بریده‌هایی از کتاب افطار در کلیسا (جلد نهم)

گویا شاه‌عباس که دستور داده بود دماغ و لب کسانی را که قلیان و چپق می‌کشند ببرند، نمی‌خواست از خانهٔ یکی از سردارانش، در شبی که خودش هم میهمان آن خانه بود، دود و بوی تنباکو در اطراف پخش شود. شاه نمی‌توانست قبول کند هر سال مقدار زیادی از سکه‌های طلای ایران برای خریدن ماده‌ای از کشور خارج شود که هیچ نفعی برای مردم ندارد. پس از مرگ شاه‌عباس، مصرف تنباکو به تدریج از سر گرفته شد و بسیاری از مردم به آن معتاد شدند.

هنگامی که سلطان‌حسین جانشین شاه‌سلیمان شد، وضع کشور از این هم بدتر شد. این پادشاه حوصلهٔ رسیدگی به بسیاری از کارها را نداشت. وزیر و زنان حرمسرا در بیشتر تصمیم‌های او دخالت می‌کردند و اگر هم برای انجام کاری نظر او را می‌پرسیدند فقط جواب می‌داد: «یخشی دُر» این جمله در زبان آذری یعنی: «خوب است» اگر کسی به او شکایت می‌کرد شاه با گفتن «یخشی دُر» نظر او را تأیید می‌کرد و هنگامی که فرد متقابل هم به شاه مراجعه می‌کرد همین جمله را از او می‌شنید! مردم به او شاه «یخشی دُر» می‌گفتند و شعری هم برایش سروده بودند: آن زِ دانش تهی، ز غفلت پُر شاه‌سلطان‌حسین یخشی دُر

میشل ریاست گروه را به عهده گرفت و توانست در سال ۱۱۲۰ هجری قمری یک قرارداد رسمی را بین ایران و فرانسه با شاه‌سلطان‌حسین به امضا برساند. طبق این عهدنامه فرانسوی‌ها با شرایط خوب و ویژه‌ای با ایران دادوستد می‌کردند و همهٔ کشیشان آن‌ها در ایران تحت حمایت شاه بودند. یکی از امتیازهایی که در این پیمان به فرانسوی‌ها داده شده «کاپیتولاسیون» بود. یعنی اگر هر یک از مردم فرانسه در ایران جرمی را انجام می‌دادند حکومت ایران حق مجازات آن‌ها را نداشت. گویا فرانسوی‌ها با خیال آسوده چنین امتیازی را از شاه درخواست نموده بودند چون هنگامی که در ایروان دستشان به خون چند ایرانی آلوده شده بود، شاه هیچ واکنشی نشان نداد و حتی نگذاشت به آن‌ها ذره‌ای بی‌احترامی شود.

فرانسوی‌ها از سفر این ایرانی بهرهٔ دیگری هم بردند. محمدرضا بیگ متوجه شد فرانسوی‌ها حمام نمی‌روند، بدن آن‌ها به‌شدت بویناک است و اشراف و ثروتمندان آن‌ها برای آنکه از شر این بوی شدید خلاص شوند از عطرهای بسیار تندی استفاده می‌کنند. ترکیب این عطرها با بوی بدن، گاهی اوقات بوی بسیار زننده‌تری را تولید می‌کرد که به‌شدت آزاردهنده بود. محمدرضا بیگ که برای نظافت در این کشور با مشکل روبه‌رو شده بود، دستور داد به تقلید از حمام‌های ایران که دارای خزینه‌های بزرگ بودند، حمامی را با خزینه‌ای کوچک که فقط خودش در آن جا می‌شد، بسازند. بعضی از فرانسوی‌ها که این ابداع محمدرضا بیگ را می‌دیدند به تقلید از او این خزینه کوچک را در خانه‌های خود ساختند، خزینه‌ای که بعدها به «وان حمام» مشهور شد و همهٔ کشورهای اروپایی استفاده از آن را آموختند.