بریده‌هایی از کتاب خورشید رو به غروب

وقتی تظاهر می‌کردم که آدم باهوشی هستم، مردم شروع می‌کردند به شایعه‌پراکنی درمورد اینکه من آدم باهوشی هستم. وقتی مثل یک آدم بی‌کاروبی‌عار رفتار می‌کردم، شایعه‌ها حول محور بی‌عاری من می‌گشت. وقتی وانمود می‌کردم که در نوشتن عاجزم، مردم می‌گفتند که در نوشتن عاجزم. وقتی مثل دروغ‌گوها رفتار می‌کردم، دروغ‌گو خطابم می‌کردند. وقتی مثل یک آدم پولدار رفتار می‌کردم، شروع می‌کردند به شایعه‌پراکنی درمورد اینکه من آدم پولداری هستم. وقتی وانمود می‌کردم آدم بی‌تفاوتی هستم، مرا جزو آدم‌های بی‌تفاوت طبقه‌بندی می‌کردند، اما وقتی ناخودآگاه از درد ناله می‌کردم، چون واقعاً درد داشتم، شروع می‌کردند به شایعه‌پراکنی درمورد اینکه دارم تمارض می‌کنم.

بهتر بود به‌دنیا نمی‌آمدیم. بدین‌ترتیب، هر روز از صبح تا شب، با ناامیدی در انتظار چیزی هستم. ای کاش می‌توانستم از اینکه زاده شده‌ام، از اینکه زنده هستم، از اینکه مردم و دنیا وجود دارند، خوشحال باشم.

به‌هرحال، از یک چیز می‌شود مطمئن بود: انسان باید تظاهر کند تا زنده بماند.

مرگ من مرگی طبیعی‌ست؛ مرگ مردی که نمی‌تواند صرفاً به‌خاطر اخلاقیات زندگی کند.

«هرگز نباید عاشق شوی. عشق باعث بدبختی‌ات می‌شود. اگر فکر می‌کنی که باید عاشق شوی، بگذار برای وقتی که سنت رفت بالا؛ سی‌سالگی.»

زندگی، دلتنگ‌کننده‌تر از آن چیزی‌ست که بشود تحملش کرد. بدبختی، تنهایی، تنگنا؛ این‌ها همه قلب آدم را می‌شکنند. هرگاه از دیوارهای اطرافت آهی غم‌انگیز را می‌شنوی، می‌فهمی که فرصتی برای خوشحالی و خوشبختی وجود ندارد.

انتظار کشیدن. ما در زندگی، لذت، خشم، تأسف و صدها احساس دیگر را می‌شناسیم، ولی همهٔ این احساسات باهم به‌سختی یک درصد از وقت ما را پر می‌کنند. بقیهٔ نودونُه درصد از وقت ما، صرف انتظار کشیدن می‌شود. من در آرزوهای گذرا انتظار می‌کشم. احساس می‌کنم سینه‌ام به‌خاطر صدای پای خوشبختی‌ای که از راهرو به‌گوش می‌رسد، دارد له می‌شود. خالی. آه، زندگی خیلی دردناک است؛ واقعیتی که این باور جهانی را تأیید می‌کند: بهتر بود به‌دنیا نمی‌آمدیم. بدین‌ترتیب، هر روز از صبح تا شب، با ناامیدی در انتظار چیزی هستم. ای کاش می‌توانستم از اینکه زاده شده‌ام، از اینکه زنده هستم، از اینکه مردم و دنیا وجود دارند، خوشحال باشم.

من می‌خواهم بدون چون‌وچرا اعتقاد داشته باشم که انسان برای عشق و انقلاب متولد شده است.

آن آدم‌هایی که دلشان می‌خواهد به زندگی ادامه بدهند، هر سدی هم که جلوی رویشان باشد، آن را پشت سر می‌گذارند.

گفت: «من دنیا را نمی‌فهمم.» «منم نمی‌فهمم. دلم می‌خواهد بدانم واقعاً کسی هست که این دنیا را بفهمد. مهم نیست که چقدر زمان می‌گذرد، ما همیشه بچه باقی می‌مانیم و هیچ‌چیز را هم نمی‌فهمیم.»

مادر طوری حرف می‌زد که انگار گذشته فراموش شده، ولی مثل همیشه امروز صبح که سوپ را مزه‌مزه می‌کرد، به‌یاد نائوجی افتاد و گریه‌اش گرفت. یقیناً جای زخم‌های گذشته هنوز در من هم بهبود پیدا نکرده‌اند.

از اظهارات شجاعانهٔ دکتر فاوست است که می‌گوید لبخند یک دختر، از تاریخ، فلسفه، تحصیلات، مذهب، قانون، سیاست، اقتصاد و سایر دانش‌ها باارزش‌تر است.

