کتاب آدم ها روی پل

اگر کسی سراغ مرا گرفت. نشانه‌های خاص من حیرت و رنج است.

بازْ خیالش از هر بابتی آسوده است. عذابِ وجدان برای پلنگِ سیاه غریبه است. ماهی گوشت‌خوار در موردِ درستی رفتارش تردیدی ندارد. مارِ زنگی خودش را بدونِ هیچ ایرادی قبول دارد. شغالِ انتقادپذیری وجود ندارد. ملخ، تمساح، کرمِ خوک و خرمگس زندگی‌شان را می‌کنند، و از این راضیند. وزنِ قلبِ نهنگ صد کیلوست اما از یک لحاظ سبُک است. چیزی حیوانی‌تر از وجدانِ پاک در سومین سیارهٔ خورشید وجود ندارد.

هر دو بر این باورند که حسی ناگهانی آنها را به هم پیوند داده. چنین اطمینانی زیباست، اما تردید زیباتر است. چون قبلا همدیگر را نمی‌شناختند، گمان می‌برند هرگز چیزی میانِ آنها نبوده. اما نظرِ خیابان‌ها، پله‌ها و راهروهایی که آن دو می‌توانسته‌اند از سال‌ها پیش از کنار هم گذشته باشند، در این باره چیست؟

قرار بود خدا بالاخره به آدمِ نیکو و قدرتمند ایمان بیاورد اما هنوز که هنوز است نیکو و قدرتمند دو آدمند.

آنکه می‌پندارد مرگ مقتدر است خود دلیلی زنده بر مقتدر نبودنِ آن است زندگی‌ای پیدا نمی‌شود که دست کم یک لحظه جاودان نبوده باشد. مرگ همیشه در فاصلهٔ همین لحظه تأخیر می‌کند. بیهوده دستگیرهٔ دری نامرئی را تکان می‌دهد. هرچه را که به دست آورده‌ای نمی‌تواند از تو پس بگیرد.

رنگِ سبز را ترجیح می‌دهم. ترجیح می‌دهم نگویم که همه‌اش تقصیرِ عقل است. استثناها را ترجیح می‌دهم. ترجیح می‌دهم زودتر بیرون بروم. ترجیح می‌دهم با پزشکان دربارهٔ چیزهای دیگر صحبت کنم. تصاویرِ قدیمی راه‌راه را ترجیح می‌دهم. خنده‌دار بودنِ شعر گفتن را به خنده‌دار بودنِ شعر نگفتن ترجیح می‌دهم. در روابطِ عاشقانه سالگردهای غیرِ رُند را ترجیح می‌دهم

از پنجره، چشم‌اندازِ زیبای دریاچه را می‌بینیم اما این چشم‌انداز، خود را نمی‌بیند. بی‌رنگ، بی‌شکل بی‌صدا، بی‌بو و بی‌درد، در این دنیا وجود دارد.

در میانِ علف‌هایی که علت و معلول را پوشانده کسی باید دراز بکشد با ساقهٔ گندم میانِ دندان و به ابرها نگاه کند.

ستایشِ منفی‌بافی در موردِ خود بازْ خیالش از هر بابتی آسوده است. عذابِ وجدان برای پلنگِ سیاه غریبه است. ماهی گوشت‌خوار در موردِ درستی رفتارش تردیدی ندارد. مارِ زنگی خودش را بدونِ هیچ ایرادی قبول دارد. شغالِ انتقادپذیری وجود ندارد. ملخ، تمساح، کرمِ خوک و خرمگس زندگی‌شان را می‌کنند، و از این راضیند. وزنِ قلبِ نهنگ صد کیلوست اما از یک لحاظ سبُک است. چیزی حیوانی‌تر از وجدانِ پاک در سومین سیارهٔ خورشید وجود ندارد.

در دنیایی که همه چیز خنده‌دار است، خنده‌دار بودنِ دوست داشتن بهتر از خنده‌دار بودنِ دوست نداشتن است.

خنده‌دار بودنِ شعر گفتن را به خنده‌دار بودنِ شعر نگفتن ترجیح می‌دهم.

بالاخره هر آغازی فقط ادامه‌ای‌ست و کتابِ حوادث همیشه از نیمهٔ آن باز می‌شود.

دوست داریم حق با ما باشد، نوازش کردنِ سگ‌ها را دوست داریم. شعر را ـ اما این شعر چیست. پاسخ‌های تردیدآمیزی که داده شده یکی دوتا نیست.

آنکه می‌پندارد مرگ مقتدر است خود دلیلی زنده بر مقتدر نبودنِ آن است زندگی‌ای پیدا نمی‌شود که دست کم یک لحظه جاودان نبوده باشد. مرگ همیشه در فاصلهٔ همین لحظه تأخیر می‌کند.

قطار به سکوی سه وارد شد آدم‌های زیادی پیاده شدند. فقدانِ شخصِ من با انبوهِ مردم به سوی خروجی می‌گریخت.

آنکه می‌پندارد مرگ مقتدر است خود دلیلی زنده بر مقتدر نبودنِ آن است زندگی‌ای پیدا نمی‌شود که دست کم یک لحظه جاودان نبوده باشد. مرگ همیشه در فاصلهٔ همین لحظه تأخیر می‌کند. بیهوده دستگیرهٔ دری نامرئی را تکان می‌دهد. هرچه را که به دست آورده‌ای نمی‌تواند از تو پس بگیرد.