بریده‌هایی از کتاب مرگ و دختر جوان

آخرین معمای دنیا... همهٔ ناشناخته‌ها را هم که کشف کنیم، روح زن‌ها همچنان برایمان پیش‌بینی‌ناپذیر خواهد بود. نیچه جایی گفته... اگر اشتباه نکنم نیچه بود... گفته ما هیچ‌وقت نمی‌توانیم روح زن را کاملا تصاحب کنیم.

از دادگاه‌ها که نمی‌شود انتظار اجرای عدالت داشت...

ببخشیم اما فراموش نکنیم. ببخشیم تا بتوانیم از نو شروع کنیم. خیلی چیزها هست که می‌شود به خاطرشان زندگی کرد.

ببین، حقیقتِ زیادی هم ممکن است آدم‌ها را تلف کند.

مگر معنای این دوران گذار همین نیست؟ آن‌ها اجازه می‌دهند ما دموکراسی داشته باشیم، ولی زمام اقتصاد و نیروهای مسلح در دستشان می‌ماند، نه؟ کمیته می‌تواند دربارهٔ جنایت‌ها تحقیق کند، ولی کسی بابتشان مجازات نمی‌شود، هان؟ آزادی هرچه می‌خواهی بگویی، به این شرط که همهٔ چیزهایی را که می‌خواهی نگویی، درست است؟

ژراردو:ببین، حقیقتِ زیادی هم ممکن است آدم‌ها را تلف کند.

تا نفس آخر فرصت زندگی‌کردن داری.

قبلا دیوانه بود چون سکوت کرده بود و حالا دیوانه است چون می‌تواند حرف بزند

وقتی قدرت دست آدم‌های دیوانه باشد، باید راضی نگهشان داشت.

چرا همیشه آدم‌هایی مثل من باید ازخودگذشتگی کنند؟ چرا هروقت قرار است کاری صورت بگیرد، ما باید کوتاه بیاییم؟ چرا همیشه من باید زبانم را گاز بگیرم؟ چرا؟ خب، این دفعه دیگر مثل دفعه‌های قبل نیست. این دفعه می‌خواهم به خودم فکر کنم، به آنچه من احتیاج دارم، تا عدالت، اگر شده حتی همین یک بار، فقط همین یک بار، اجرا شود. مگر چه چیزی را از دست می‌دهیم؟

بر این باورم که یک دموکراسی شکننده تنها با افشای تمام ماجراها، رنج‌ها و امیدهای نهفته در درونش قوام می‌یابد و پنهان‌کردن زخم‌ها مانع از تکرارشان نمی‌شود.

اگر نقابی که بر چهره داریم سرانجام با چهرهٔ خودمان یکی شود، حقیقت را چگونه بیان خواهیم کرد؟ خاطره چگونه فریبمان می‌دهد، نجاتمان می‌دهد و هدایتمان می‌کند؟ چگونه می‌توانیم معصوم بمانیم وقتی طعم پلیدی را چشیده‌ایم؟