بعد از شکست در جنگ، دیگر به اشخاص مسن‌تر و عاقل‌تر اعتماد نداریم و به این نتیجه رسیده‌ایم که دقیقاً عکس آنچه آن‌ها می‌گویند حقیقت محض زندگی‌ست. عشق و انقلاب یقیناً بهترین و لذت‌بخش‌ترین چیزها در این دنیا هستند و ما می‌فهمیم که چون این دو رویداد بسیار خوب و لذت‌بخش‌اند، اشخاص مسن‌تر و عاقل‌تر، از روی کینه‌توزی، دروغ بزرگشان را به ما تحمیل کرده‌اند. من می‌خواهم بدون چون‌وچرا اعتقاد داشته باشم که انسان برای عشق و انقلاب متولد شده است.

من باید زودتر از این‌ها می‌مردم، ولی چیزی بود که مانعم می‌شد: عشق مادر. وقتی به او فکر می‌کردم، نمی‌توانستم بمیرم

فکر می‌کردم تمام امیدم را ازدست داده‌ام، ولی وقتی سوپ خوشمزهٔ تو را خوردم، به فکر نائوجی افتادم و این برایم خیلی دردناک بود.

ولی فاسد بودن، تنها راه بقاست و به همین دلیل ترجیح می‌دهم به‌جای اینکه ازجانب آدم‌هایی که از من انتقاد می‌کنند، موردترحم قرار بگیرم، فقط بشنوم: «برو بمیر!» این‌طوری روراست‌تر است، ولی مردم اغلب نمی‌گویند: «برو بمیر!» آدم‌های دوروی محتاط و عوضی!

عشق و انقلاب یقیناً بهترین و لذت‌بخش‌ترین چیزها در این دنیا هستند و ما می‌فهمیم که چون این دو رویداد بسیار خوب و لذت‌بخش‌اند، اشخاص مسن‌تر و عاقل‌تر، از روی کینه‌توزی، دروغ بزرگشان را به ما تحمیل کرده‌اند. من می‌خواهم بدون چون‌وچرا اعتقاد داشته باشم که انسان برای عشق و انقلاب متولد شده است.

او حالش خوب است؛ نائوجی حالش خوب است. اراذلی مثل نائوجی به این راحتی نمی‌میرند. آن‌هایی می‌میرند که آدم‌های خوب و باشخصیت و نازنینی هستند. نائوجی نمی‌میرد؛ حتی اگر با چماق بزنند توی سرش.»

مردم معمولاً وقتی دروغ می‌گویند، قیافهٔ جدی به خودشان می‌گیرند؛ همان جدیتی که امروز روی چهرهٔ رهبرانمان است

من خودم شخصاً عقل سلیم را درک نمی‌کنم. معتقدم زندگی خوب یعنی انسان هر کاری که می‌خواهد انجام بدهد

حتی کوچک‌ترین دلیلی برای ادامهٔ زندگی به‌ذهنم نمی‌رسد. فقط آن‌هایی که دلشان می‌خواهد به زندگی ادامه بدهند، باید دلیلی برای ادامهٔ زندگی داشته باشند.

یقیناً جای زخم‌های گذشته هنوز در من هم بهبود پیدا نکرده‌اند.

فقر، چیست؟ پول، چیست؟ من این چیزها را نمی‌فهمم. من همیشه به عشق اعتقاد داشتم

به‌هرحال، از یک چیز می‌شود مطمئن بود: انسان باید تظاهر کند تا زنده بماند.

در دنیای حاضر، زیباترین چیز، یک قربانی‌ست. یک قربانی کوچک دیگر هم بود.

اشخاص مسن‌تر و عاقل‌تر این دنیا، همواره عشق و انقلاب را احمقانه‌ترین و نفرت‌انگیزترین فعالیت‌های بشری توصیف کرده‌اند. قبل از جنگ، حتی در دوران جنگ، ما با این حرف‌ها قانع شده بودیم، ولی بعد از شکست در جنگ، دیگر به اشخاص مسن‌تر و عاقل‌تر اعتماد نداریم و به این نتیجه رسیده‌ایم که دقیقاً عکس آنچه آن‌ها می‌گویند حقیقت محض زندگی‌ست.

عشق و انقلاب یقیناً بهترین و لذت‌بخش‌ترین چیزها در این دنیا هستند و ما می‌فهمیم که چون این دو رویداد بسیار خوب و لذت‌بخش‌اند، اشخاص مسن‌تر و عاقل‌تر، از روی کینه‌توزی، دروغ بزرگشان را به ما تحمیل کرده‌اند. من می‌خواهم بدون چون‌وچرا اعتقاد داشته باشم که انسان برای عشق و انقلاب متولد شده است.

من دارم می‌روم. ‫حتی کوچک‌ترین دلیلی برای ادامهٔ زندگی به‌ذهنم نمی‌رسد. فقط آن‌هایی که دلشان می‌خواهد به زندگی ادامه بدهند، باید دلیلی برای ادامهٔ زندگی داشته باشند. ‫انسان، همان‌طور که حق زندگی دارد، باید حق مردن هم داشته باشد.

‫اراذل زیاد عمر می‌کنند و زیبارویان زود می‌میرند. مادر زیباست، ولی من دلم می‌خواهد زیاد عمر کند.

خورشید رو به غروب، که بر صورت مادر تابیده بود، باعث می‌شد چشم‌هایش تقریباً آبی به‌نظر برسند