کتاب جین ایر (جلد دوم)

آدم‌های درون‌گرا اغلب وقت‌ها بیشتر از آدم‌های برون‌گرا نیاز دارند دربارهٔ احساسات و ناراحتی‌های‌شان رک‌وصریح حرف بزنند، حتی خویشتن‌دارترین آدم‌ها هم بالاخره بشر هستند. گاهی آشفتن "دریای آرام" جان‌های‌شان، با خیرخواهی و بی‌پروایی، نخستین خدمتی است که می‌شود به آن‌ها کرد.

آدم‌های درون‌گرا اغلب وقت‌ها بیشتر از آدم‌های برون‌گرا نیاز دارند دربارهٔ احساسات و ناراحتی‌های‌شان رک‌وصریح حرف بزنند

آدم‌های درون‌گرا اغلب وقت‌ها بیشتر از آدم‌های برون‌گرا نیاز دارند دربارهٔ احساسات و ناراحتی‌های‌شان رک‌وصریح حرف بزنند، حتی خویشتن‌دارترین آدم‌ها هم بالاخره بشر هستند.

گذشته شبیه کتابی بود به‌شدت شیرین و به همان اندازه تلخ که حتی خواندن یک سطرش شهامتم را از بین می‌برد و قدرتم را زایل می‌کرد. آینده کتابی نانوشته بود...

مسلماً احساس بدون عقل مثل شربت آبکی و بی‌مزه است، اما عقل بدون احساس هم مثل لقمهٔ تلخ و بدمزه‌ای است که قابل خوردن نیست.

مسلماً احساس بدون عقل مثل شربت آبکی و بی‌مزه است، اما عقل بدون احساس هم مثل لقمهٔ تلخ و بدمزه‌ای است که قابل خوردن نیست.

گفت: «بله جین. چه لزومی دارد به گذشته فکر کنیم، وقتی زمان حال قابل اطمینان‌تر و آینده روشن‌تر است؟»

" آفریدگارم را شکر می‌کنم که در جریان اجرای عدالت، رحمت را فراموش نکرد. با فروتنی به درگاه منجی‌ام التماس می‌کنم که به من قدرت عطا کند تا از این به بعد پاک‌تر از قبل به زندگی ادامه بدهم!"

وقتی یک کلمه از ته دل گفته می‌شود، از هر کلمهٔ دیگری بهتر است.

هنوز فکر می‌کردم روی زمین سرگردانم، اما با اعتمادبه‌نفس و قدرت بیشتری گام برمی‌داشتم. دیگر مثل قبل از ظلم و ستم دیگران نمی‌ترسیدم. زخم‌هایی که در اثر ظلم ایجاد شده بود التیام یافته و شعله‌های خشم فروکش کرده بودند.

نالیدم: «دست از سرم بردار! بگذار کس دیگری کمکم کند!» - نه، خودت باید به خودت کمک کنی. کسی به دادت نمی‌رسد.

نالیدم: «دست از سرم بردار! بگذار کس دیگری کمکم کند!» - نه، خودت باید به خودت کمک کنی. کسی به دادت نمی‌رسد.

«‌... رؤیاهایم خیلی خوبند، اما نباید فراموش کنم کاملاً غیرواقعی‌اند. در ذهنم آسمانی گلگون و بهشتی سبز و پُرگل دارم، اما خوب می‌دانم که واقعیت چیزی غیر از این است. راهی ناهموار پیش رو دارم و باید با طوفان‌های سخت مواجه شوم.»

- جین، بعضی‌ها با دلسوزی‌شان باج می‌دهند، آدم را تحقیر می‌کنند و زهر به کامش می‌ریزند. حق‌شان است که تودهنی بخورند. این‌جور دلسوزی مخصوص آدم‌های سنگدل و خودخواه است. این آدم‌ها با ترحمی ساختگی و متکبرانه، همچنین با جهل و کوته‌بینی‌شان مصیبت‌زدگان را تحقیر می‌کنند

اصول و قوانین مال مواقعی نیستند که وسوسه‌ای وجود ندارد. مال چنین لحظه‌هایی‌اند که جسم و روح آدم علیه سختی آن‌ها طغیان می‌کند.

مسلماً احساس بدون عقل مثل شربت آبکی و بی‌مزه است، اما عقل بدون احساس هم مثل لقمهٔ تلخ و بدمزه‌ای است که قابل خوردن نیست.

