کتاب ماه نیمروز

آب هزار و یک صدا دارد. هزار و یک خنده، هزار و یک گریه...

قرص ِ مرد دلش است، می‌جَوَدش آرام می‌شود.

نمی‌دانم. من چیزهایی را که برایم واضح و سرراست نیستند می‌گویم تاریکی. خوشم نمی‌آید ازشان.

نهرها با انعکاس نرگس‌ها رفتنی‌اند؛ بادها و خسوف‌ها. ولی دل من خونِ رفتن نیست دلم ماندگار آن روز آفتابی است سارا.

به سروان گفتم بهتر است برای استراحت و فراموشی به شمال برود. ‫ طبیعت آنجا ملایم و بخشنده است، مثل پرواز یک چلچله دریایی بالای مرزِ آب و ساحل، یا سکونِ مه، بالا بلندی‌های جنگل.

دهانش را کنار گوشم می‌آورد. - همیشه، دروازه قلعه‌های ما از تو باز شده‌اند.

- چطور ما می‌توانیم آب بخوریم بعد از این. چطور دلمان می‌آید از بعد از اینها جگرمان خنک باشد. چرا آب‌های دنیا خشک نشدند وقتی اینها کشته شدند.