها اخبار تماشا کنم، و آقای پیرزاده دیگر برایم آب‌نبات نمی‌آورد، و مادرم حاضر نبود برای شام چیزی غیر از تخم‌مرغ آب‌پز و برنج به ما بدهد.

ــ من فقط بچه‌هایی را لوس می‌کنم که قابلیت لوس شدن داشته باشند.

درباره توطئه‌هایی صحبت می‌کردند که من از آنها چیزی نمی‌دانستم، و درباره فاجعه‌ای که از آن سردرنمی‌آوردم.