کتاب زنگ‌ها برای که به‌صدا درمی‌آید

هرکسی در دنیا باید کسی را داشته باشد که حرف‌هایش را به او بزند. آزادانه، بدون رو دربایستی، بدون خجالت، وگرنه آدم از تنهایی دق می‌کند.

در شرایط جنگ، حفظ جان هیچ معنایی ندارد. کسی که فقط فکر حفظ جان باشد، وجودش برای دیگران خطرناک است.

هرکسی در دنیا باید کسی را داشته باشد که حرف‌هایش را به او بزند. آزادانه، بدون رو دربایستی، بدون خجالت، وگرنه آدم از تنهایی دق می‌کند.

اگر ما هم باری از دوش یکدیگر برنداریم، پس به چه دردی می‌خوریم! کمترین کاری را که می‌توانیم بکنیم این است که حداقل سرگذشت همدیگر را بشنویم و این شنیدن را که باعث می‌شود باری از دوش طرف مقابل برداشته شود، تحمل می‌کنیم.

همه‌جا نظیر این شکایت‌ها، پدرم، برادرم، فرزندم، شوهرم، خانواده‌ام، همه‌جا صحبت درباره از دست‌رفتگان و کسانی بود که در آغوش خاک تیره خفته بودند. همه‌جا داستان جانسوز درگذشتگان و اسیران. همه‌جا سرگذشت زنانی بود که پس از اینکه ده‌ها سرباز و نظامی به‌زور به آنها تجاوز می‌کردند، آنها را مانند سگی کشته و جسدشان را رها می‌کردند. همه‌جا داستان جوانانی بود که فقط به خاطر دفاع از نوامیس خود با دست‌های بسته کنار دیوارها تیرباران شده‌اند. این ظلم‌ها از هیچ جا بر مردم وارد نیامده بود. این‌همه ظلم را از سرنیزه کسانی تحمل کرده بودند که با آنها در آغوش یک آب و خاک نشو و نما یافته بودند.

هرکسی در دنیا باید کسی را داشته باشد که حرف‌هایش را به او بزند. آزادانه، بدون رو دربایستی، بدون خجالت، وگرنه آدم از تنهایی دق می‌کند.

در شرایط جنگ، حفظ جان هیچ معنایی ندارد. کسی که فقط فکر حفظ جان باشد، وجودش برای دیگران خطرناک است.

زیر سلطه یک رژیم زندگی کردن آسان‌تر از جنگیدن با آن رژیم است.

هرکسی در دنیا باید کسی را داشته باشد که حرف‌هایش را به او بزند. آزادانه، بدون رو دربایستی، بدون خجالت، وگرنه آدم از تنهایی دق می‌کند.

هرکسی در دنیا باید کسی را داشته باشد که حرف‌هایش را به او بزند. آزادانه، بدون رو دربایستی، بدون خجالت، وگرنه آدم از تنهایی دق می‌کند.

پیروزی یعنی چه؟ مردن در حالی که انسان سر پا ایستاده، بهتر از زنده ماندن و روی زانو خزیدن است. این حرف، کنایه‌ای دربرداشت. در جنگ مردن برای آزادی، بهتر از زنده ماندن و در مقابل دشمن برده‌وار به زانو درآمدن است.

این کشور مردم عجیبی دارد. در دنیا بدتر از اینجا کشوری وجود ندارد. مردمی از این مهربان‌تر و از این ظالم‌تر در دنیا وجود ندارد، چه کسی می‌تواند این ملت را درک کند؟ من که نمی‌توانم، اگر می‌فهمیدم عیوب‌شان را نادیده می‌گرفتم. کسی که می‌فهمد، می‌بخشد و چشم‌پوشی می‌کند. البته این هم درست نیست، چشم‌پوشی به حد افراط رسیده.

این ملت اگر اسلحه داشته باشد تا ابد خواهد جنگید.

تمام ما دردها و رنج‌های مخصوص به خودمان را داریم که باید تحمل کنیم.

کسی که کر باشد، صدای موسیقی را نمی‌شنود و آن وقت اگر بگوید موسیقی در دنیا وجود ندارد، این حرفش قابل قبول نیست.