«وقتی بخت از کسی رو برمی‌گرداند، دوستانش هم فراموشش می‌کنند.»

مردم به جای ترس از جهنم، به بهشت امیدوار باشند

تعصب و پیش‌داوری به راحتی از دل کسانی پاک نمی‌شود که خاک وجودشان با تعلیم و تربیت پرورده نشده و به ثمر نرسیده است. تعصب در دل این آدم‌ها رشد می‌کند و مثل علف هرز لابه‌لای سنگ‌ها محکم می‌شود.

نگذارید حسرت، شما را به چنین فکر و خیالی بیندازد. نه، شعر و نبوغ نه تنها زنده‌اند، حاکم و نجات‌بخش هم هستند. اگر تأثیر ملکوتی‌شان فراگیر نشده باشد، انسان در دوزخ خواهد بود... دوزخ پستی و حقارت خودش.

گذشته شبیه کتابی بود به‌شدت شیرین و به همان اندازه تلخ که حتی خواندن یک سطرش شهامتم را از بین می‌برد

جوانی دوره‌ای‌ست که روح انسان بر بال‌های اشتیاق، پرواز امید را دنبال می‌کند و اوج می‌گیرد تا به بهشت دلخواهش برسد.

تعصب و پیش‌داوری به راحتی از دل کسانی پاک نمی‌شود که خاک وجودشان با تعلیم و تربیت پرورده نشده و به ثمر نرسیده است. تعصب در دل این آدم‌ها رشد می‌کند و مثل علف هرز لابه‌لای سنگ‌ها محکم می‌شود.

تسلط بر امیال و هدایت آن‌ها به راه درست کار بسیار سختی‌ست، اما به تجربه متوجه شده‌ام امکان‌پذیر است. خداوند تا حدی به ما قدرت داده تا سرنوشت‌مان را خودمان تعیین کنیم. وقتی روح ما به غذایی نیاز دارد که نمی‌توان آن را تأمین کرد یا وقتی ارادهٔ ما به راهی میل می‌کند که نمی‌توان آن را در پیش گرفت، لازم نیست گرسنگی بکشیم یا با ناامیدی بی‌حرکت بمانیم. باید غذای خوبی برای روح‌مان پیدا کنیم که به اندازهٔ غذای ممنوعی که آرزوی چشیدنش را داشت مقوی باشد؛ حتی ناب‌تر و بهتر. باید گام‌های بی‌پروای‌مان را به راهی هدایت کنیم که ناهموار و سخت، اما مثل راهی که تقدیر بر ما بسته وسیع و مستقیم باشد.

بانوی بیوه ادامه داد: «متأسفم که ناراحت‌تان کردم، اما شما خیلی جوانید و مردها را نمی‌شناسید. می‌خواستم بگویم حواس‌تان را جمع کنید. از قدیم گفته‌اند "هر چیز براقی طلا نیست"

نباید به گذشته یا آینده می‌اندیشیدم. گذشته شبیه کتابی بود به‌شدت شیرین و به همان اندازه تلخ که حتی خواندن یک سطرش شهامتم را از بین می‌برد و قدرتم را زایل می‌کرد. آینده کتابی نانوشته بود... چیزی شبیه دنیا پس از طوفان نوح.

خوشبختانه روح مفسری هم دارد که بی‌اختیار، اما راست‌گو است. منظورم چشم آدم است.

باید یاد بگیرم بدون او زندگی کنم. هیچ‌چیز بی‌معنی‌تر و مسخره‌تر از این نیست که هر روز منتظر تغییروتحولی محال باشم و طوری زندگی کنم که انگار بالاخره به او می‌رسم.

دین مرا فرامی‌خواند... فرشته‌ها اشاره می‌کردند... خداوند فرمان می‌داد... زندگی مثل طوماری درهم می‌پیچید... دروازهٔ مرگ گشوده می‌شد و ابدیت رخ می‌نمود.

- جین، بعضی‌ها با دلسوزی‌شان باج می‌دهند، آدم را تحقیر می‌کنند و زهر به کامش می‌ریزند. حق‌شان است که تودهنی بخورند. این‌جور دلسوزی مخصوص آدم‌های سنگدل و خودخواه است. این آدم‌ها با ترحمی ساختگی و متکبرانه، همچنین با جهل و کوته‌بینی‌شان مصیبت‌زدگان را تحقیر می‌کنند