کتاب بر دیوار کافه

یادگاری اول روی دیوار کافه با یک ماژیک قرمز نوشته شده بود: چهره تو را چه زمان فراموش خواهم کرد.

یادگاری دوم روی دیوار کافه با زغال نوشته شده بود: نمی‌دانم چرا مرا از تئاتر اخراج کردند من که تماشاچی فراوانی داشتم. به خاطر من هر شب سالن تئاتر از جمعیت پُر بود.

من هراس دارم روزی از خواب بیدار شوم ببینم دریا در جایش نباشد.

من متعلق به هیچ سرزمینی نیستم.

من می‌خواهم در باران بمیرم.

من و تو باید در حاشیه ابرها زندگی کنیم. بی‌دغدغه در پناه و لطف باران و برف و شاخه‌های شکسته گل سرخ در باد.

بیا نقاشی را شروع کن پیکاسو به همه جرئت نقاشی کردن داده است آن وقت است که گردش خون را در رگ‌هایت می‌بینی.

یادگاری سوم روی دیوار کافه با مداد شمعی نوشته شده بود: فردا صبح باید به بیمارستان بروم تا مرگم را یک روز به تأخیر بیندازم.

رؤیاهایم بی‌دغدغه مانده بود، اما در کمین عمر من نشسته بودند.

دختر میوه رسیده‌ای بود که از درخت سقوط کرد.

چهره‌ای مهربان داشت. هنوز زندگی بر چهره‌اش مسلط نشده بود.

پشت این درهای بسته چه زندگی‌هایی در حال سقوط، انفجار، و متلاشی شدن هستند. من نمی‌دانم در پشت این درهای بسته آفتاب می‌تابد یا همیشه در این آپارتمان‌ها شب است

خودم را در لابلای پرده‌ها پیچیدم. خیال می‌کردم به شکم مادرم بازگشته‌ام.

من با شاگردانم همه شیشه‌های کلاس را شکستیم.

کم حرف می‌زد، بیش‌تر در سکوت و بهت بود. طعم همه تلخی‌ها را با سن کمش چشیده بود.

من هر شب در یک خانه مخروبه قدیمی به جا مانده از جنگ جهانی دوم در حومه پاریس می‌خوابم اما خواب‌های خوش می‌بینم.

به دنبالش رفتم از دو سه خیابان، از دو سه کوچه گذشتم در تاریکی داخل یک ساختمان شد در را به سرعت بست. کوچه تاریک بود.

من همیشه اعتقاد داشتم همه ما باید سقوط کنیم تا جهان آزادانه به زندگیش ادامه بدهد.

دکترهای امراض روانی می‌خواهند با خواندن سه چهار مقاله از فرویدو یونگ بیماران بخت‌برگشته را شفا بدهند. وقتی از درمان عاجز شدند بیمار را شوک الکتریکی می‌دهند. تاکنون کسی قادر نبوده است به لایه‌های پیچ در پیچ روحیِ آدمی نفوذ کند شاید شاعران و نقاشان و موسیقیدانان به لایه‌های پنهان روحی آدمی وارد شوند. سینماگران هم مثل دکترهای امراض روانی عاجز هستند.

دیگر لباس و کفش‌ها و عطرهایش لکه‌ای شده بود که از زندگی و عمر من محو نمی‌شد

همیشه در باران گریه می‌کردم که صدای گریه مرا نشنود.

نمی‌خواست باور کند عشق هم مثل همه اتفاقات جهان کهنه می‌شود. کودکی دارد جوانی دارد و پیری مرگباری دارد.

در قایق فریاد می‌زدم عجب عمری تلف شد این مزخرف رایج را هم نمی‌گفتم که این هم یک تجربه بود کجا و کدام احمق باور می‌کند که شکنجه شدن روحی، گرسنگی و بی‌پناهی تجربه است.

یادآوری آن روز گیسوان مرا سفید می‌کند. خیلی دلم می‌خواهد دوباره به شکم مادرم بازگردم کدام مادر، کدام شکم، مادرم سال‌هاست که در خاک پوسیده است.