بریده‌هایی از کتاب رومئو و ژولیت

من خویش را گم کرده‌ام! این‌جا نیستم.

رومئو: نداشتنِ آنچه که داشتنش ساعات را کوتاه می‌سازد. بن ولیو: عشق؟

ببخشید، آیا خواندن می‌دانید؟ رومئو: آری، تقدیرم را در شوربختی خویش می‌خوانم.

آه، به ماه سوگند یاد مکن، ماهِ ناپایدار هر ماهه بر مدارِ خویش تغییر می‌کند، مباد که عشق تو بر آن قرارْ دگرگونگی به خود گیرد!

که جان انسان را بدترین زهر است،

دریغا عشق! چه آرام در منظر، چه غدّار و درشتناک در تجربت!

آیا عشق چیزِ نازک‌آرایی‌ست؟ او سخت خشن، سخت گستاخ، سخت بی‌آرام، و به سانِ خارْ خلنده است.