ـ مسلول؟ در مقابل این‌همه زجر و مشقتی که او دید چطور می‌خواستی مسلول نشود. در چنین مملکتی چطور ممکن است کسی بدون اینکه دزدی کند، جیب ببرد و مرتکب هزار جنایت بشود از عهده معاش خود بربیاید. در مملکتی که یک عده پولدار مثل زالو آن‌قدر خون مردم را می‌مکند تا بترکند و در مقابل، میلیون‌ها مردم گرسنه نان خالی هم گیرشان نمی‌آید، در مملکتی که نود درصد مردم دستشان به دارو و درمان نمی‌رسد و از بی‌غذایی دائم مریض و آماده ابتلا به هزار جور مرض هستند، در مملکتی که نود درصد مردم آن از روزی که به دنیا می‌آیند تا روزی که از دنیا می‌روند نه نان دارند و نه سواد، سلامتی هم ندارند، البته باید هم مسلول شوند

زیر سلطه یک رژیم زندگی کردن آسان‌تر از جنگیدن با آن رژیم است

به عقیده من ما در دورانی پر از سختی و مشکلات به این دنیا آمده‌ایم. به نظرم اگر زمان دیگری به دنیا آمده بودیم، کارمان آسان‌تر بود. چون همه ما متحد شده‌ایم که رنج بکشیم، رنج ما کمتر است.

پابلو آدمی بود که انقلاب را برای آسان شدن دزدی و راهزنی می‌خواست. آدمی به تمام معنا ماجراجو بود که می‌خواست در این میانه کلاهی ربوده باشد. هزاران نفر نظیر پابلو در این محشر میان آزادی‌خواهان و مبارزان آزادی بودند. رابرت جوردان فکر می‌کرد که وجود این افراد بیش از اینکه برای جمهوریت و دولت آزاد اسپانیا مفید باشد، باعث زحمت می‌شود. ولی می‌دید که این گیرودار زمان مناسبی برای تصفیه آنها نیست. فرصت و زمانی برای جلوگیری از فعالیت آنها نیست. تصفیه آنها در صورتی میسر می‌شود که جمهوریت پیروز شود و با فراغ بال شروع به رسیدگی به فعالیت این‌گونه عناصر کند. رابرت جوردان فکر می‌کرد که در حال حاضر وجود امثال پابلو که فکر و ذکرش متوجه اسب‌دزدی و غارت و چپاول است، خوراک خوبی به دستگاه تبلیغاتی فاشیست‌ها می‌دهد و آنها به طور قطع سعی خواهند کرد امثال پابلو را بزرگ کنند و به‌منزله نمونه سران نهضت اسپانیا قلمداد کنند ولی در هر حال چه می‌توان کرد.

اگوستین گفت: ‫ـ جنگ حرامزاده است.

ـ خرگوش، ما یک‌وقت دیگر با هم به مادرید خواهیم رفت. راستی حالا بلند شو، حالا تو من هم هستی. آنچه از من باقی می‌ماند تو هستی، بلند شو.

بسیار خوب، اینک یک سال است در راه آنچه به آن معتقدم می‌جنگم. اگر اینجا پیروز شدیم، در همه جا پیروزیم. دنیا جای دلپذیری است و می‌ارزد که در راه آن بجنگند و من مایل نیستم آن را ترک کنم» .

ـ آن روز وحشی بودی، امروز مستی. من وحشی آن روز را به مست امروز ترجیح می‌دهم. من میخوارگی را از تمام صفات بد و ناپسند برای مرد بدتر می‌دانم. قاتل وقتی به خانه می‌آید، دست‌هایش را از قتل و آدمکشی می‌شوید. دزد از خانه خودش دزدی نمی‌کند. اما آدم میخواره روده‌های خودش را با الکل آتش می‌زند و تمام خانه را غرق کثافت می‌کند.

در این چند روز چیزهای زیادی درباره زندگی فهمیده‌ام، تصور می‌کنم بیش از تمام اوقات دیگر. دوست دارم به روزگار پیری برسم. نمی‌دانستم انسان هر قدر پیش می‌رود، چیزهایی تازه یاد می‌گیرد و چیزهایی را می‌فهمد. گمان می‌کردم درباره بسیاری از چیزهایی که از آنها هیچ اطلاعی نداشتم، چیزی نخواهم فهمید. کاش باز هم کمی وقت برایم باقی بود.