بریده‌هایی از کتاب رومئو و ژولیت

من خویش را گم کرده‌ام! این‌جا نیستم.

ببخشید، آیا خواندن می‌دانید؟ رومئو: آری، تقدیرم را در شوربختی خویش می‌خوانم.

رومئو: نداشتنِ آنچه که داشتنش ساعات را کوتاه می‌سازد. بن ولیو: عشق؟

که جان انسان را بدترین زهر است،

که در نهایتِ شوریدگی، دیدار دیگران را، بیش‌تر گریزانی، و بر آنی تا با جانِ خستهٔ خویش، بیش بمانی؛

آیا عشق چیزِ نازک‌آرایی‌ست؟ او سخت خشن، سخت گستاخ، سخت بی‌آرام، و به سانِ خارْ خلنده است.

آه، به ماه سوگند یاد مکن، ماهِ ناپایدار هر ماهه بر مدارِ خویش تغییر می‌کند، مباد که عشق تو بر آن قرارْ دگرگونگی به خود گیرد!

دریغا عشق! چه آرام در منظر، چه غدّار و درشتناک در تجربت!

عشق دودی است برآمده از دَمهٔ آه‌ها، تقطیرِ آتش است، در تلألوِ چشمانِ عاشقان، مرارتِ دریاست، غنی‌شده از اشک عاشقان، دیگر چه؟ ــ جنونِ حزم‌اندیش شوکرانِ مهلک، شهدِ حیات‌بخش.

کسی که کور می‌گردد، گنجینهٔ گرانبهای نورِ گمشدهٔ چشم‌هایش را، از خاطر نمی‌تواند برد.